آقا محمدخان قاجار: تفاوت میان نسخه‌ها
صفحه‌ای تازه حاوی «'''آقا محمد خان قاجار'''، بنيانگذار و نخستين پادشاه سلسلة قاجار (حك 1210-1211 ق / 1796-1797 م). آقا محمد خان، پسر محمدحسن خان و نوة فتحعلي خان قوانلو، رئيس ايل قاجار، حدود 1155ق / 1742م در استرآباد به دنيا آمد. پس از كشته شدن نيايش، كه سپه سالار قشون شاه تهماسب...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''آقا محمد خان قاجار'''، | '''آقا محمد خان قاجار'''، بنیانگذار و نخستین پادشاه سلسله قاجار (حك 1210-1211 ق / 1796-1797 م). | ||
آقا محمد خان، پسر محمدحسن خان و | آقا محمد خان، پسر محمدحسن خان و نوه فتحعلی خان قوانلو، رئیس ایل قاجار، حدود 1155ق / 1742م در استرآباد به دنیا آمد. پس از كشته شدن نیایش، كه سپه سالار قشون شاه تهماسب دوم صفوی بود، و پدر و برادر بزرگش حسینقلی خان، برای كسب مقام سلطنت، با رقیبان خود، جانشینان نادر شاه افشار و كریم خان زند، به نبرد پرداخت<ref>شمیم، علی‌اصغر. '''''ایران در دوره سلطنت قاجار'''''. تهران، ابن سینا، 1342، ص .</ref>. | ||
زمانی كه آقا محمد خان در شیراز نزد كریم خان زند به سر می‌برد، برادرش حسینقلی خان به حكومت دامغان گُماشته شد، اما پس از مدتی به ادعای سلطنت برخاست و تركمانان و قاجاریان را متحد كرده، بارفروش (بابل كنونی) را تختگاه خود قرار داد، ولی آن شاه بی تخت و تاج، در 1181ق / 1767م به دستور زكی خان زند، به دست دو تن از غلامان خود كشته شد. آقا محمد خان پس از این ماجرا، تحت مراقبت ویژه كریم خان زند قرار گرفت<ref>ملكم، سرجان. '''''تاریخ ایران'''''. ترجمه میرزا اسماعیل خان حیرت، بمبئی: 1303 ق، ج 2، ص 337.</ref>. | |||
به هنگام مرگ | به هنگام مرگ كریم خان در 1193 ق / 1779 م، آقا محمد خان با برادران و همراهان، بیرون از شیراز، سرگرم شكار بود و با استفاده از فرصت، بی درنگ، با شماری از همراهان خود را به اصفهان، سپس تهران رساند <ref>پاكروان، امینه. '''''آغا محمد خان قاجار'''''. ترجمه جهانگیر افكاری، تهران، زوار، 1348، ص 32.</ref>و با مصادره محموله مالیاتی در راه شیراز، توان مالی یافت<ref>سپهر، محمدتقی لسان‌الملك. '''''ناسخ التواریخ''''' (بخش قاجار). به كوشش محمدباقر بهبودی، تهران، اسلامیه، 1358 ق، ج 1، ص 35.</ref>. آنگاه با دفع برادر خود مرتضی قلی خان، مازندران و زنجان و با مرگ علی‌مراد خان زند، لرستان و خوزستان و پس از آن كردستان و آذربایجان و مازندران را فتح كرد و به این ترتیب مقدمات سلطنت خود را فراهم ساخت. سپس با لطفعلی خان زند، رقیب اصلی خود، در هزاربیضای شیراز و سمیرم علیا به نبرد پرداخت و سرانجام با دسیسه میرزا ابراهیم خان كلانتر، بر شیراز دست یافت. لطفعلی خان به كرمان رفت<ref>برای آگاهی بیشتر: ساروی، محمد. '''''تاریخ محمدی'''''. (احسن‌التواریخ)، به اهتمام غلامرضا طباطبائی مجد، تهران، امیركبیر، 1371.</ref>. آقا محمد خان با لشكری گران، آن شهر را در محاصره گرفت. لطفعلی خان به بم گریخت و در آن‌جا اسیر شد. آقا محمد خان او را كور كرد و به تهران فرستاده شد. آقا محمد خان، پس از تسخیر كرمان (در 1209ق / 1794م) كه با <ref>نامی اصفهانی، میرزا محمد صادق موسوی. '''''تاریخ گیتی گشا'''''. مقدمه سعید نفیسی، تهران، اقبال، 1368، ص 388 و برای آگاهی بیشتر، جونز، سرهارفورد. '''''آخرین روزهای لطفعلی خان زند'''''. ترجمه هما ناطق، جان گرنی، 1353.</ref> كشتار و كور كردن مردم همراه بود، روانه شیراز شد. میرزا ابراهیم خان كلانتر را با لقب اعتمادالدوله صدراعظم كرد و بابا خان پسر حسینقلی خان را به حكومت فارس گمارد و خود به تهران رفت (شعبان 1209 ق / مارس 1795 م). | ||
