ابتهاج: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''ابتهاج'''، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلی حق تعالی، كه از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر میشود<ref>طوسی، خواجه نصیرالدین(1378 ق.). شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، ص 3/359.</ref>. به نظر بیشتر متكلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا كه در نصوص دینی هیچگونه لذت به خدا نسبت داده نشده است<ref>فاضل مقداد(1365). النافع یوم الحشر. تحقیق دكتر مهدی محقق، تهران: مؤسسه مك گیل، ص 20.</ref>. شماری از متكلّمان و حكمای الهی بر آنند كه خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای كاملترین لذات عقلی است كه باید از آن به ابتهاج تعبیر كرد<ref>علاّمه حلّی. كشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. به كوشش سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: 1399ق / 1979م، ص 320.</ref>. | '''[[ابتهاج]]'''، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلی حق تعالی، كه از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر میشود<ref>طوسی، خواجه نصیرالدین(1378 ق.). شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، ص 3/359.</ref>. به نظر بیشتر متكلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا كه در نصوص دینی هیچگونه لذت به خدا نسبت داده نشده است<ref>فاضل مقداد(1365). النافع یوم الحشر. تحقیق دكتر مهدی محقق، تهران: مؤسسه مك گیل، ص 20.</ref>. شماری از متكلّمان و حكمای الهی بر آنند كه خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای كاملترین لذات عقلی است كه باید از آن به ابتهاج تعبیر كرد<ref>علاّمه حلّی. كشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. به كوشش سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: 1399ق / 1979م، ص 320.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
لذّت | لذّت | ||
== | == ماخذ == | ||
<references /> | <references /> | ||
== منبع اصلی == | |||
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی، | |||
== نویسنده مقاله == | |||
اصغردادبه | |||
نسخهٔ ۱۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۶
ابتهاج، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و كلام از لذّت عقلی حق تعالی، كه از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می آید به ابتهاج تعبیر میشود[۱]. به نظر بیشتر متكلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا كه در نصوص دینی هیچگونه لذت به خدا نسبت داده نشده است[۲]. شماری از متكلّمان و حكمای الهی بر آنند كه خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای كاملترین لذات عقلی است كه باید از آن به ابتهاج تعبیر كرد[۳].
نیز نگاه کنید به
لذّت
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغردادبه