آیت الله بروجردی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۹ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۵۴

سیّدحسین طباطبایی، معروف به حاج آقا حسین بروجردی (1292ق / 1875م ـ 1380ق / 1961م)، فقیه نامدار و بزرگ‌ترین مرجع تقلید شیعیان در عصر كنونی، فرزند سیّدعلی طباطبایی از ملّاكان و روحانی زادگان بروجرد، پس از تحصیلات مقدماتی در بروجرد در 1310ق/ 1892م به حوزة علمیة اصفهان رفت و در آن‌جا از محضر میرزا ابوالمعالی كلباسی، محمّدتقی مدرس، سیّد محمّدباقر دُرچه‌ای، آخوند ملامحمّد كاشانی و جهانگیرخان قشقایی در فرا گرفتن علوم نقلی استفاده كرد. سپس در 1320ق / 1902م به نجف رفت و از درس آخوند ملا محمّدكاظم خراسانی، شریعت اصفهانی و سیّد محمّدكاظم یزدی بهره گرفت و پس از مرگ آخوند خراسانی در 1329ق / 1911م به بروجرد بازآمد و در آن‌جا به زعامت روحانی و مرجعیت مذهبی پرداخت. در 1323ش كه بر اثر بیماری به تهران آمد، از او خواسته شد كه برای بازسازی حوزة علمیة قم كه در طول سلطنت رضاشاه تضعیف شده بود، به قم برود. او این دعوت را پذیرفت و با اقتدار علمی و نفوذ كلمه‌ای كه داشت، از آن زمان تا پایان عمر مهم‌ترین مرجع شیعیان جهان شناخته شد.¹

مهم‌ترین نقش او در جهان تشیّع، مركزیت دادن به حوزة علمی قم به‌عنوان عالی‌ترین پایگاه معنوی شیعیان جهان بود.² بیش‌ترین خدمت او به عالم اسلام، ایجاد ارتباط با رهبران مذاهب اهل سنّت^* و اخذ فتوای شیخ محمود شلتوت رئیس دانشگاه الازهر مصر در 17 ربیع‌الاول 1378ق / 17 مهر 1337ش دربارة صحّت عمل به مذهب فقه شیعة دوازده امامی بود.³

آیت‌الله بروجردی تألیفات فراوانی داشت از جمله: جامع احادیث الشیعه در حدیث كه چندین مجلد آن زیر نظر و ارشاد او در حیاتش به‌چاپ رسید، تجرید الاسانید در رجال، حاشیه بر كفایة‌الاصول.⁴

آیت‌الله بروجردی پس از شهریور 1320ش، وزنة بسیار محكمی در ایجاد امنیّت در سطح كشور بود، ولی از دخالت‌های سیاسی در سطح ملّی و بین‌المللی پرهیز می‌كرد و آن را خارج از وظایف مرجعیت می‌دانست. در زمانی‌كه آیت‌الله سیّدابوالقاسم كاشانی به مبارزات سیاسی می‌پرداخت، آیت‌الله بروجردی حوزة دخالت خود را به منطقة قم محدود كرده بود. او برای مبارزه با فرقة بهائیت با دولت همكاری و همگامی مؤثر كرد. سرانجام این مبارزه نیز به تخریب حظیرةالقدس در تهران انجامید. مادام كه آیت‌الله بروجردی در قید حیات بود، محمدرضا شاه از اجرای برنامه‌های «انقلاب سفید» خود واهمه داشت و این برنامه‌ها را پس از رحلت آیت‌الله بروجردی و شكستن «وحدت مرجعیت» در عالم تشیّع آغاز كرد.