از | از این زمان آقا محمد خان، نبردهای برون مرزی خود را با مهاجمان آغاز كرد. نخستین لشكركشی او به سوی قفقاز بود و توانست در سه جبهه به سوی شیروان، ایروان و قراباغ (شوشه) پیشروی كند<ref>عضدالدوله، سلطان احمد میرزا. '''''تاریخ عضدی'''''. به كوشش عبدالحسین نوایی، تهران، بابك، 1355، صص 79، 139، 144.</ref>. سپاهیان او، به هنگام فتح شهر تفلیس، گذشته از كشتار و اسارت مسیحیان، كلیساها را ویران و اموال و اشیای مقدس را غارت كردند. آقا محمد خان، پس از این پیروزی، در رمضان 1210 ق (مارس 1186 م) در دشت مغان، محل تاجگذاری نادرشاه ، تاج بر سر نهاد و خود را شاه ایران خواند<ref>سایكس، سر پرسی. '''''تاریخ ایران'''''. ترجمه محمدتقی فخر داعی گیلانی، تهران، وزارت فرهنگ، 1333، ج 2، ص 459.</ref>. | ||
در خراسان، آقا محمد خان، به | در خراسان، آقا محمد خان، به حاكمیت نادر میرزای افشار، فرزند شاهرخ پایان داد و با تصرف مرو، و گماردن سپاهی انبوه در خراسان، پایه‌های اقتدار خود را در شرق ایران گسترش داد<ref>نفیسی، سعید. '''''تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران در دوره معاصر'''''. تهران، بنیاد، 1344، ج 1، ص 50.</ref>. | ||
در | در این زمان سپاهیان روسی به فرماندهی گوداویچ [Godavich]و زوبوف[Zobov]، با تصرف شهرهای شمالی ایران، به آذربایجان رسیده بودند. آقا محمد خان پس از سر و سامان دادن به امور تهران، در ذی‌قعده 1211 ق / مه 1797 م روانه آذربایجان شد. خبر مرگ كاترین [ Katrin]و جانشینی پسرش پل[Paul] عقب نشینی روس‌ها را در پی آورد و به رغم ممانعت حاكم قراباغ و تخریب دوباره پل رودخانه ارس، سپاهیان آقا محمد خان قراباغ را فتح كردند<ref>ملكم. '''''همان.''''' ج 2، ص 347.</ref>. | ||
سه روز پس از | سه روز پس از این پیروزی، سه تن از سربازان، در توطئه‌ای شبانه، آقا محمد خان را به ضرب كارد و دشنه از پای درآوردند (21 ذیحجه 1211 ق / 18 ژوئن 1798 م). | ||
جسد آقا محمد خان را نخست در شوش به خاك سپردند، سپس | جسد آقا محمد خان را نخست در شوش به خاك سپردند، سپس جانشین او، فتحعلی شاه پس از تاجگذاری، جسد را به عبدالعظیم و از آن‌جا به نجف اشرف انتقال داد<ref>هدایت، رضاقلی خان. '''''روضه الصفای ناصری'''''. تهران، خیام، 1339، ج 9، ص 319.</ref>. | ||
مهم‌ترین اقدام آقا محمد خان، نظم بخشیدن به جامعه پراكنده و ملوك‌الطوایفی ایران و احیای قدرت دوباره آن در زمانی بود كه قدرت‌های اروپایی سرگرم استحكام سلطه خود بر شمال ایران و مرزهای ایران و هند بودند<ref>برای آگاهی بیشتر: دنبلی، عبدالرزاق بیك مفتون. '''''مآثر السلطانیه'''''. تبریز، 1241 ق، صص 17-24، 29 و 33.</ref>. | |||
نیزنك: افشاریان، كریم خان زند، فتحعلی شاه قاجار، قاجار. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== مآخذ == | |||
== منبع اصلی == | |||
دانشنامه ایران | |||
== نویسنده مقاله == | |||
ناصر تکمیل‌همایون | ناصر تکمیل‌همایون | ||
نسخهٔ ۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۵۹
آقا محمد خان قاجار، بنیانگذار و نخستین پادشاه سلسله قاجار (حك 1210-1211 ق / 1796-1797 م).
