کپنک: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
کپنک، نوعی بالاپوش نمدی زمستانه چوپانان است<ref>یادداشت مؤلف.</ref>. | |||
اینکه گاه با عنوان کفنک نیز از این بالاپوش یاد شده، غیر از آنکه نشانهای از تبدیل حروف مشابه ف و پ است، بیشتر شاید به آن خاطر باشد که چون کفنی بدن را میپوشاند و البته و به همین خاطر جامه فقرا و مردم بینوا به حساب آمده است. بلندی کپنک اغلب تا کمر و از جنس پشم است تا در سرمای زمستان کاربرد بیشتری داشته باشد. هم نوع بی آستین یا آستین سرخود آن استفاده میشد و هم نوعی که آستینهای بلندتری داشت، اما درهر دو نوع، جلوی کپنک باز بود | اینکه گاه با عنوان کفنک نیز از این بالاپوش یاد شده، غیر از آنکه نشانهای از تبدیل حروف مشابه ف و پ است، بیشتر شاید به آن خاطر باشد که چون کفنی بدن را میپوشاند و البته و به همین خاطر جامه فقرا و مردم بینوا به حساب آمده است. بلندی کپنک اغلب تا کمر و از جنس پشم است تا در سرمای زمستان کاربرد بیشتری داشته باشد. هم نوع بی آستین یا آستین سرخود آن استفاده میشد و هم نوعی که آستینهای بلندتری داشت، اما درهر دو نوع، جلوی کپنک باز بود<ref>دهخدا، ذیل کپنک.</ref>.در برخی از متون تاریخی [[مغول ها|دوره مغول]] به تهیه آن در [[تبریز]] اشاراتی شده است<ref>همدانی، رشیدالدین فضل الله. '''''مکاتبات رشیدی.''''' تصحیح م.شفیعی لاهوری، پنجاب: 1367ق/ 1947م، ص188. </ref>.<sup> </sup>نظامالدین قاری نیز در [[دیوان البسه]] خود که به شعر نام بسیاری از لباسها و پارچههای زمانش را در قرن نهم هجری آورده، اشاراتی به این بالاپوش دارد<ref>نظام قاری، محمد. '''''دیوان البسه'''''. تصحیح میرزا حبیب اصفهانی، استانبول: 1304ق/ 1886- 87م، ص161. </ref>.در سالهای اخیر ظاهراً تنها در برخی از نواحی ایران از جمله خراسان و به ویژه سبزوار میتوان نمونههایی از آن را مشاهده کرد<ref>Beyhaqi,H.A. Clothing,Encyclopaedia Iranica,ed, E. Yarshater, California, 1992, sec XX.</ref>.<sup>5 </sup> | ||
نیز نگاه کنید به | == نیز نگاه کنید به == | ||
[[مغول ها]] | * [[مغول ها]] | ||
* [[دیوان البسه]] | |||
[[دیوان البسه]] | |||
نسخهٔ ۱۵ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۲۵
کپنک، نوعی بالاپوش نمدی زمستانه چوپانان است[۱].
اینکه گاه با عنوان کفنک نیز از این بالاپوش یاد شده، غیر از آنکه نشانهای از تبدیل حروف مشابه ف و پ است، بیشتر شاید به آن خاطر باشد که چون کفنی بدن را میپوشاند و البته و به همین خاطر جامه فقرا و مردم بینوا به حساب آمده است. بلندی کپنک اغلب تا کمر و از جنس پشم است تا در سرمای زمستان کاربرد بیشتری داشته باشد. هم نوع بی آستین یا آستین سرخود آن استفاده میشد و هم نوعی که آستینهای بلندتری داشت، اما درهر دو نوع، جلوی کپنک باز بود[۲].در برخی از متون تاریخی دوره مغول به تهیه آن در تبریز اشاراتی شده است[۳]. نظامالدین قاری نیز در دیوان البسه خود که به شعر نام بسیاری از لباسها و پارچههای زمانش را در قرن نهم هجری آورده، اشاراتی به این بالاپوش دارد[۴].در سالهای اخیر ظاهراً تنها در برخی از نواحی ایران از جمله خراسان و به ویژه سبزوار میتوان نمونههایی از آن را مشاهده کرد[۵].5
نیز نگاه کنید به
- ↑ یادداشت مؤلف.
- ↑ دهخدا، ذیل کپنک.
- ↑ همدانی، رشیدالدین فضل الله. مکاتبات رشیدی. تصحیح م.شفیعی لاهوری، پنجاب: 1367ق/ 1947م، ص188.
- ↑ نظام قاری، محمد. دیوان البسه. تصحیح میرزا حبیب اصفهانی، استانبول: 1304ق/ 1886- 87م، ص161.
- ↑ Beyhaqi,H.A. Clothing,Encyclopaedia Iranica,ed, E. Yarshater, California, 1992, sec XX.