اهل بیت

اهل بیت، مقصود از اهلِ هر مرد، افراد قبیله و اقرباء و همسر(ان) و فرزندان و همـه كسانی‌اند كه در نسب و دین و مسكن و شهر و وطن با او شریك‌اند. اهل و آل هر دو یك لفظ‌اند. بیت به‌معنی جای بیتوته و سكونت است كه شامل خیمه و ساختمان هر دو می‌شود. اهل بیت هر كس، خاندان و عائله و همـه كسانی هستند كه در خانـه او به سر می‌برند. تركیب «اهل‌البیت» دو بار در قرآن آمده است:

1. «رحمـه الله و بركاته علیكم اهل البیت» (سوره هود، آیـه 11)، یعنی بخشایش خدا و بركات او بر شما باد ای خاندان، كه درباره اهل بیت ابراهیم خلیل (ع) است؛
2. «انما یرید الله لیذهب عنكم الرجس اهل البیت و یطهركم تطهیراً» (سوره احزاب، آیـه 23)، یعنی: همانا خدای می‌خواهد هرگونه پلیدی را از شمال اهل بیت بزداید و شما را (از هر عیب و گناه) كاملاً پاك سازد، كه درباره‌ی اهل بیت رسول‌الله (ص) نازل شده است. این آیه را آیـه تطهیر نامیده‌اند.

محدثین و فقهای امامیه و بعضی علمای اهل سنّت، اهل بیت مذكور در آیـه تطهیر را منحصراً محمد و علی و فاطمه و حسن و حسین علیهم‌السلام می‌دانند و سایر اولاد و ازواج و بنی‌اعمام رسول‌الله (ص) و اهل خانـه او را مشمول این آیه نمی‌شمرند. مستند ایشان احادیث صحیح و معتبری‌ست كه از صحابه روایت شده و در صحاح و مسانید سنّی و شیعی ثبت است.

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

سید حسن امین

تلخیص از: دایرة‌المعارف تشیّع