ورقه و گلشاه: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۵۳

منظومه عاشقانه و پرسوز و گداز «ورقه و گلشاه» اثر عیوِقی، برگرفته از خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران(ایرنا)، قابل بازیابی از https://www.irna.ir/news/82609145/

ورقه و گلشاه. نسخه مصور.

قدیمی‌ترین نسخه مصور از یک متن فارسی، مصور شده در دوره سلجوقی^[۱].

مثنوی این کتاب، داستانی تغزلی سروده عَیّوُقی، شاعر دوره اول غزنوی (378-421ق/ ) است که به بیان عشق میان ورقه و گلشاه می‌پردازد^[۲].

این نسخه دارای 71 ‌نگاره افقی کوچک است، که صحنه‌های مختلف داستان را به ترتیبی خاص می‌نمایانند^[۱].

تصویرگر و شاید خوشنویس این نسخه هنرمندی ایرانی موسوم به مومن محمدخویی بوده که احتمالاً در نیمه نخست سده هفتم هجری در آذربایجان فعال بوده‌است^[۳]. در این تصاویر، آدم‌ها و جانوران و گیاهان با خطوط شکل‌ساز و در مقیاس غیرطبیعی ترسیم شده‌اند^[۳] و فضاهای خالی پس زمینه، با گل و پرنده و پیچک‌های تزئینی پر شده و یادآور ظروف مینایی و سفالینه‌های این دوران است^[۱]. این نسخه اکنون در کتابخانه موزه توپ قاپو در استانبول، محفوظ است^[۱].

نیز نگاه کنید به

کتابشناسی

↑ ^۱٫۰ ^۱٫۱ ^۱٫۲ ^۱٫۳ پاكباز، روئین(1379). نقاشی ایران از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص56.
↑ لیكیان شیروانی، ا. س(1350). ورقه و گلشاه مصور به مینیاتورهای ایرانی قرن سیزدهم، داستانی هزار ساله از عشق و دلدادگی پیام یونسكو، شماره 27، ص27- 29.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ شریف‌زاده، سیدعبدالمجید(1375). تاریخ‌نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص76.

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

علی بوذری

[:0-1] ۱٫۰ ^۱٫۱ ^۱٫۲ ^۱٫۳ پاكباز، روئین(1379). نقاشی ایران از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص56.

[2] لیكیان شیروانی، ا. س(1350). ورقه و گلشاه مصور به مینیاتورهای ایرانی قرن سیزدهم، داستانی هزار ساله از عشق و دلدادگی پیام یونسكو، شماره 27، ص27- 29.

[:1-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ شریف‌زاده، سیدعبدالمجید(1375). تاریخ‌نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص76.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
+[[پرونده:N82609145-71763548.jpg|بندانگشتی|منظومه عاشقانه و پرسوز و گداز «ورقه و گلشاه» اثر عیوِقی، برگرفته از خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران(ایرنا)، قابل بازیابی از [https://www.irna.ir/news/82609145/%D9%88%D8%B1%D9%82%D9%87-%D9%88-%DA%AF%D9%84%D8%B4%D8%A7%D9%87-%D8%B9%D8%A7%D8%B4%D9%82-%D9%88-%D9%85%D8%B9%D8%B4%D9%88%D9%82%DB%8C-%D9%83%D9%87-%D8%A8%D9%87-%D8%AF%D8%B3%D8%AA-%D9%BE%DB%8C%D8%BA%D8%A7%D9%85%D8%A8%D8%B1-%D8%B5-%D8%B2%D9%86%D8%AF%D9%87-%D8%B4%D8%AF%D9%86%D8%AF https://www.irna.ir/news/82609145/]]]
 '''ورقه و گلشاه.''' نسخه مصور.
-قدیمی‌ترین نسخه مصور از یك متن فارسی، مصور شده در دوره سلجوقی<ref name=":0">پاكباز، روئین(1379). نقاشی ایران از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص56.</ref>.
+قدیمی‌ترین نسخه مصور از یک متن فارسی، مصور شده در دوره سلجوقی<ref name=":0">پاكباز، روئین(1379). نقاشی ایران از دیرباز تا امروز. تهران: نارستان، ص56.</ref>.
-مثنوی این كتاب، داستانی تغزلی سروده عَیّوُقی، شاعر دوره اول غزنوی (378-421ق/ ) است كه به بیان عشق میان ورقه و گلشاه می‌پردازد<ref>لیكیان شیروانی، ا. س(1350). ورقه و گلشاه مصور به مینیاتورهای ایرانی قرن سیزدهم، داستانی هزار ساله از عشق و دلدادگی پیام یونسكو، شماره 27، ص27- 29.</ref>.
+مثنوی این کتاب، داستانی تغزلی سروده عَیّوُقی، شاعر دوره اول غزنوی (378-421ق/ ) است که به بیان عشق میان ورقه و گلشاه می‌پردازد<ref>لیكیان شیروانی، ا. س(1350). ورقه و گلشاه مصور به مینیاتورهای ایرانی قرن سیزدهم، داستانی هزار ساله از عشق و دلدادگی پیام یونسكو، شماره 27، ص27- 29.</ref>.
-این نسخه دارای 71 ‌نگاره افقی كوچك است، كه صحنه‌های مختلف داستان را به ترتیبی خاص می‌نمایانند<ref name=":0" />.
+این نسخه دارای 71 ‌نگاره افقی کوچک است، که صحنه‌های مختلف داستان را به ترتیبی خاص می‌نمایانند<ref name=":0" />.
-تصویرگر و شاید خوشنویس این نسخه هنرمندی ایرانی موسوم به مومن محمدخویی بوده كه احتمالاً در نیمه نخست سده هفتم هجری در آذربایجان فعال بوده‌است<ref name=":1" />. در این تصاویر، آدم‌ها و جانوران و گیاهان با خطوط شكل‌ساز و در مقیاس غیرطبیعی ترسیم شده‌اند<ref name=":1">شریف‌زاده، سیدعبدالمجید(1375). تاریخ‌نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص76.</ref> و فضاهای خالی پس زمینه، با گل و پرنده و پیچك‌های تزئینی پر شده و یادآور ظروف مینایی و سفالینه‌های این دوران است<ref name=":0" />. این نسخه اكنون در كتابخانه موزه توپ قاپو در استانبول، محفوظ است<ref name=":0" />.
+تصویرگر و شاید خوشنویس این نسخه هنرمندی ایرانی موسوم به مومن محمدخویی بوده که احتمالاً در نیمه نخست سده هفتم هجری در آذربایجان فعال بوده‌است<ref name=":1" />. در این تصاویر، آدم‌ها و جانوران و گیاهان با خطوط شکل‌ساز و در مقیاس غیرطبیعی ترسیم شده‌اند<ref name=":1">شریف‌زاده، سیدعبدالمجید(1375). تاریخ‌نگارگری در ایران. تهران: حوزه هنری، ص76.</ref> و فضاهای خالی پس زمینه، با گل و پرنده و پیچک‌های تزئینی پر شده و یادآور ظروف مینایی و سفالینه‌های این دوران است<ref name=":0" />. این نسخه اکنون در کتابخانه موزه توپ قاپو در استانبول، محفوظ است<ref name=":0" />.
 == نیز نگاه کنید به ==