خلافت: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''خلافت،''' اصطلاحي حكومتي، عرفاني. خلافت به معناي «جانشيني» است و واژة «خليفه» كه لقب رئيس امت اسلامي است، از آن مشتق ميشود. خليفه نامي است كه جانشينان پيامبر اسلام را بدان ميخواندند و منظور از آن خليفه و جانشين رسول الله است. از نظر شيعيان،...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''[[خلافت]]،''' اصطلاحی حكومتی، عرفانی. خلافت به معنای «جانشینی» است و واژه «خلیفه» كه لقب رئیس امت اسلامی است، از ان مشتق میشود. خلیفه نامی است كه جانشینان پیامبر اسلام را بدان میخواندند و منظور از ان خلیفه و جانشین رسول الله است. از نظر شیعیان، خلافت بر حق، همان مقام «امامت<sup>*</sup>» و «ولایت<sup>*</sup>» است. نزد حكما و عرفا، مقام خلافت، از انِ حقیقت محمدیه<sup>*</sup> است. عالم سراسر جلوههای اسماء الهیست و حقیقت محمدیه واسطهای است كه فیض الهی را به موجودات عالم میرساند. صورت و ظاهر عالم، به واسطه صورت خارجیه ان و باطن عالم، به واسطه باطن ان، شكل مییابد. پیامبر(ص) نظر به جنبه انسانی و بشریاش، عبد و مربوب است ولی نظر به حقیقتش منشاء و مصدر همه عوالم ارواح و اجسام. پس برای اوست همه اسماء و او هر طور كه بخواهد در این عوالم تصرف میكند. خلافت و احیاء و امامت و لطف و قهر و همه صفات برای اوست تا در عالم و در نفس خود تصرف كند. و بالجمله ربوبیت او نسبت به این عالم به واسطه صفات الهی است<ref>قیصری، داود. '''''شرح فصوص محییالدین عربی'''''. تهران: 1299، 38؛ تهانوی، '''''همان'''''.</ref>. خلافت بر دو قسم است، خلافت صغری كه امامت و ریاست ظاهری است و خلافت كبری به معنای امامت و ریاست باطنی<ref> تهانوی، محمد بن علی. '''''كشاف''''' '''''اصطلاحات الفنون و العلوم'''''. هند: 1862م، 1/441.</ref>. | ||
== '''ماخذ:''' == | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== منبع اصلی == | |||
دانشنامه ایران | |||
نویسنده مقاله | |||
'''اصغر دادبه''' | '''اصغر دادبه''' | ||
نسخهٔ ۳ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۴
خلافت، اصطلاحی حكومتی، عرفانی. خلافت به معنای «جانشینی» است و واژه «خلیفه» كه لقب رئیس امت اسلامی است، از ان مشتق میشود. خلیفه نامی است كه جانشینان پیامبر اسلام را بدان میخواندند و منظور از ان خلیفه و جانشین رسول الله است. از نظر شیعیان، خلافت بر حق، همان مقام «امامت*» و «ولایت*» است. نزد حكما و عرفا، مقام خلافت، از انِ حقیقت محمدیه* است. عالم سراسر جلوههای اسماء الهیست و حقیقت محمدیه واسطهای است كه فیض الهی را به موجودات عالم میرساند. صورت و ظاهر عالم، به واسطه صورت خارجیه ان و باطن عالم، به واسطه باطن ان، شكل مییابد. پیامبر(ص) نظر به جنبه انسانی و بشریاش، عبد و مربوب است ولی نظر به حقیقتش منشاء و مصدر همه عوالم ارواح و اجسام. پس برای اوست همه اسماء و او هر طور كه بخواهد در این عوالم تصرف میكند. خلافت و احیاء و امامت و لطف و قهر و همه صفات برای اوست تا در عالم و در نفس خود تصرف كند. و بالجمله ربوبیت او نسبت به این عالم به واسطه صفات الهی است[۱]. خلافت بر دو قسم است، خلافت صغری كه امامت و ریاست ظاهری است و خلافت كبری به معنای امامت و ریاست باطنی[۲].
ماخذ:
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
اصغر دادبه