آیت الله: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''آيَتُالله'''، يا آيةالله (نشانة خداوند) عاليترين عنوان براي فقيهان و مراجع بزرگ شيعه. اين عنوان، نخست بهطور خاص براي علامة حلي (وفات 676 ق) بهكار رفت<sup>1</sup> و تا قرنها در متون شيعه، مختص او بود و كمتر براي ديگران به كار ميرفت. از اوايل س...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''آیَتُالله'''، یا آیه الله (نشانه خداوند) عالیترین عنوان برای فقیهان و مراجع بزرگ شیعه. این عنوان، نخست بهطور خاص برای علامه حلی (وفات 676 ق) بهكار رفت<ref>ابن حجر عسقلانی. '''''لسان المیزان'''''. بیروت: 1290 ق، 2/317.</ref> و تا قرنها در متون شیعه، مختص او بود و كمتر برای دیگران به كار میرفت. از اوایل سده 14 ق / 20 م عنوان آیتالله برای مراجع قدر اول شیعه رفته رفته بهكار رفت. سید مهدی بحرالعلوم، سپس شیخ مرتضی انصاری، شیخ حسین نجف و سید محمدحسن شیرازی و سرانجام در عصر مشروطیت آخوند ملاكاظم خراسانی، حاج میرزا حسین میرزا خلیل، شیخ عبدالله مازندرانی و مجتهدان بزرگ دیگر آیتالله خوانده شدند<ref>نوری، حسین. '''''مستدرك الوسائل'''''. تهران: 1382، 2/397، 3/222.</ref><ref>ناظمالاسلام كرمانی، محمد. '''''تاریخ بیداری ایرانیان'''''. بهكوشش علیاكبر سعیدی سیرجانی، تهران: 1362، 88. </ref>. پیش از آن همه مراجع حجتالاسلام خوانده میشدند، پس از تشكیل حوزه علمیه قم توسط مرحوم شیخ عبدالكریم حائری و مركزیتیافتن آن (1340 ق / 1922 م) شماری از فقهای بزرگ كه در آن گرد آمدند، همه آیتالله لقب یافتند؛ لذا اكنون معدودی از برجستهترین فقهایی كه در مقام مرجعیت قرار میگیرند، آیتالله العظمی نامیده میشوند. | ||
== مآخذ == | |||
# ا | |||
# | # <br />تلخیص: مقاله «آیتالله»، نوشته محمدعلی موسوی. '''دایرهالمعارف بزرگ اسلامی.''' 1374، 2/260 تلخیصکننده: سیدحسن امین | ||
# | |||
نسخهٔ ۱۹ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۰
آیَتُالله، یا آیه الله (نشانه خداوند) عالیترین عنوان برای فقیهان و مراجع بزرگ شیعه. این عنوان، نخست بهطور خاص برای علامه حلی (وفات 676 ق) بهكار رفت[۱] و تا قرنها در متون شیعه، مختص او بود و كمتر برای دیگران به كار میرفت. از اوایل سده 14 ق / 20 م عنوان آیتالله برای مراجع قدر اول شیعه رفته رفته بهكار رفت. سید مهدی بحرالعلوم، سپس شیخ مرتضی انصاری، شیخ حسین نجف و سید محمدحسن شیرازی و سرانجام در عصر مشروطیت آخوند ملاكاظم خراسانی، حاج میرزا حسین میرزا خلیل، شیخ عبدالله مازندرانی و مجتهدان بزرگ دیگر آیتالله خوانده شدند[۲][۳]. پیش از آن همه مراجع حجتالاسلام خوانده میشدند، پس از تشكیل حوزه علمیه قم توسط مرحوم شیخ عبدالكریم حائری و مركزیتیافتن آن (1340 ق / 1922 م) شماری از فقهای بزرگ كه در آن گرد آمدند، همه آیتالله لقب یافتند؛ لذا اكنون معدودی از برجستهترین فقهایی كه در مقام مرجعیت قرار میگیرند، آیتالله العظمی نامیده میشوند.
مآخذ
- ا
تلخیص: مقاله «آیتالله»، نوشته محمدعلی موسوی. دایرهالمعارف بزرگ اسلامی. 1374، 2/260 تلخیصکننده: سیدحسن امین