مربا: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''مربا'''، خوراكي از تركيب آب، شكر يا خاك قند و نوعي ميوه كه همه را با هم ميجوشانند تا قوام بيايد.<sup>(1)</sup> براي معطر كردن مربا از گلاب يا هل و وانيل نيز استفاده ميكنند. ميوة مربا نبايد زياد رسيده باشد تا هنگام پخت وا نرود و به شكل اوليه باقي بم...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
مربا، خوراکی از ترکیب آب، شکر یا خاک قند و نوعی میوه که همه را با هم میجوشانند تا قوام بیاید<ref>انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد هفتم، ذیل مربا.</ref>. | |||
برای معطر کردن مربا از گلاب یا هل و وانیل نیز استفاده میکنند. میوه مربا نباید زیاد رسیده باشد تا هنگام پخت وا نرود و به شکل اولیه باقی بماند<ref>مصاحب، غلامحسین (1381). دایرهالمعارف فارسی مصاحب. تهران: امیرکبیر، جلد دوم، ذیل مربا.</ref>. | |||
مربا انواع گوناگون دارد. | مربا انواع گوناگون دارد. مربای میوه مانند مربای به، آلبالو، انجیر، سیب، توتفرنگی؛ مربای مرکبات مانند مربای بالنگ، پوست پرتقال، پوست لیمو؛ مربای گیاهان مانند مربای ریواس، مربای کنگر؛ مربای صیفیجات مانند مربای پوست هندوانه، کدو تنبل، بادمجان، هویج، خیار؛ مربای گل مانند مربای بهارنارنج، مربای گل سرخ<ref>شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ذیل مرباها.</ref>. در پختن برخی مرباها مانند پوست هندوانه و کدو آنها را پیش از پخت چند ساعتی در آب آهک میخوابانند تا حالت و شکل و تردی خود را حفظ کنند<ref>دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1379). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ذیل مرباها.</ref>. | ||
مربا از | مربا از خوراکهای کهن ایرانی است که در برخی رسالههای آشپزی مانند [[دیوان اطعمه]] از آن یاد شده است<ref>مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان مولانا بسحق شیرازی حلاج شیرازی مشهور به شیخ اطعمه. تهران: کتابفروشی معرفت.</ref>. از این خوراکی بیشتر در سفره صبحانه و گاهی در سفره ناهار یا شام استفاده میکنند. | ||
فاطمه اسماعیلی | |||
== کتابشناسی == | |||
نسخهٔ ۴ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۹
مربا، خوراکی از ترکیب آب، شکر یا خاک قند و نوعی میوه که همه را با هم میجوشانند تا قوام بیاید[۱].
برای معطر کردن مربا از گلاب یا هل و وانیل نیز استفاده میکنند. میوه مربا نباید زیاد رسیده باشد تا هنگام پخت وا نرود و به شکل اولیه باقی بماند[۲].
مربا انواع گوناگون دارد. مربای میوه مانند مربای به، آلبالو، انجیر، سیب، توتفرنگی؛ مربای مرکبات مانند مربای بالنگ، پوست پرتقال، پوست لیمو؛ مربای گیاهان مانند مربای ریواس، مربای کنگر؛ مربای صیفیجات مانند مربای پوست هندوانه، کدو تنبل، بادمجان، هویج، خیار؛ مربای گل مانند مربای بهارنارنج، مربای گل سرخ[۳]. در پختن برخی مرباها مانند پوست هندوانه و کدو آنها را پیش از پخت چند ساعتی در آب آهک میخوابانند تا حالت و شکل و تردی خود را حفظ کنند[۴].
مربا از خوراکهای کهن ایرانی است که در برخی رسالههای آشپزی مانند دیوان اطعمه از آن یاد شده است[۵]. از این خوراکی بیشتر در سفره صبحانه و گاهی در سفره ناهار یا شام استفاده میکنند.
فاطمه اسماعیلی
کتابشناسی
- ↑ انوری، حسن (1381). فرهنگ بزرگ سخن. تهران: سخن، جلد هفتم، ذیل مربا.
- ↑ مصاحب، غلامحسین (1381). دایرهالمعارف فارسی مصاحب. تهران: امیرکبیر، جلد دوم، ذیل مربا.
- ↑ شهری، جعفر (1371). طهران قدیم. تهران: معین، جلد پنجم، ذیل مرباها.
- ↑ دریابندری، نجف، راستکار، فهیمه (1379). کتاب مستطاب آشپزی: از سیر تا پیاز. تهران: کارنامه، جلد دوم، ذیل مرباها.
- ↑ مولانا بسحاق حلاج شیرازی. دیوان مولانا بسحق شیرازی حلاج شیرازی مشهور به شیخ اطعمه. تهران: کتابفروشی معرفت.