آقا محمد خان، پسر محمدحسن خان و نوه فتحعلی خان قوانلو، رئیس ایل قاجار، حدود 1155ق / 1742م در استرآباد به دنیا آمد. پس از كشته شدن نیایش، كه سپه سالار قشون شاه تهماسب دوم صفوی بود، و پدر و برادر بزرگش حسینقلی خان، برای كسب مقام سلطنت، با رقیبان خود، جانشینان نادر شاه افشار و كریم خان زند، به نبرد پرداخت[۱].
زمانی كه آقا محمد خان در شیراز نزد كریم خان زند به سر می‌برد، برادرش حسینقلی خان به حكومت دامغان گُماشته شد، اما پس از مدتی به ادعای سلطنت برخاست و تركمانان و قاجاریان را متحد كرده، بارفروش (بابل كنونی) را تختگاه خود قرار داد، ولی آن شاه بی تخت و تاج، در 1181ق / 1767م به دستور زكی خان زند، به دست دو تن از غلامان خود كشته شد. آقا محمد خان پس از این ماجرا، تحت مراقبت ویژه كریم خان زند قرار گرفت[۲].
به هنگام مرگ كریم خان در 1193 ق / 1779 م، آقا محمد خان با برادران و همراهان، بیرون از شیراز، سرگرم شكار بود و با استفاده از فرصت، بی درنگ، با شماری از همراهان خود را به اصفهان، سپس تهران رساند [۳]و با مصادره محموله مالیاتی در راه شیراز، توان مالی یافت[۴]. آنگاه با دفع برادر خود مرتضی قلی خان، مازندران و زنجان و با مرگ علی‌مراد خان زند، لرستان و خوزستان و پس از آن كردستان و آذربایجان و مازندران را فتح كرد و به این ترتیب مقدمات سلطنت خود را فراهم ساخت. سپس با لطفعلی خان زند، رقیب اصلی خود، در هزاربیضای شیراز و سمیرم علیا به نبرد پرداخت و سرانجام با دسیسه میرزا ابراهیم خان كلانتر، بر شیراز دست یافت. لطفعلی خان به كرمان رفت[۵]. آقا محمد خان با لشكری گران، آن شهر را در محاصره گرفت. لطفعلی خان به بم گریخت و در آن‌جا اسیر شد. آقا محمد خان او را كور كرد و به تهران فرستاده شد. آقا محمد خان، پس از تسخیر كرمان (در 1209ق / 1794م) كه با [۶] كشتار و كور كردن مردم همراه بود، روانه شیراز شد. میرزا ابراهیم خان كلانتر را با لقب اعتمادالدوله صدراعظم كرد و بابا خان پسر حسینقلی خان را به حكومت فارس گمارد و خود به تهران رفت (شعبان 1209 ق / مارس 1795 م).
از این زمان آقا محمد خان، نبردهای برون مرزی خود را با مهاجمان آغاز كرد. نخستین لشكركشی او به سوی قفقاز بود و توانست در سه جبهه به سوی شیروان، ایروان و قراباغ (شوشه) پیشروی كند[۷]. سپاهیان او، به هنگام فتح شهر تفلیس، گذشته از كشتار و اسارت مسیحیان، كلیساها را ویران و اموال و اشیای مقدس را غارت كردند. آقا محمد خان، پس از این پیروزی، در رمضان 1210 ق (مارس 1186 م) در دشت مغان، محل تاجگذاری نادرشاه ، تاج بر سر نهاد و خود را شاه ایران خواند[۸].
