حمرا گل افروز: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
|||
| خط ۲: | خط ۲: | ||
حمرا گل افروز، (1369ش ـ 1286ش)، حمزه معروف به «حمرا» فرزند علی اکبر بخشی، نوازنده دوتار، خواننده، بخشی، داستانگو در شمال خراسان. | حمرا گل افروز، (1369ش ـ 1286ش)، حمزه معروف به «حمرا» فرزند علی اکبر بخشی، نوازنده دوتار، خواننده، بخشی، داستانگو در شمال خراسان. | ||
او در روستای ملاباقر گلیان از توابع شیروان به دنیا آمد. او ترک زبان و از اعقاب ترکان سلجوقی مهاجر به شمال خراسان بود. شیوه او مستقیماً متأثر از شیوه پدر و نسل هشتم از خانوادهای بود که کارشان نواختن دوتار و خواندن آواز و داستانگویی بود. دوتاری که او با آن می نواخت و امروز در دست فرزندش روشن گلافروز است عمری بیش از یکصد سال دارد و یادگار پدربزرگش محمدولی که حافظ قرآن بود می باشد. | او در روستای ملاباقر گلیان از توابع شیروان به دنیا آمد. او ترک زبان و از اعقاب ترکان سلجوقی مهاجر به [[استان خراسان شمالی|شمال خراسان]] بود. شیوه او مستقیماً متأثر از شیوه پدر و نسل هشتم از خانوادهای بود که کارشان نواختن دوتار و خواندن آواز و داستانگویی بود. دوتاری که او با آن می نواخت و امروز در دست فرزندش روشن گلافروز است عمری بیش از یکصد سال دارد و یادگار پدربزرگش محمدولی که حافظ قرآن بود می باشد. | ||
حمرا تا زنده بود بر اساس سنت نیاکان با دوتاری می نواخت که وترهای آن ابریشمین بود. حمرا از مهمترین بخشی های شمال خراسان بود که شیوهای منحصر به فرد در نواختن | حمرا تا زنده بود بر اساس سنت نیاکان با دوتاری می نواخت که وترهای آن ابریشمین بود. حمرا از مهمترین بخشی های [[استان خراسان شمالی|شمال خراسان]] بود که شیوهای منحصر به فرد در نواختن دو[[تار]] و خواندن آواز و روایت داستانها داشت. سرعت، تکنیک ممتاز، مضرابهای پُر و اجرای فرازهای پیچیده در دو[[تار]] و آواز از جمله خصوصیات هنر او بود. | ||
حمرا همچنین در نقالی متبحّر بود و از تکنیک ها و تحریرهای منحصر به فردی در خواندن آواز و روایت داستانها بهرهمند بود و در 1286ش در ملاباقر درگذشت<ref>اطلاعات این مدخل از طریق گفتوگو با مرحوم حمرا گلافروز و پسرش روشن گلافروز و توجه به شیوه اجرایی او به دست آمده است. | حمرا همچنین در نقالی متبحّر بود و از تکنیک ها و تحریرهای منحصر به فردی در خواندن آواز و روایت داستانها بهرهمند بود و در 1286ش در ملاباقر درگذشت<ref>اطلاعات این مدخل از طریق گفتوگو با مرحوم حمرا گلافروز و پسرش روشن گلافروز و توجه به شیوه اجرایی او به دست آمده است. | ||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
</ref><ref>بیوگرافی این موسیقیدان در بولتن ویژه '''''جشن هنر شیراز ـ تخت جمشید'''''. سازمان جشن هنر نیز آمده است.</ref>. | </ref><ref>بیوگرافی این موسیقیدان در بولتن ویژه '''''جشن هنر شیراز ـ تخت جمشید'''''. سازمان جشن هنر نیز آمده است.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | == نیز نگاه کنید به == | ||
* [[استان خراسان شمالی]] | |||
* [[تار]] | |||
== مآخذ == | == مآخذ == | ||
| خط ۱۶: | خط ۱۹: | ||
== منبع اصلی == | == منبع اصلی == | ||
دانشنامه ایران | [https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]، | ||
== پیوند به بیرون == | == پیوند به بیرون == | ||
نسخهٔ ۲۱ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۲۳:۱۹
حمرا گل افروز، (1369ش ـ 1286ش)، حمزه معروف به «حمرا» فرزند علی اکبر بخشی، نوازنده دوتار، خواننده، بخشی، داستانگو در شمال خراسان.
او در روستای ملاباقر گلیان از توابع شیروان به دنیا آمد. او ترک زبان و از اعقاب ترکان سلجوقی مهاجر به شمال خراسان بود. شیوه او مستقیماً متأثر از شیوه پدر و نسل هشتم از خانوادهای بود که کارشان نواختن دوتار و خواندن آواز و داستانگویی بود. دوتاری که او با آن می نواخت و امروز در دست فرزندش روشن گلافروز است عمری بیش از یکصد سال دارد و یادگار پدربزرگش محمدولی که حافظ قرآن بود می باشد.
حمرا تا زنده بود بر اساس سنت نیاکان با دوتاری می نواخت که وترهای آن ابریشمین بود. حمرا از مهمترین بخشی های شمال خراسان بود که شیوهای منحصر به فرد در نواختن دوتار و خواندن آواز و روایت داستانها داشت. سرعت، تکنیک ممتاز، مضرابهای پُر و اجرای فرازهای پیچیده در دوتار و آواز از جمله خصوصیات هنر او بود.
حمرا همچنین در نقالی متبحّر بود و از تکنیک ها و تحریرهای منحصر به فردی در خواندن آواز و روایت داستانها بهرهمند بود و در 1286ش در ملاباقر درگذشت[۱][۲].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
پیوند به بیرون
اجرای استاد حمرا بخشی گل افروز، آپارات، قابل بازیابی از https://www.aparat.com/v/qbPiW
نویسنده مقاله
محمدرضا درویشی