مآخذ:

نقباء البشر فی القرن الرابع عشر. ج 2، ص 605.
رازی، محمّدشریف. آثارالحجة. ج 2، صص 6 ـ20.
حایری، عبدالحسین. «شرح حال آیت‌الله العظمی بروجردی»، مسلمین. ج 1 (1320).
استادی، رضا. «آثار و تألیفات آیت‌الله بروجردی». حوزه. سال 8 (1370)، ش 1ـ2، ص 289ـ303. سیدحسن امین

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''بروجردي،''' سيّدحسين طباطبايي، معروف به حاج آقا حسين بروجردي (1292ق / 1875م ـ 1380ق / 1961م)، فقيه نامدار و بزرگ‌ترين مرجع تقليد شيعيان در عصر كنوني، فرزند سيّدعلي طباطبايي از ملّاكان و روحاني زادگان بروجرد، پس از تحصيلات مقدماتي در بروجرد در 1310ق/ 1892م به حوزة علمية اصفهان رفت و در آن‌جا از محضر ميرزا ابوالمعالي كلباسي، محمّدتقي مدرس، سيّد محمّدباقر دُرچه‌اي، آخوند ملامحمّد كاشاني و جهانگيرخان قشقايي در فرا گرفتن علوم نقلي استفاده كرد. سپس در 1320ق / 1902م به نجف رفت و از درس آخوند ملا محمّدكاظم خراساني، شريعت اصفهاني و سيّد محمّدكاظم يزدي بهره گرفت و پس از مرگ آخوند خراساني در 1329ق / 1911م به بروجرد بازآمد و در آن‌جا به زعامت روحاني و مرجعيت مذهبي پرداخت. در 1323ش كه بر اثر بيماري به تهران آمد، از او خواسته شد كه براي بازسازي حوزة علمية قم كه در طول سلطنت رضاشاه تضعيف شده بود، به قم برود. او اين دعوت را پذيرفت و با اقتدار علمي و نفوذ كلمه‌اي كه داشت، از آن زمان تا پايان عمر مهم‌ترين مرجع شيعيان جهان شناخته شد.<sup>1</sup>
+سیّدحسین طباطبایی، معروف به حاج آقا حسین بروجردی (1292ق / 1875م ـ 1380ق / 1961م)، فقیه نامدار و بزرگ‌ترین مرجع تقلید شیعیان در عصر كنونی، فرزند سیّدعلی طباطبایی از ملّاكان و روحانی زادگان بروجرد، پس از تحصیلات مقدماتی در بروجرد در 1310ق/ 1892م به حوزة علمیة اصفهان رفت و در آن‌جا از محضر میرزا ابوالمعالی كلباسی، محمّدتقی مدرس، سیّد محمّدباقر دُرچه‌ای، آخوند ملامحمّد كاشانی و جهانگیرخان قشقایی در فرا گرفتن علوم نقلی استفاده كرد. سپس در 1320ق / 1902م به نجف رفت و از درس آخوند ملا محمّدكاظم خراسانی، شریعت اصفهانی و سیّد محمّدكاظم یزدی بهره گرفت و پس از مرگ آخوند خراسانی در 1329ق / 1911م به بروجرد بازآمد و در آن‌جا به زعامت روحانی و مرجعیت مذهبی پرداخت. در 1323ش كه بر اثر بیماری به تهران آمد، از او خواسته شد كه برای بازسازی حوزة علمیة قم كه در طول سلطنت رضاشاه تضعیف شده بود، به قم برود. او این دعوت را پذیرفت و با اقتدار علمی و نفوذ كلمه‌ای كه داشت، از آن زمان تا پایان عمر مهم‌ترین مرجع شیعیان جهان شناخته شد.<sup>1</sup>
-مهم‌ترين نقش او در جهان تشيّع، مركزيت دادن به حوزة علمي قم به‌عنوان عالي‌ترين پايگاه معنوي شيعيان جهان بود.<sup>2</sup> بيش‌ترين خدمت او به عالم اسلام، ايجاد ارتباط با رهبران مذاهب اهل سنّت<sup>*</sup> و اخذ فتواي شيخ محمود شلتوت رئيس دانشگاه الازهر مصر در 17 ربيع‌الاول 1378ق / 17 مهر 1337ش دربارة صحّت عمل به مذهب فقه شيعة دوازده امامي بود.<sup>3</sup>