در خراسان، آقا محمد خان، به حاكمیت نادر میرزای افشار، فرزند شاهرخ پایان داد و با تصرف مرو، و گماردن سپاهی انبوه در خراسان، پایه‌های اقتدار خود را در شرق ایران گسترش داد[۹].
در این زمان سپاهیان روسی به فرماندهی گوداویچ [Godavich]و زوبوف[Zobov]، با تصرف شهرهای شمالی ایران، به آذربایجان رسیده بودند. آقا محمد خان پس از سر و سامان دادن به امور تهران، در ذی‌قعده 1211 ق / مه 1797 م روانه آذربایجان شد. خبر مرگ كاترین [ Katrin]و جانشینی پسرش پل[Paul] عقب نشینی روس‌ها را در پی آورد و به رغم ممانعت حاكم قراباغ و تخریب دوباره پل رودخانه ارس، سپاهیان آقا محمد خان قراباغ را فتح كردند[۱۰].
سه روز پس از این پیروزی، سه تن از سربازان، در توطئه‌ای شبانه، آقا محمد خان را به ضرب كارد و دشنه از پای درآوردند (21 ذیحجه 1211 ق / 18 ژوئن 1798 م).
جسد آقا محمد خان را نخست در شوش به خاك سپردند، سپس جانشین او، فتحعلی شاه پس از تاجگذاری، جسد را به عبدالعظیم و از آن‌جا به نجف اشرف انتقال داد[۱۱].
مهم‌ترین اقدام آقا محمد خان، نظم بخشیدن به جامعه پراكنده و ملوك‌الطوایفی ایران و احیای قدرت دوباره آن در زمانی بود كه قدرت‌های اروپایی سرگرم استحكام سلطه خود بر شمال ایران و مرزهای ایران و هند بودند[۱۲].
نیزنك: افشاریان، كریم خان زند، فتحعلی شاه قاجار، قاجار.
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
ناصر تکمیل‌همایون
- ↑ شمیم، علی‌اصغر. ایران در دوره سلطنت قاجار. تهران، ابن سینا، 1342، ص .
- ↑ ملكم، سرجان. تاریخ ایران. ترجمه میرزا اسماعیل خان حیرت، بمبئی: 1303 ق، ج 2، ص 337.
- ↑ پاكروان، امینه. آغا محمد خان قاجار. ترجمه جهانگیر افكاری، تهران، زوار، 1348، ص 32.
- ↑ سپهر، محمدتقی لسان‌الملك. ناسخ التواریخ (بخش قاجار). به كوشش محمدباقر بهبودی، تهران، اسلامیه، 1358 ق، ج 1، ص 35.
- ↑ برای آگاهی بیشتر: ساروی، محمد. تاریخ محمدی. (احسن‌التواریخ)، به اهتمام غلامرضا طباطبائی مجد، تهران، امیركبیر، 1371.
- ↑ نامی اصفهانی، میرزا محمد صادق موسوی. تاریخ گیتی گشا. مقدمه سعید نفیسی، تهران، اقبال، 1368، ص 388 و برای آگاهی بیشتر، جونز، سرهارفورد. آخرین روزهای لطفعلی خان زند. ترجمه هما ناطق، جان گرنی، 1353.
- ↑ عضدالدوله، سلطان احمد میرزا. تاریخ عضدی. به كوشش عبدالحسین نوایی، تهران، بابك، 1355، صص 79، 139، 144.
- ↑ سایكس، سر پرسی. تاریخ ایران. ترجمه محمدتقی فخر داعی گیلانی، تهران، وزارت فرهنگ، 1333، ج 2، ص 459.
- ↑ نفیسی، سعید. تاریخ اجتماعی و سیاسی ایران در دوره معاصر. تهران، بنیاد، 1344، ج 1، ص 50.
- ↑ ملكم. همان. ج 2، ص 347.
- ↑ هدایت، رضاقلی خان. روضه الصفای ناصری. تهران، خیام، 1339، ج 9، ص 319.
- ↑ برای آگاهی بیشتر: دنبلی، عبدالرزاق بیك مفتون. مآثر السلطانیه. تبریز، 1241 ق، صص 17-24، 29 و 33.