کمال خجندی، مسعود: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۴:۳۹

کمال خُجَندی ( ـ 798 تا 808 ق / ؟م) عارف، شاعر.

شیخ کمال‌الدین مسعود خجندی مشهور به شیخ کمال و متخلص به کمال در خجند ماوراءالنهر به دنیا آمد^[۱]. در جوانی به زیارت خانه خدا مشرف شد و پس از بازگشت در تبریز اقامت گزید. در آن شهر مورد حمایت سلطان حسین جلایر (حک 776ـ784 ق / ؟م) قرار گرفت، تا جایی که به امر آن سلطان خانقاهی در ولیانکوه برایش بر پا کردند. بدین ترتیب مریدان و پیروان بسیاری به گرد او جمع شدند^[۲]. پس از آن به دنبال واقعه فتح تبریز توسط توقتَمش خان پادشاه در بند، به فرمان همسر توقتمش از 784 ـ 790 ق در شهر سرای واقع در دشت قبچاق به سر برد. در این مدت نیز مریدان بسیاری یافت و با عبیدالله چاچی عارف سرشناس آشنا شد^[۳]. آنگاه بار دیگر به تبریز بازگشت. در این دوره مورد نوازش و الطاف میرانشاه فرزند تیمور و حکمران آذربایجان قرار گرفت^[۴]. کمال ادامه حیاتش را به حالت انزوا در خانقاهش گذراند و پس از مرگ همان جا به خاک سپرده شد^[۵].⁵ غزل‌های عارفانه او ساده و روان است. دیوان اشعارش نزدیک به 8000 بیت دارد^[۳]. کمال در شعر جز سعدی و حافظ کسی را به پایه خود نمی‌دانست^[۶]^[۷].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ حکیمیان، ‌ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران، تهران: دانشگاه تهران، 1357 ش، ج 2، ص 388.
↑ صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1132.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ نفیسی، سعید. تاریخ نظم ونثر در ایران و در زبان فارسی، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 211.
↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی، ترجمه و حواشی علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 348.
↑ صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1133.
↑ گل سرخی، ایرج. دیوان کمال خجندی، تهران: سروش، چ 1، 1374 ش، ص 4.
↑ مجمع بزرگداشت شیخ کمال خجندی (1375: تبریز). [مجموعه مقالات]، مجمع بزرگداشت شیخ کمال، 1375.

[1] حکیمیان، ‌ابوالفتح. فهرست مشاهیر ایران، تهران: دانشگاه تهران، 1357 ش، ج 2، ص 388.

[2] صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1132.

[:0-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ نفیسی، سعید. تاریخ نظم ونثر در ایران و در زبان فارسی، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 211.

[4] براون، ادوارد. تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی، ترجمه و حواشی علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 348.

[5] صفا، ذبیح‌الله. تاریخ ادبیات در ایران، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1133.

[6] گل سرخی، ایرج. دیوان کمال خجندی، تهران: سروش، چ 1، 1374 ش، ص 4.

