شیخ طبرسی: تفاوت میان نسخه‌ها

→ تفاوت با ویرایش قدیمی‌تر تفاوت با ویرایش جدیدتر ←

نسخهٔ ‏۱۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۰:۳۶

شیخ طبرسی، عارف، فقیه و مفسر بزرگ سدۀ ششم هجری^[۱]. ابوعلی فضل ابن فضل ـ طبرسی العسبۀ و الشهرۀ، ابوعلی الکفید، امین الدین اللّقب و گاه ملقب به امین الاسلام^[۲]. در (468-469ق)، در مشهد به دنیا آمد^[۳]. نام او منسوب به تفرش از نواحی اراک است. اما شیخ تصریح کرده که نسبت آن به طبرستان از بلاد مازندران که گاه به گیلان تعمیم داده، می‌رسد؛ نه به طبرس قم که معرب ناحیه تفرش است^[۴]. طبرسی از جمله عالمانی است که آثار قلمی بسیار داشته و نوزده عنوان آنها در ریحانۀالادب ذکر شده^[۱]. از جمله آثار وی عبارت‌اند از:

حدائن الامور در اخبار؛
الشواهد؛
مکارم الاخلاق در مورد اخلاق اسلامی و احادیث قرن ششم؛
عدۀالسفر عدۀالحضر؛
کنوز البحال در ادعیه^[۵].

نیز دارای سه تفسیر است، تفسیر کبیر «مجمع البیان»، تفسیر وسیط «جوامع الجامع»، تفسیر وجیز «الکافی الشافی»^[۵]. و از جمله شاگردان شیخ عبارت‌اند از شیخ عبدالله دوریستی، شیخ حسن بن فضل (صاحب مکارم اخلاق)، شیخ منتخب الدین (صاحب فهرست)، قطب راوندی (شارح نهج البلاغه)^[۱]. از فتاوی مشهور شیخ این است که وی همۀ منهیات دینی را از جمله معاصی کبیر می‌دانست و معتقد بود صغیر بودن بعضی نسبت به مافوق خود است^[۱].

شیخ در 548ق در سبزوار درگذشت و جنازۀ او به مشهد منتقل و در فاصلۀ 250 متری شمال شرقی حرم حضرت رضا(ع) مدفون شد^[۳].

نیز نگاه کنید به

شیخ طوسی

شیخ مفید

مآخذ

↑ ^۱٫۰ ^۱٫۱ ^۱٫۲ ^۱٫۳ گرجی، ابوالقاسم. تاریخ فقه و فقها. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاههای (سمت)، 1379، ص224.
↑ مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص36.
↑ ^۳٫۰ ^۳٫۱ کریمان، حسین. طبرسی و مجمع البیان. تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ج1و2، 1341، تجدید به کوشش علی کریمی. مؤسسۀ انتشارات فرهانی، ج1و2، 1376، ص32.
↑ مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص33.
↑ ^۵٫۰ ^۵٫۱ مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص38-39.

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

اسدالله معظمی گودرزی

[:0-1] ۱٫۰ ^۱٫۱ ^۱٫۲ ^۱٫۳ گرجی، ابوالقاسم. تاریخ فقه و فقها. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاههای (سمت)، 1379، ص224.

[2] مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص36.

[:1-3] ۳٫۰ ^۳٫۱ کریمان، حسین. طبرسی و مجمع البیان. تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ج1و2، 1341، تجدید به کوشش علی کریمی. مؤسسۀ انتشارات فرهانی، ج1و2، 1376، ص32.

[4] مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص33.

