لطفعلی صورتگر شیرازی

صورتگر شیرازی، لطفعلی، نقاش و قلمدان نگار ایرانی دوره قاجار (حدود 1220 / 1288ق ـ 1805 / 1871م).

یکی از نقاشان پر کار در نقش پردازی گل و پرنده بود. در شیراز به دنیا آمد. از خویشاوندان مشیرالملک دیوانی قدرتمند فارس بود. از شاگردان محمد حسن شیرازی ـ نقاش گل و پرنده ـ بود. در ساخت و پرداخت گل‌ها و بازنمایی چهره و اندام، شکل و رنگ طبیعی‌شان را در نظر می‌گرفت؛ و اسلوب پرداز را با وسواس و دقت به کار می‌برد. بیشتر با آبرنگ کار می‌کرد؛ در نقاشی زیرلاکی و نقاشی رنگ روغنی هم چیره‌دست بود. مدتی در تهران سرپرستی نقاشی‌های دیواری شاه نشین منزل میرزا محمد قوام‌الدوله در سرچشمه را بر عهده داشت. از مهم‌ترین آثار او، 55 مجلس از مجالس 68گانه شاهنامه داوری (1273-1280ق / 1953-1960م) بقیه کار محمد داوری کاتب نسخه و فرهنگ داوری است.

این نسخه در موزه رضا عباسی نگهداری می‌شود. ماهیت «شهرستانی» و بی پیرایگی این شاهنامه یادآور سنت دیرین کتاب نگاری غیر درباری شیراز است؛ و سبک دورگه نگاره‌های آن ناپخته‌تر از سبک رسمی دوران قاجار است. او در گورستان امام شهر شیراز، مدفون است.

از جمله آثار او: قلمدان مادر و بچه (1262ق/1845م)، قاب آینه شیخ صنعان و دختر ترسا (1282ق / 1865م)، جلد قرآن تقدیمی به ناصرالدین شاه (1269ق / 1949م).

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

علی بوذری