محمود خان(ملک الشعرا): تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''محمودخان،''' [ملكالشعرا] (1228ق/ 1813م- 1311ق/ 1893م) نقاش، خوشنويس و شاعر ايراني، معروف به «شريف» يكي از نومايهترين هنرمندان عصر ناصري، كه نه تنها قواعد طبيعتپردازي را دقيقتر از بسياري از هنرمندان معاصرش به كار برد، بلكه با انگيزة نوجويي و تلفي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
محمودخان، [ملکالشعرا] (1228ق/ 1813م- 1311ق/ 1893م) نقاش، خوشنویس و شاعر ایرانی، معروف به «شریف» یکی از نومایهترین هنرمندان عصر ناصری، که نه تنها قواعد طبیعتپردازی را دقیقتر از بسیاری از هنرمندان معاصرش به کار برد، بلکه با انگیزه نوجویی و تلفیق سنتهای ایرانی و اروپایی دست به آفرینش آثاری بدیع زد<ref>پاکباز، روئین (1378). دائرهالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 525.</ref>. او در تهران به دنیا آمد و فرزند محمد حسینخان عندلیب و نوه فتحعلیخان عندلیب و نوه فتحعلیخان صبای کاشانی، ملکالشعراء دربار فتحعلیشاه بود. لقب ملکالشعراء، به شکل موروثی از پدر و پدربزرگش به او رسید<ref>فلور، ولیم؛ چلکووسکی، پیتر (1381). نقاشی و نقاشان دوره قاجار. ترجمه مریم بختیار و دکتر یعقوب آژند، تهران: ایل شاهسون بغدادی، ص59- 60.</ref>. در حالی که علاقه چندانی به شاعری نداشت ولی قصایدی، خصوصاً در مدح ناصرالدین شاه، از او باقی مانده است<ref>شریفزاده، عبدالمجید (1375). تاریخنگاری ایران. تهران: حوزه هنری، ص176.</ref>. علاوه بر این، در کتابت خطوط نستعلیق و شکسته، مجسمهسازی و برخی از صنایع دستی نیز استاد بود. ولی بیشتر به دلیل نقاشیهای آبرنگ و رنگ روغنیاش اهمیت دارد. محمودخان تصاویر دقیق و مستند از بناهای آن زمان ساخت؛ در آنها مهارت خود را در کار بست قواعد ژرفانمایی و بازنمایی نور نشان داد. طرز رنگآمیزی و اسلوبپرداز نطقهییاش بیسابقه بود، لیکن اوج نوجویی و خلاقیت او را در پرده رنگ روغنی استنساخ 1275ق/ 1858م میتوان دید. در اینجا، شعور هنری محمودخان با ابتکارات و تدابیری چون هندسیکردن و سادهسازی صور طبیعی، اغراق در شکلهای نور و سایه، تلفیق عناصر دو بعدی و سه بعدی، و اجتناب از هرگونه ریزهکاری غیر لازم مجال بروز مییابد. این پرده را میتوان نمونهای از نقاشی نوگرای معاصر ایران دانست<ref name=":0">پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص163.</ref>. به دستور ناصرالدین شاه، کتابی درباره هنرمندان عصر ناصری تألیف کرد و خود کتابت آن را به خط شکسته و نستعلیق برعهده گرفت. (1303ق/ 1885م). او در تهران درگذشت و در جنب مزار حضرت عبدالعظیم در شهر ری به خاط سپرده شد. از جمله آثار او: عمارت شمسالعماره (1285ق/ 1868م). ارگ دولتی (1281ق/ 1864م) خیابان الماسیه (1871م/1288ق) [اکثر آثار او در [[کاخ گلستان]] تهران محفوظ است]<ref>کریمزاده تبریزی، محمدعلی (1370). احوال و آثار نقاشان قدیم ایران و برخی از مشاهیر نگار هند و عثمانی. لندن: پرنیت تودی، ص 1124-1133.</ref>. [از اخلاف هنرمند او، علی بن محمودخان (نقاش) و ابوالحسن صبا (موسیقیدان)، قابل ذکر است]<ref name=":0" />. | |||
