قیچک: تفاوت میان نسخه‌ها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
در عین حال این ساز توانسته است تا مناطقی از هرمزگان و کرمان نیز مهاجرت نماید. خصوصیات ظاهری قیچک سیستانی باریک‌تر و بلندتر از قیچک بلوچی است و تعداد وترهای آن نیز کمتر و تکنیک‌های اجرایی ساده‌تری دارد. قیچک متشکل از یک کاسه‌ی طنینی دوقسمتی است که دهانه‌ی قسمت پائینی کاسه با پوست پوشانده شده و دهانه‌ی بالایی کاسه باز می‌باشد. دسته‌ی قیچک کوتاه است و به لانه‌ی کوک و سرپنجه منتهی می‌شود. این ساز دارای دو گروه وتر است. گروه اول، وترهای اصلی است به تعداد 4 عدد در قیچک بلوچی و 3 عدد در قیچک سیستانی که روی آنها آرشه کشیده می‌شود. گروه دوم، وترهای فرعی یا اخوان به تعداد حدود 7 عدد در قیچک بلوچی و سیستانی که روی آنها آرشه کشیده نمی‌شود و از طریق ارتعاش وترهای اصلی به صدا درمی‌آیند. قیچک از مهم‌ترین سازهای متداول در بلوچستان و سیستان می‌باشد. قیچک بلوچی در بیشتر انواع موسیقی بلوچستان استفاده می‌شود. قیچک سیستانی فقط در مراسم عروسی و شادمانی مورد استفاده می‌گیرد<ref>اطلاعات این مدخل از طریق کار میدانی به دست آمده است.</ref><ref>شروح این اطلاعات در جلد اول '''''دایره‌المعارف سازهای ایران'''''. محمدرضا درویشی منعکس است. </ref>. | در عین حال این ساز توانسته است تا مناطقی از هرمزگان و کرمان نیز مهاجرت نماید. خصوصیات ظاهری قیچک سیستانی باریک‌تر و بلندتر از قیچک بلوچی است و تعداد وترهای آن نیز کمتر و تکنیک‌های اجرایی ساده‌تری دارد. قیچک متشکل از یک کاسه‌ی طنینی دوقسمتی است که دهانه‌ی قسمت پائینی کاسه با پوست پوشانده شده و دهانه‌ی بالایی کاسه باز می‌باشد. دسته‌ی قیچک کوتاه است و به لانه‌ی کوک و سرپنجه منتهی می‌شود. این ساز دارای دو گروه وتر است. گروه اول، وترهای اصلی است به تعداد 4 عدد در قیچک بلوچی و 3 عدد در قیچک سیستانی که روی آنها آرشه کشیده می‌شود. گروه دوم، وترهای فرعی یا اخوان به تعداد حدود 7 عدد در قیچک بلوچی و سیستانی که روی آنها آرشه کشیده نمی‌شود و از طریق ارتعاش وترهای اصلی به صدا درمی‌آیند. قیچک از مهم‌ترین سازهای متداول در بلوچستان و سیستان می‌باشد. قیچک بلوچی در بیشتر انواع موسیقی بلوچستان استفاده می‌شود. قیچک سیستانی فقط در مراسم عروسی و شادمانی مورد استفاده می‌گیرد<ref>اطلاعات این مدخل از طریق کار میدانی به دست آمده است.</ref><ref>شروح این اطلاعات در جلد اول '''''دایره‌المعارف سازهای ایران'''''. محمدرضا درویشی منعکس است. </ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[سازهای زه صدا]] | |||
== ''مآخذ'' == | == ''مآخذ'' == | ||
نسخهٔ ۱۷ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۰۹
قیچک، از خانواده زه صدا*های آرشه‌ای است. این ساز در متون قدیمی فارسی با نام‌های مختلفی چون قیچک، غژک، غزک، غچک (قیچک)، غژ و ... مشاهده می‌شود. در بلوچستان به آن سرود یا سروز و در سیسیتان به آن قیچک گفته می‌شود. این ساز در محدوده‌های جغرافیایی ایران امروزه فقط در بلوچستان و سیستان مورد استفاده قرار می‌گیرد.
در عین حال این ساز توانسته است تا مناطقی از هرمزگان و کرمان نیز مهاجرت نماید. خصوصیات ظاهری قیچک سیستانی باریک‌تر و بلندتر از قیچک بلوچی است و تعداد وترهای آن نیز کمتر و تکنیک‌های اجرایی ساده‌تری دارد. قیچک متشکل از یک کاسه‌ی طنینی دوقسمتی است که دهانه‌ی قسمت پائینی کاسه با پوست پوشانده شده و دهانه‌ی بالایی کاسه باز می‌باشد. دسته‌ی قیچک کوتاه است و به لانه‌ی کوک و سرپنجه منتهی می‌شود. این ساز دارای دو گروه وتر است. گروه اول، وترهای اصلی است به تعداد 4 عدد در قیچک بلوچی و 3 عدد در قیچک سیستانی که روی آنها آرشه کشیده می‌شود. گروه دوم، وترهای فرعی یا اخوان به تعداد حدود 7 عدد در قیچک بلوچی و سیستانی که روی آنها آرشه کشیده نمی‌شود و از طریق ارتعاش وترهای اصلی به صدا درمی‌آیند. قیچک از مهم‌ترین سازهای متداول در بلوچستان و سیستان می‌باشد. قیچک بلوچی در بیشتر انواع موسیقی بلوچستان استفاده می‌شود. قیچک سیستانی فقط در مراسم عروسی و شادمانی مورد استفاده می‌گیرد[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
محمدرضا درویشی