انوری: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''انوری'''، اوحدالدین محمد بن محمد انوری ملقب به حجةالحق (583ق / 1187م) شاعر. در قریة بدنه از ولایت ابیورد خراسان متولد شد.<sup>1</sup> در جوانی به تحصیل علوم متداول زمان خود پرداخت و در بیشتر علوم، به ویژه ریاضی، حكمت و نجوم ماهر شد. مال بسیاری را كه از پد...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''انوری'''، اوحدالدین محمد بن محمد انوری ملقب به | '''انوری'''، اوحدالدین محمد بن محمد انوری ملقب به حجه الحق (583ق / 1187م) شاعر. | ||
در | در قریه بدنه از ولایت ابیورد خراسان متولد شد<ref>خانلری (کیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 74.</ref>. در جوانی به تحصیل علوم متداول زمان خود پرداخت و در بیشتر علوم، به ویژه ریاضی، حکمت و نجوم ماهر شد. مال بسیاری را که از پدر به ارث برده بود، به سبب خوش گذرانی از دست داد و ناچار برای تأمین معاش به شاعری روی آورد<ref>مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر '''''دیوان انوری'''''. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ج 1، ص 21 (مقدمه).</ref>. نخست خاوری تخلص میکرد و سپس به امر استادش عماره، تخلص انوری را برگزید<ref>صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 656-657.</ref>. چندی در [[سرخس]] و بلخ و هرات زیست. سپس به دربار سلطان سنجر سلجوقی (حک 511ـ552ق / 1117-1158م) رفت و او را مدح گفت. در مدیحه سرایی از گذشتگان خود چون عنصری و [[فرخی سیستانی|فرخی]] گوی سبقت را ربود و بعدها نام او در ردیف نام [[فردوسی]] و [[سعدی]] قرار گرفت<ref>زرینکوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حله'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 163.</ref>. سرانجام در بلخ درگذشت و در کنار مزار احمد خضرویه مدفون گردید<ref>مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر '''''دیوان انوری'''''. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ج 1، ص 96.</ref>. او نه تنها از قصیده گویان بنام، بلکه از قطعه سرایان بزرگ ایران بود. ''دیوان'' اشعارش شامل غزلیات، قصاید، مقطعات، مثنویات و رباعیات اوست<ref>خالقیراد، حسین. '''''قطعه و قطعه سرایی در شعر فارسی'''''. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1375، ص 291ـ292.</ref>. سبک او به طریقه ابوالفرج رونی بود و در شعر به عنصری نیز نظر داشت<ref>فروزانفر، بدیع الزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، 1380، ص 332 و 333.</ref>. قصیدهای که خطاب به رکنالدین محمود قِلِج طغماج، فرمانروای سمرقند سروده، از شاهکارهای اوست<ref>یوسفی، غلامحسین''. '''چشمه روشن'''''. تهران: علمی، 1369، ص 142.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[سلجوقیان]] | |||
* [[سرخس]] | |||
2. مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر '''''دیوان انوری'''''. تهران: بنگاه ترجمه و نشر | == مآخذ == | ||
1. خانلری (کیا)، زهرا. '''''فرهنگ ادبیات فارسی'''''. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 74. | |||
2. مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر '''''دیوان انوری'''''. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ج 1، ص 21 (مقدمه). | |||
3. صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 656-657. | 3. صفا، ذبیحالله. '''''تاریخ ادبیات ایران'''''. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 656-657. | ||
4. | 4. زرینکوب، عبدالحسین. '''''با کاروان حله'''''. تهران: جاویدان، 1362، ص 163. | ||
5. مدرس | 5. مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر '''''دیوان انوری'''''. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ج 1، ص 96. | ||
6. خالقیراد، حسین. '''''قطعه و قطعه سرایی در شعر فارسی'''''. تهران: | 6. خالقیراد، حسین. '''''قطعه و قطعه سرایی در شعر فارسی'''''. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1375، ص 291ـ292. | ||
7. فروزانفر، بدیع الزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، 1380، ص 332 و 333. | 7. فروزانفر، بدیع الزمان. '''''سخن و سخنوران'''''. تهران: خوارزمی، 1380، ص 332 و 333. | ||
8. یوسفی، غلامحسین''. ''' | 8. یوسفی، غلامحسین''. '''چشمه روشن'''''. تهران: علمی، 1369، ص 142. | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۰۳
انوری، اوحدالدین محمد بن محمد انوری ملقب به حجه الحق (583ق / 1187م) شاعر.