علی بوذری | |||
== گتابشناسی == | |||
نسخهٔ ۱۲ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۲
محمودخان، [ملکالشعرا] (1228ق/ 1813م- 1311ق/ 1893م) نقاش، خوشنویس و شاعر ایرانی، معروف به «شریف» یکی از نومایهترین هنرمندان عصر ناصری، که نه تنها قواعد طبیعتپردازی را دقیقتر از بسیاری از هنرمندان معاصرش به کار برد، بلکه با انگیزه نوجویی و تلفیق سنتهای ایرانی و اروپایی دست به آفرینش آثاری بدیع زد[۱]. او در تهران به دنیا آمد و فرزند محمد حسینخان عندلیب و نوه فتحعلیخان عندلیب و نوه فتحعلیخان صبای کاشانی، ملکالشعراء دربار فتحعلیشاه بود. لقب ملکالشعراء، به شکل موروثی از پدر و پدربزرگش به او رسید[۲]. در حالی که علاقه چندانی به شاعری نداشت ولی قصایدی، خصوصاً در مدح ناصرالدین شاه، از او باقی مانده است[۳]. علاوه بر این، در کتابت خطوط نستعلیق و شکسته، مجسمهسازی و برخی از صنایع دستی نیز استاد بود. ولی بیشتر به دلیل نقاشیهای آبرنگ و رنگ روغنیاش اهمیت دارد. محمودخان تصاویر دقیق و مستند از بناهای آن زمان ساخت؛ در آنها مهارت خود را در کار بست قواعد ژرفانمایی و بازنمایی نور نشان داد. طرز رنگآمیزی و اسلوبپرداز نطقهییاش بیسابقه بود، لیکن اوج نوجویی و خلاقیت او را در پرده رنگ روغنی استنساخ 1275ق/ 1858م میتوان دید. در اینجا، شعور هنری محمودخان با ابتکارات و تدابیری چون هندسیکردن و سادهسازی صور طبیعی، اغراق در شکلهای نور و سایه، تلفیق عناصر دو بعدی و سه بعدی، و اجتناب از هرگونه ریزهکاری غیر لازم مجال بروز مییابد. این پرده را میتوان نمونهای از نقاشی نوگرای معاصر ایران دانست[۴]. به دستور ناصرالدین شاه، کتابی درباره هنرمندان عصر ناصری تألیف کرد و خود کتابت آن را به خط شکسته و نستعلیق برعهده گرفت. (1303ق/ 1885م). او در تهران درگذشت و در جنب مزار حضرت عبدالعظیم در شهر ری به خاط سپرده شد. از جمله آثار او: عمارت شمسالعماره (1285ق/ 1868م). ارگ دولتی (1281ق/ 1864م) خیابان الماسیه (1871م/1288ق) [اکثر آثار او در کاخ گلستان تهران محفوظ است][۵]. [از اخلاف هنرمند او، علی بن محمودخان (نقاش) و ابوالحسن صبا (موسیقیدان)، قابل ذکر است][۴].
علی بوذری
گتابشناسی
- ↑ پاکباز، روئین (1378). دائرهالمعارف هنر. تهران: فرهنگ معاصر، ص 525.
- ↑ فلور، ولیم؛ چلکووسکی، پیتر (1381). نقاشی و نقاشان دوره قاجار. ترجمه مریم بختیار و دکتر یعقوب آژند، تهران: ایل شاهسون بغدادی، ص59- 60.
- ↑ شریفزاده، عبدالمجید (1375). تاریخنگاری ایران. تهران: حوزه هنری، ص176.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ پاکباز، روئین (1379). نقاشی ایرانی از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص163.
- ↑ کریمزاده تبریزی، محمدعلی (1370). احوال و آثار نقاشان قدیم ایران و برخی از مشاهیر نگار هند و عثمانی. لندن: پرنیت تودی، ص 1124-1133.