ابتهاج: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''[[ابتهاج]]'''، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و | '''[[ابتهاج]]'''، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و کلام از لذّت عقلی حق تعالی، که از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می اید به ابتهاج تعبیر میشود<ref>طوسی، خواجه نصیرالدین(1378 ق.). شرح تنبیهات و اشارات. تهران: مطبعة حیدری، ص 3/359.</ref>. به نظر بیشتر متکلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا که در نصوص دینی هیچگونه لذت به خدا نسبت داده نشده است<ref>فاضل مقداد(1365). النافع یوم الحشر. تحقیق دكتر مهدی محقق، تهران: مؤسسه مك گیل، ص 20.</ref>. شماری از متکلّمان و حکمای الهی بر انند که خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای کاملترین لذات عقلی است که باید از ان به ابتهاج تعبیر کرد<ref>علاّمه حلّی. كشف المراد فی شرح تجرید الاعتقاد. به كوشش سید ابراهیم موسوی زنجانی، بیروت: 1399ق / 1979م، ص 320.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
نسخهٔ ۱۴ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۸:۳۷
ابتهاج، به معنی شادمانی است و در اصطلاح فلسفه و کلام از لذّت عقلی حق تعالی، که از تعقّل ذات وی از سوی وی به بار می اید به ابتهاج تعبیر میشود[۱]. به نظر بیشتر متکلمان نسبت دادن هرگونه لذّت، حتی لذّت عقلی به حق تعالی نارواست؛ چرا که در نصوص دینی هیچگونه لذت به خدا نسبت داده نشده است[۲]. شماری از متکلّمان و حکمای الهی بر انند که خداوند مُبْتَهِج بالذات است و از تعقل ذات خویش دارای کاملترین لذات عقلی است که باید از ان به ابتهاج تعبیر کرد[۳].
نیز نگاه کنید به
لذّت
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
اصغردادبه