در قریه بدنه از ولایت ابیورد خراسان متولد شد[۱]. در جوانی به تحصیل علوم متداول زمان خود پرداخت و در بیشتر علوم، به ویژه ریاضی، حکمت و نجوم ماهر شد. مال بسیاری را که از پدر به ارث برده بود، به سبب خوش گذرانی از دست داد و ناچار برای تأمین معاش به شاعری روی آورد[۲]. نخست خاوری تخلص میکرد و سپس به امر استادش عماره، تخلص انوری را برگزید[۳]. چندی در سرخس و بلخ و هرات زیست. سپس به دربار سلطان سنجر سلجوقی (حک 511ـ552ق / 1117-1158م) رفت و او را مدح گفت. در مدیحه سرایی از گذشتگان خود چون عنصری و فرخی گوی سبقت را ربود و بعدها نام او در ردیف نام فردوسی و سعدی قرار گرفت[۴]. سرانجام در بلخ درگذشت و در کنار مزار احمد خضرویه مدفون گردید[۵]. او نه تنها از قصیده گویان بنام، بلکه از قطعه سرایان بزرگ ایران بود. دیوان اشعارش شامل غزلیات، قصاید، مقطعات، مثنویات و رباعیات اوست[۶]. سبک او به طریقه ابوالفرج رونی بود و در شعر به عنصری نیز نظر داشت[۷]. قصیدهای که خطاب به رکنالدین محمود قِلِج طغماج، فرمانروای سمرقند سروده، از شاهکارهای اوست[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
1. خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 74.
2. مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر دیوان انوری. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ج 1، ص 21 (مقدمه).
3. صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 656-657.
4. زرینکوب، عبدالحسین. با کاروان حله. تهران: جاویدان، 1362، ص 163.
5. مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر دیوان انوری. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ج 1، ص 96.
6. خالقیراد، حسین. قطعه و قطعه سرایی در شعر فارسی. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1375، ص 291ـ292.
7. فروزانفر، بدیع الزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، 1380، ص 332 و 333.
8. یوسفی، غلامحسین. چشمه روشن. تهران: علمی، 1369، ص 142.
ابوالقاسم رادفر
- ↑ خانلری (کیا)، زهرا. فرهنگ ادبیات فارسی. تهران: بنیاد فرهنگ ایران، 1348، ص 74.
- ↑ مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر دیوان انوری. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ج 1، ص 21 (مقدمه).
- ↑ صفا، ذبیحالله. تاریخ ادبیات ایران. تهران: ابن سینا، 1347، ج 2، ص 656-657.
- ↑ زرینکوب، عبدالحسین. با کاروان حله. تهران: جاویدان، 1362، ص 163.
- ↑ مدرس رضوی، محمدتقی. مقدمه بر دیوان انوری. تهران: بنگاه ترجمه و نشر کتاب، 1347، ج 1، ص 96.
- ↑ خالقیراد، حسین. قطعه و قطعه سرایی در شعر فارسی. تهران: شرکت انتشارات علمی و فرهنگی، 1375، ص 291ـ292.
- ↑ فروزانفر، بدیع الزمان. سخن و سخنوران. تهران: خوارزمی، 1380، ص 332 و 333.
- ↑ یوسفی، غلامحسین. چشمه روشن. تهران: علمی، 1369، ص 142.