+مهم‌ترین نقش او در جهان تشیّع، مركزیت دادن به حوزة علمی قم به‌عنوان عالی‌ترین پایگاه معنوی شیعیان جهان بود.<sup>2</sup> بیش‌ترین خدمت او به عالم اسلام، ایجاد ارتباط با رهبران مذاهب اهل سنّت<sup>*</sup> و اخذ فتوای شیخ محمود شلتوت رئیس دانشگاه الازهر مصر در 17 ربیع‌الاول 1378ق / 17 مهر 1337ش دربارة صحّت عمل به مذهب فقه شیعة دوازده امامی بود.<sup>3</sup>
-آيت‌الله بروجردي تأليفات فراواني داشت از جمله: ''جامع احاديث الشيعه'' در حديث كه چندين مجلد آن زير نظر و ارشاد او در حياتش به‌چاپ رسيد، ''تجريد الاسانيد'' در رجال، حاشيه بر كفاية‌الاصول.<sup>4</sup>
+آیت‌الله بروجردی تألیفات فراوانی داشت از جمله: ''جامع احادیث الشیعه'' در حدیث كه چندین مجلد آن زیر نظر و ارشاد او در حیاتش به‌چاپ رسید، ''تجرید الاسانید'' در رجال، حاشیه بر كفایة‌الاصول.<sup>4</sup>
-آيت‌الله بروجردي پس از شهريور 1320ش، وزنة بسيار محكمي در ايجاد امنيّت در سطح كشور بود، ولي از دخالت‌هاي سياسي در سطح ملّي و بين‌المللي پرهيز مي‌كرد و آن را خارج از وظايف مرجعيت مي‌دانست. در زماني‌كه آيت‌الله سيّدابوالقاسم كاشاني به مبارزات سياسي مي‌پرداخت، آيت‌الله بروجردي حوزة دخالت خود را به منطقة قم محدود كرده بود. او براي مبارزه با فرقة بهائيت با دولت همكاري و همگامي مؤثر كرد. سرانجام اين مبارزه نيز به تخريب حظيرةالقدس در تهران انجاميد. مادام كه آيت‌الله بروجردي در قيد حيات بود، محمدرضا شاه از اجراي برنامه‌هاي «انقلاب سفيد» خود واهمه داشت و اين برنامه‌ها را پس از رحلت آيت‌الله بروجردي و شكستن «وحدت مرجعيت» در عالم تشيّع آغاز كرد.
+آیت‌الله بروجردی پس از شهریور 1320ش، وزنة بسیار محكمی در ایجاد امنیّت در سطح كشور بود، ولی از دخالت‌های سیاسی در سطح ملّی و بین‌المللی پرهیز می‌كرد و آن را خارج از وظایف مرجعیت می‌دانست. در زمانی‌كه آیت‌الله سیّدابوالقاسم كاشانی به مبارزات سیاسی می‌پرداخت، آیت‌الله بروجردی حوزة دخالت خود را به منطقة قم محدود كرده بود. او برای مبارزه با فرقة بهائیت با دولت همكاری و همگامی مؤثر كرد. سرانجام این مبارزه نیز به تخریب حظیرةالقدس در تهران انجامید. مادام كه آیت‌الله بروجردی در قید حیات بود، محمدرضا شاه از اجرای برنامه‌های «انقلاب سفید» خود واهمه داشت و این برنامه‌ها را پس از رحلت آیت‌الله بروجردی و شكستن «وحدت مرجعیت» در عالم تشیّع آغاز كرد.
 '''مآخذ:'''
-# '''''نقباء البشر في القرن الرابع عشر'''''. ج 2، ص 605.
+# '''''نقباء البشر فی القرن الرابع عشر'''''. ج 2، ص 605.
-# رازي، محمّدشريف. '''''آثارالحجة'''''. ج 2، صص 6 ـ20.
+# رازی، محمّدشریف. '''''آثارالحجة'''''. ج 2، صص 6 ـ20.
-# حايري، عبدالحسين. «شرح حال آيت‌الله العظمي بروجردي»'''، ''مسلمين'''''. ج 1 (1320).
+# حایری، عبدالحسین. «شرح حال آیت‌الله العظمی بروجردی»'''، ''مسلمین'''''. ج 1 (1320).
-# استادي، رضا. «آثار و تأليفات آيت‌الله بروجردي». '''''حوزه'''''. سال 8 (1370)، ش 1ـ2، ص 289ـ303. سیدحسن امین
+# استادی، رضا. «آثار و تألیفات آیت‌الله بروجردی». '''''حوزه'''''. سال 8 (1370)، ش 1ـ2، ص 289ـ303. سیدحسن امین