[7] مجمع بزرگداشت شیخ کمال خجندی (1375: تبریز). [مجموعه مقالات]، مجمع بزرگداشت شیخ کمال، 1375.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''كمال خُجَندی''' ( ـ 798 تا 808 ق / ؟م) عارف، شاعر.
+کمال خُجَندی ( ـ 798 تا 808 ق / ؟م) عارف، شاعر.
-شیخ كمال‌الدین مسعود خجندی مشهور به شیخ كمال و متخلص به كمال در خجند ماوراءالنهر به دنیا آمد.<sup>1</sup> در جوانی به زیارت خانة خدا مشرف شد و پس از بازگشت در [[تبریز]] اقامت گزید. در آن شهر مورد حمایت سلطان حسین جلایر (حك 776ـ784 ق / ؟م) قرار گرفت، تا جایی كه به امر آن سلطان خانقاهی در ولیانكوه برایش بر پا كردند. بدین ترتیب مریدان و پیروان بسیاری به گرد او جمع شدند.<sup>2</sup> پس از آن به دنبال واقعة فتح تبریز توسط توقتَمش خان پادشاه در بند، به فرمان همسر توقتمش از 784 ـ 790 ق در شهر سرای واقع در دشت قبچاق به سر برد. در این مدت نیز مریدان بسیاری یافت و با عبیدالله چاچی عارف سرشناس آشنا شد.<sup>3</sup> آنگاه بار دیگر به تبریز بازگشت. در این دوره مورد نوازش و الطاف میرانشاه فرزند تیمور و حكمران آذربایجان قرار گرفت.<sup>4</sup> كمال ادامه حیاتش را به حالت انزوا در خانقاهش گذراند و پس از مرگ همان جا به خاك سپرده شد.<sup>5</sup> غزل‌های عارفانة او ساده و روان است. دیوان اشعارش نزدیك به 8000 بیت دارد.<sup>6</sup> كمال در شعر جز سعدی و حافظ كسی را به پایة خود نمی‌دانست.<sup>7</sup>
+شیخ کمال‌الدین مسعود خجندی مشهور به شیخ کمال و متخلص به کمال در خجند ماوراءالنهر به دنیا آمد<ref>حکیمیان، ‌ابوالفتح. '''''فهرست مشاهیر ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، 1357 ش، ج 2، ص 388.</ref>. در جوانی به زیارت خانه خدا مشرف شد و پس از بازگشت در [[تبریز]] اقامت گزید. در آن شهر مورد حمایت سلطان حسین جلایر (حک 776ـ784 ق / ؟م) قرار گرفت، تا جایی که به امر آن سلطان خانقاهی در ولیانکوه برایش بر پا کردند. بدین ترتیب مریدان و پیروان بسیاری به گرد او جمع شدند<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1132.</ref>. پس از آن به دنبال واقعه فتح [[تبریز]] توسط توقتَمش خان پادشاه در بند، به فرمان همسر توقتمش از 784 ـ 790 ق در شهر سرای واقع در دشت قبچاق به سر برد. در این مدت نیز مریدان بسیاری یافت و با عبیدالله چاچی عارف سرشناس آشنا شد<ref name=":0">نفیسی، سعید. '''''تاریخ نظم ونثر در ایران و در زبان فارسی'''''، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 211.</ref>. آنگاه بار دیگر به [[تبریز]] بازگشت. در این دوره مورد نوازش و الطاف میرانشاه فرزند تیمور و حکمران آذربایجان قرار گرفت<ref>براون، ادوارد. '''''تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی'''''، ترجمه و حواشی علی اصغر حکمت، تهران: 1327 ش، ص 348.</ref>. کمال ادامه حیاتش را به حالت انزوا در خانقاهش گذراند و پس از مرگ همان جا به خاک سپرده شد<ref>صفا، ذبیح‌الله. '''''تاریخ ادبیات در ایران'''''، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1133.</ref>.<sup>5</sup> غزل‌های عارفانه او ساده و روان است. دیوان اشعارش نزدیک به 8000 بیت دارد<ref name=":0" />. کمال در شعر جز [[سعدی]] و [[حافظ شیرازی|حافظ]] کسی را به پایه خود نمی‌دانست<ref>گل سرخی، ایرج. '''''دیوان کمال خجندی'''''، تهران: سروش، چ 1، 1374 ش، ص 4.</ref><ref>'''''مجمع بزرگداشت شیخ کمال خجندی''''' (1375: تبریز). [مجموعه مقالات]، مجمع بزرگداشت شیخ کمال، 1375.</ref>.
-'''مآخذ:'''
+== نیز نگاه کنید به ==
-ـ حكیمیان، ‌ابوالفتح. ''فهرست مشاهیر ایران''، تهران: دانشگاه تهران، 1357 ش، ج 2، ص 388.
+* [[تبریز]]
+* [[حافظ شیرازی]]
+* [[سعدی]]
-ـ صفا، ذبیح‌الله. ''تاریخ ادبیات در ایران''، تهران: دانشگاه تهران، چ 2، 1355 ش، ج 3، ب 2، ص 1132.
+== مآخذ ==
-ـ نفیسی، سعید. ''تاریخ نظم ونثر در ایران و در زبان فارسی''، تهران: فروغی، 1344 ش، ج 1، ص 211.
-ـ براون، ادوارد. ''تاریخ ادبی ایران، از سعدی تا جامی''، ترجمه و حواشی علی اصغر حكمت، تهران: 1327 ش، ص 348.
-ـ صفا، ‌ذبیح‌الله. همان، ص 1133.
-ـ نفیسی، سعید. همان جا.
-ـ گل سرخی، ایرج. ''دیوان كمال خجندی''، تهران: سروش، چ 1، 1374 ش، ص 4.
-نیزنگ: مجمع بزرگداشت شیخ كمال خجندی (1375: تبریز). [مجموعه مقالات]، مجمع بزرگداشت شیخ كمال، 1375.
-ابوالقاسم رادفر