پرش به محتوا

تاس: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
صفحه‌ای تازه حاوی «'''تاس،''' از گروه سازهاي پوست صدا<sup>*</sup>ي يك طرفه (يك طرف بسته) مضاعف يا منفرد است. اين ساز و دوتپله<sup>*</sup> در مجموعة سازهاي خانوادة نقاره قرار مي‌گيرد و در واقع نقارة كردي محسوب مي‌شود. اين ساز متشكل از يك يا دو بدنة كاسه يا قدح مانند از جنس مس ي...» ایجاد کرد
 
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''تاس،''' از گروه سازهاي پوست صدا<sup>*</sup>ي يك طرفه (يك طرف بسته) مضاعف يا منفرد است.  
'''تاس،''' از گروه سازهای پوست صدا<sup>*</sup>ی یک طرفه (یک طرف بسته) مضاعف یا منفرد است.  


اين ساز و دوتپله<sup>*</sup> در مجموعة سازهاي خانوادة نقاره قرار مي‌گيرد و در واقع نقارة كردي محسوب مي‌شود. اين ساز متشكل از يك يا دو بدنة كاسه يا قدح مانند از جنس مس يا برنج است. بر دهانة كاسه پوست كشيده شده است و آن را با دو مضراب از جنس چرم، لاستيك يا چوب، كه دوال نام دارد، مي‌نوازند. امروزه  از تاس بيشتر در خانقاه قادرية كردستان در مرحلة ذكر قيام استفاده مي‌كنند. از اين ساز گاهي در خانقاه‌هاي نقشبنديه در كردستان نيز استفاده مي‌كنند.  
این ساز و دوتپله<sup>*</sup> در مجموعه سازهای خانواده نقاره قرار می‌گیرد و در واقع نقاره کردی محسوب می‌شود. این ساز متشکل از یک یا دو بدنه کاسه یا قدح مانند از جنس مس یا برنج است. بر دهانه کاسه پوست کشیده شده است و آن را با دو مضراب از جنس چرم، لاستیک یا چوب، که دوال نام دارد، می‌نوازند. امروزه  از تاس بیشتر در خانقاه قادریه کردستان در مرحله ذکر قیام استفاده می‌کنند. از این ساز گاهی در خانقاه‌های نقشبندیه در کردستان نیز استفاده می‌کنند<ref>'''''پژوهش‌های میدانی مؤلف'''''</ref><ref>درویشی، محمدرضا(1390). '''''دایره المعارف سازهای ایران'''''. تهران: موسسه فرهنگی هنری ماهور،</ref>.  


 
== مآخذ ==
'''مآخذ:'''
 
-       '''''پژوهش‌هاي ميداني مؤلف'''''. شرح كامل‌تر را نك: درويشي، محمدرضا. '''''دايرةالمعارف سازهاي ايران'''''. ج 3، در دست انتشار


محمدرضا درویشی
محمدرضا درویشی

نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۳:۵۱

تاس، از گروه سازهای پوست صدا*ی یک طرفه (یک طرف بسته) مضاعف یا منفرد است.

این ساز و دوتپله* در مجموعه سازهای خانواده نقاره قرار می‌گیرد و در واقع نقاره کردی محسوب می‌شود. این ساز متشکل از یک یا دو بدنه کاسه یا قدح مانند از جنس مس یا برنج است. بر دهانه کاسه پوست کشیده شده است و آن را با دو مضراب از جنس چرم، لاستیک یا چوب، که دوال نام دارد، می‌نوازند. امروزه  از تاس بیشتر در خانقاه قادریه کردستان در مرحله ذکر قیام استفاده می‌کنند. از این ساز گاهی در خانقاه‌های نقشبندیه در کردستان نیز استفاده می‌کنند[۱][۲].

مآخذ

محمدرضا درویشی

  1. پژوهش‌های میدانی مؤلف
  2. درویشی، محمدرضا(1390). دایره المعارف سازهای ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری ماهور،