احباط: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''اِحباط'''، در لغت به معني باطل كردن است. در اصطلاح دانش كلام اِحباط در برابر تكفير قرار دارد. احباط، از ميان رفتن ثواب در اثر گناه و تكفير<sup>*</sup> از ميان رفتن گناه در پرتو ثواب است. به نظر تمام متكلّمان كفر و شرك، سبب اِحباط است، امّا در باب ساي...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''اِحباط'''، در لغت به | '''[[احباط|اِحباط]]'''، در لغت به معنی باطل کردن است. در اصطلاح دانش کلام اِحباط در برابر تکفیر قرار دارد. | ||
احباط، از | احباط، از میان رفتن ثواب در اثر گناه و تکفیر<sup>*</sup> از میان رفتن گناه در پرتو ثواب است. به نظر تمام متکلّمان کفر و شرک، سبب اِحباط است، امّا در باب سایر گناهان دیدگاهها مختلف است: خوارج هر گناه<ref> جرجانی، میر سید شریف. '''''شرح المواقف فی علم الکلام'''''. مصر: ناشر محمد افندی، 1325ق / 1907م، ص 8/309-310.</ref> و معتزله گناهان کبیره را عامل اِحباط میدانند<ref> جرجانی، میر سید شریف. '''''شرح المواقف فی علم الکلام'''''. همانجا؛ همدانی، عبدالجبار. '''''شرح الاصول الخمسه'''''. تحقیق عبدالکریم عثمان، مصر: مکتبه الاستقلال الکبری، 1384ق / 1965م، ص 624-625. </ref>. متکلّمان امامیه<ref> شیخ طوسی. '''''تمهید الاصول فی علم الکلام'''''. به کوشش دکتر عبدالمحسن مشکاهالدینی، تهران: دانشگاه تهران، 1362، ص 98-99؛ فاضل مقداد. '''''ارشادالطالبین الی نهج المسترشدین'''''. تحقیق سید مهدی رجایی، قم: مکتبهایتالله المرعشی النجفی، 1405ق، ص 421-422.</ref> و اشاعره<ref> جرجانی، میر سید شریف. '''''شرح المواقف فی علم الکلام'''''. همانجا؛ جوینی، '''''الارشاد الی قواطع الادله فی اصول الاعتقاد'''''. تصحیح محمدیوسف موسی و دیگران، مصر: 1950م/1369ق، ص 386-387.</ref> (به جز جوینی که تکفیر را تأیید میکند) اِحباط و تکفیر را مردود میشمارند. مستند طرفداران نظریه ا«حباط و تکفیرایاتی از قبیل: بقره/217 و 264؛ مائده/5 و 53؛ اعراف/147؛ هود/114 و... و دلیل مخالفان این نظریهها هم ایاتی است از قبیلِ:ال عمران/25 و 57؛ نساء/77 و 124؛ زلزله/7 و 8 و... | ||
] | ]تکفیر ← اِحباط[ | ||
== '''مآخذ:''' == | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
== منبع اصلی == | |||
دانشنامه ایران | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اصغر دادبه | اصغر دادبه | ||
نسخهٔ ۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۱
اِحباط، در لغت به معنی باطل کردن است. در اصطلاح دانش کلام اِحباط در برابر تکفیر قرار دارد.
احباط، از میان رفتن ثواب در اثر گناه و تکفیر* از میان رفتن گناه در پرتو ثواب است. به نظر تمام متکلّمان کفر و شرک، سبب اِحباط است، امّا در باب سایر گناهان دیدگاهها مختلف است: خوارج هر گناه[۱] و معتزله گناهان کبیره را عامل اِحباط میدانند[۲]. متکلّمان امامیه[۳] و اشاعره[۴] (به جز جوینی که تکفیر را تأیید میکند) اِحباط و تکفیر را مردود میشمارند. مستند طرفداران نظریه ا«حباط و تکفیرایاتی از قبیل: بقره/217 و 264؛ مائده/5 و 53؛ اعراف/147؛ هود/114 و... و دلیل مخالفان این نظریهها هم ایاتی است از قبیلِ:ال عمران/25 و 57؛ نساء/77 و 124؛ زلزله/7 و 8 و...
]تکفیر ← اِحباط[
مآخذ:
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
اصغر دادبه
- ↑ جرجانی، میر سید شریف. شرح المواقف فی علم الکلام. مصر: ناشر محمد افندی، 1325ق / 1907م، ص 8/309-310.
- ↑ جرجانی، میر سید شریف. شرح المواقف فی علم الکلام. همانجا؛ همدانی، عبدالجبار. شرح الاصول الخمسه. تحقیق عبدالکریم عثمان، مصر: مکتبه الاستقلال الکبری، 1384ق / 1965م، ص 624-625.
- ↑ شیخ طوسی. تمهید الاصول فی علم الکلام. به کوشش دکتر عبدالمحسن مشکاهالدینی، تهران: دانشگاه تهران، 1362، ص 98-99؛ فاضل مقداد. ارشادالطالبین الی نهج المسترشدین. تحقیق سید مهدی رجایی، قم: مکتبهایتالله المرعشی النجفی، 1405ق، ص 421-422.
- ↑ جرجانی، میر سید شریف. شرح المواقف فی علم الکلام. همانجا؛ جوینی، الارشاد الی قواطع الادله فی اصول الاعتقاد. تصحیح محمدیوسف موسی و دیگران، مصر: 1950م/1369ق، ص 386-387.