پرش به محتوا

زرد کوه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''زردکوه،''' رشته کوهی است در شهرستان شهرکرد (مرکز [[استان چهارمحال و بختیاری|استان چهار محال و بختیاری]]). این رشته کوه که بلندترین کوه در سلسله جبال زاگرس است، از 128 کیلومتری شمال باختری شهرکرد شروع شده و تا روستای کاج واقع در کنار دره‌آب کوهرنگ، حدود 40 کیلومتری جنوب باختری شهر مذکور، به طول 123 کم و عرض متوسط 20 کم کشیده شده است.<sup>1</sup> زردکوه با جهت شمال باختری- جنوب خاوری، پهنه‌ای به وسعت حدود 2450 کمـ<sup>2</sup> را در بر گرفته و بلندترین قله آن به نام کلونچی 4225 متر ارتفاع دارد<sup>2</sup> که در برخی منابع رفیع‌‌ترین قلّه را تا 4287 متر<sup>3</sup> و حتی 4547 متر<sup>4</sup> نیز نوشته‌اند. امّا در اکثر منابع، زردکوه پس از قله دنا (با ارتفاع 4409 متر)، دومین قله مرتفع در جبال زاگروس شناخته شده است.<sup>5</sup> میزان بارندگی سالیانه رشته کوه بین 800 تا 1200 میلی‌متر و میانگین دمای آن بین 5 تا 15 درجه است.<sup>6</sup>  
زردکوه، رشته کوهی است در شهرستان شهرکرد (مرکز استان چهار محال و بختیاری). این رشته کوه که بلندترین کوه در سلسله جبال زاگرس است، از 128 کیلومتری شمال باختری شهرکرد شروع شده و تا روستای کاج واقع در کنار دره‌آب کوهرنگ، حدود 40 کیلومتری جنوب باختری شهر مذکور، به طول 123 کم و عرض متوسط 20 کم کشیده شده است<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 1، ''کوه‌ها و کوه‌نامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 286.</ref>. زردکوه با جهت شمال باختری- جنوب خاوری، پهنه‌ای به وسعت حدود 2450 کمـ2 را در بر گرفته و بلندترین قله آن به نام کلونچی 4225 متر ارتفاع دارد<ref>همانجا.</ref>که در برخی منابع رفیع‌‌ترین قلّه را تا 4287 متر<ref>سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس زمین‌شناسی''''' (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، تهران: سازمان نقشه‌برداری کشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 4.</ref>و حتی 4547 متر<ref>پتروف، م. پ'''''. مشخصات جغرافیای طبیعی ایران'''''. ترجمه ح. گل‌ گلاب، تهران: دانشگاه تهران، 1336، ص158.</ref> نیز نوشته‌اند. امّا در اکثر منابع، زردکوه پس از قله دنا (با ارتفاع 4409 متر)، دومین قله مرتفع در جبال زاگروس شناخته شده است<ref>جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 3، ''دایره‌المعارف جغرافیایی ایران''، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 638.</ref>. میزان بارندگی سالیانه رشته کوه بین 800 تا 1200 میلی‌متر و میانگین دمای آن بین 5 تا 15 درجه است<ref>جعفری. همانجا.</ref>.


 


'''مآخذ:'''
 


1.     جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 1، ''کوه‌ها و کوه‌نامه ایران''، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 286.
5.      


2.    همانجا.
6.    


3.     سازمان نقشه‌برداری کشور. '''''اطلس زمین‌شناسی''''' (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، تهران: سازمان نقشه‌برداری کشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 4.
4.    پتروف، م. پ'''''. مشخصات جغرافیای طبیعی ایران'''''. ترجمه ح. گل‌ گلاب، تهران: دانشگاه تهران، 1336، ص158.
5.     جعفری، عباس. '''''گیتاشناسی ایران'''''. ج 3، ''دایره‌المعارف جغرافیایی ایران''، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 638.
6.    جعفری. همانجا.





نسخهٔ ‏۹ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۱

زردکوه، رشته کوهی است در شهرستان شهرکرد (مرکز استان چهار محال و بختیاری). این رشته کوه که بلندترین کوه در سلسله جبال زاگرس است، از 128 کیلومتری شمال باختری شهرکرد شروع شده و تا روستای کاج واقع در کنار دره‌آب کوهرنگ، حدود 40 کیلومتری جنوب باختری شهر مذکور، به طول 123 کم و عرض متوسط 20 کم کشیده شده است[۱]. زردکوه با جهت شمال باختری- جنوب خاوری، پهنه‌ای به وسعت حدود 2450 کمـ2 را در بر گرفته و بلندترین قله آن به نام کلونچی 4225 متر ارتفاع دارد[۲]که در برخی منابع رفیع‌‌ترین قلّه را تا 4287 متر[۳]و حتی 4547 متر[۴] نیز نوشته‌اند. امّا در اکثر منابع، زردکوه پس از قله دنا (با ارتفاع 4409 متر)، دومین قله مرتفع در جبال زاگروس شناخته شده است[۵]. میزان بارندگی سالیانه رشته کوه بین 800 تا 1200 میلی‌متر و میانگین دمای آن بین 5 تا 15 درجه است[۶].

 

 

5.    

6.    


کبری حکیمیان

نیز نگاه کنید به

  1. جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 1، کوه‌ها و کوه‌نامه ایران، چ 2، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 286.
  2. همانجا.
  3. سازمان نقشه‌برداری کشور. اطلس زمین‌شناسی (اطلس ملی ایران). نگارش دوم، تهران: سازمان نقشه‌برداری کشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 4.
  4. پتروف، م. پ. مشخصات جغرافیای طبیعی ایران. ترجمه ح. گل‌ گلاب، تهران: دانشگاه تهران، 1336، ص158.
  5. جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 638.
  6. جعفری. همانجا.