قوپوز: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''قوپوز،''' الف: سازي زه صدا<sup>*</sup> از خانوادة سازهاي زه صداي مضرابي كه ظاهراً از اجداد سازي است كه امروزه در آذربايجان و بعضي مناطق ترك زبان ساز (ساز عاشيقي)<sup>*</sup> ناميده ميشود و آن را عاشيقها مينوازند. امروزه قوپوز كمتر در آذربايجان بهكا...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
سازی زه صدا<sup>*</sup> از خانواده سازهای زه صدای مضرابی که ظاهراً از اجداد سازی است که امروزه در آذربایجان و بعضی مناطق ترک زبان ساز (ساز عاشیقی)<sup>*</sup> نامیده میشود و آن را عاشیقها مینوازند. امروزه قوپوز کمتر در آذربایجان بهکار میرود. | |||
ب: | ب: سازی خودصدا از گروه سازهای خودصدای زبانهدار است. این ساز همان زنبورک است که در گذشته در اغلب نواحی ایران متداول بود. | ||
قوپوز | قوپوز که در محاوره مردم ترکمن قاووز تلفظ میشود از جمله خودصداهایی است که زنان و دختران ترکمن به صورت انفرادی یا گروهی آن را مینوازند. این ساز متشکل از قابی کلیدمانند از جنس فلز است که در وسط آن تیغه یا زبانهای باریک از جنس فلز نصب شده است. | ||
برای نواختن قوپوز، قاب آن در میان دندانهای جلو قرار میگیرد و با دست زبانه آن به صدا در میآید. این ساز جز در ترکمن صحرا در سایر نواحی ایران در حال فراموشی است<ref>پژوهشهای میدانی مؤلف. شرح کاملتر را نک: درویشی، محمدرضا. ''دایره المعارف سازهای ایران.'' ج 2، در دست انتشار </ref>. | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۳
سازی زه صدا* از خانواده سازهای زه صدای مضرابی که ظاهراً از اجداد سازی است که امروزه در آذربایجان و بعضی مناطق ترک زبان ساز (ساز عاشیقی)* نامیده میشود و آن را عاشیقها مینوازند. امروزه قوپوز کمتر در آذربایجان بهکار میرود.
ب: سازی خودصدا از گروه سازهای خودصدای زبانهدار است. این ساز همان زنبورک است که در گذشته در اغلب نواحی ایران متداول بود.
قوپوز که در محاوره مردم ترکمن قاووز تلفظ میشود از جمله خودصداهایی است که زنان و دختران ترکمن به صورت انفرادی یا گروهی آن را مینوازند. این ساز متشکل از قابی کلیدمانند از جنس فلز است که در وسط آن تیغه یا زبانهای باریک از جنس فلز نصب شده است.
برای نواختن قوپوز، قاب آن در میان دندانهای جلو قرار میگیرد و با دست زبانه آن به صدا در میآید. این ساز جز در ترکمن صحرا در سایر نواحی ایران در حال فراموشی است[۱].
مآخذ
- ↑ پژوهشهای میدانی مؤلف. شرح کاملتر را نک: درویشی، محمدرضا. دایره المعارف سازهای ایران. ج 2، در دست انتشار