[:2-5] ۵٫۰ ^۵٫۱ مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص38-39.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''شیخ طبرسی'''، عارف، فقیه و مفسر بزرگ سدۀ ششم هجری<ref name=":0">گرجی، ابوالقاسم. تاریخ فقه و فقها. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاههای (سمت)، 1379، ص224.</ref>. ابوعلی فضل ابن فضل ـ طبرسی العسبۀ و الشهرۀ، ابوعلی الکفید، امین الدین اللّقب و گاه ملقب به امین الاسلام<ref>مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص36.</ref>. در (468-469ق)، در مشهد به دنیا آمد<ref name=":1">کریمان، حسین. '''''طبرسی و مجمع البیان'''''. تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ج1و2، 1341، تجدید به کوشش علی کریمی. مؤسسۀ انتشارات فرهانی، ج1و2، 1376، ص32.</ref>. نام او منسوب به تفرش از نواحی اراک است. اما شیخ تصریح کرده که نسبت آن به طبرستان از بلاد مازندران که گاه به گیلان تعمیم داده، می‌رسد؛ نه به طبرس قم که معرب ناحیه تفرش است<ref>مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص33.</ref>. طبرسی از جمله عالمانی است که آثار قلمی بسیار داشته و نوزده عنوان آنها در ریحانۀالادب ذکر شده<ref name=":0" />. از جمله آثار وی عبارت‌اند از 1- حدائن الامور در اخبار، 2- الشواهد، 3- مکارم الاخلاق در مورد اخلاق اسلامی و احادیث قرن ششم، 4- عدۀالسفر عدۀالحضر، 5- کنوز البحال در ادعیه<ref name=":2">مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص38-39.</ref>. نیز دارای سه تفسیر است، تفسیر کبیر «مجمع البیان»، تفسیر وسیط «جوامع الجامع»، تفسیر وجیز «الکافی الشافی»<ref name=":2" />. و از جمله شاگردان شیخ عبارت‌اند از شیخ عبدالله دوریستی، شیخ حسن بن فضل (صاحب مکارم اخلاق)، شیخ منتخب الدین (صاحب فهرست)، قطب راوندی (شارح نهج البلاغه)<ref name=":0" />. از فتاوی مشهور شیخ این است که وی همۀ منهیات دینی را از جمله معاصی کبیر می‌دانست و معتقد بود صغیر بودن بعضی نسبت به مافوق خود است<ref name=":0" />.
+'''شیخ طبرسی'''، عارف، فقیه و مفسر بزرگ سدۀ ششم هجری<ref name=":0">گرجی، ابوالقاسم. تاریخ فقه و فقها. تهران: سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاههای (سمت)، 1379، ص224.</ref>. ابوعلی فضل ابن فضل ـ طبرسی العسبۀ و الشهرۀ، ابوعلی الکفید، امین الدین اللّقب و گاه ملقب به امین الاسلام<ref>مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص36.</ref>. در (468-469ق)، در مشهد به دنیا آمد<ref name=":1">کریمان، حسین. '''''طبرسی و مجمع البیان'''''. تهران: انتشارات دانشگاه تهران، ج1و2، 1341، تجدید به کوشش علی کریمی. مؤسسۀ انتشارات فرهانی، ج1و2، 1376، ص32.</ref>. نام او منسوب به تفرش از نواحی اراک است. اما شیخ تصریح کرده که نسبت آن به طبرستان از بلاد مازندران که گاه به گیلان تعمیم داده، می‌رسد؛ نه به طبرس قم که معرب ناحیه تفرش است<ref>مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص33.</ref>. طبرسی از جمله عالمانی است که آثار قلمی بسیار داشته و نوزده عنوان آنها در ریحانۀالادب ذکر شده<ref name=":0" />. از جمله آثار وی عبارت‌اند از:
+# حدائن الامور در اخبار؛
+# الشواهد؛
+# مکارم الاخلاق در مورد اخلاق اسلامی و احادیث قرن ششم؛
+# عدۀالسفر عدۀالحضر؛
+# کنوز البحال در ادعیه<ref name=":2">مدرس، میرزا محمدعلی. ریحانۀالادب. تبریز: چاپخانۀ شفق، چ2، ج4، 1324، ص38-39.</ref>.
+نیز دارای سه تفسیر است، تفسیر کبیر «مجمع البیان»، تفسیر وسیط «جوامع الجامع»، تفسیر وجیز «الکافی الشافی»<ref name=":2" />. و از جمله شاگردان شیخ عبارت‌اند از شیخ عبدالله دوریستی، شیخ حسن بن فضل (صاحب مکارم اخلاق)، شیخ منتخب الدین (صاحب فهرست)، قطب راوندی (شارح نهج البلاغه)<ref name=":0" />. از فتاوی مشهور شیخ این است که وی همۀ منهیات دینی را از جمله معاصی کبیر می‌دانست و معتقد بود صغیر بودن بعضی نسبت به مافوق خود است<ref name=":0" />.
 شیخ در 548ق در سبزوار درگذشت و جنازۀ او به مشهد منتقل و در فاصلۀ 250 متری شمال شرقی حرم حضرت رضا(ع) مدفون شد<ref name=":1" />.
+== نیز نگاه کنید به ==
+* [[شیخ طوسی]]
+* [[شیخ مفید]]
 == مآخذ ==
+<references />
+== منبع اصلی ==
+دانشنامه ایران
+== نویسنده مقاله ==
+اسدالله معظمی گودرزی