کارت پستال: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی « '''كارت پستال'''[1]، مأخوذ از فرانسه، ورقة پُستي يا برگ مقوايي كه روي آن چيزي نويسند و به مقصد فرستند. <sup>1</sup> در ايران به كارت پُستال، ورقة پستي نيز گفتهاند. نخستين كارت پستالها عبارت بودند از كارتهايي كه بر روي آنها طرحهاي تزئيني و ت...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
''' | '''کارت پستال'''(Carte Postal / Post Card)، مأخوذ از فرانسه، ورقه پُستی یا برگ مقوایی که روی آن چیزی نویسند و به مقصد فرستند<ref>دهخدا، علیاکبر. '''''لغتنامه دهخدا'''''. ذیل مدخل کارت پُستال.</ref>. | ||
در | در ایران به کارت پُستال، ورقه پستی نیز گفتهاند. نخستین کارت پستالها عبارت بودند از کارتهایی که بر روی آنها طرحهای تزئینی و تصاویر نقاشی شده چاپ شده بود و بعدها بر روی آنها عکس چاپ شد<ref name=":0">نجمآبادی، مهرداد. ورقههای پُستی عهد قاجار، '''''فصلنامه عکسنامه'''''. س اول، ش 1، اردیبهشت 1377، ص5. </ref>.<sup>2</sup> رواج کارت پستال، به سبب تعرفه ناچیز پُستی و سهولت جابجاییشان در پایان دهه هفتم سده نوزدهم (1869) بود که نخست، در اتریش و پس از آن در انگلستان و فرانسه و ... عرضه شدند<ref name=":0" />. | ||
''' | رواج کارت پستال از دهههای آغازین سده بیستم در ایران آغاز شد و تصاویر آنها منظرهها و چشماندازهای شهری و بین شهری یادمانهای تاریخی، چهره رجال سرشناس<ref name=":1">نجمآبادی، مهرداد. ورقههای پُستی عهد قاجار، '''''فصلنامه عکسنامه'''''. س اول، ش 1، اردیبهشت 1377، ص7. </ref> و تصاویر زیادی از وقایع انقلاب مشروطه را شامل میشد. جمعآوری کارت پستالهای عکسدار در بین مردم بسیار شایع و هیجانانگیز بوده است<ref>صافی، قاسم. '''''کارت پستالهای تاریخی ایران'''''. تهران: مؤسسه فرهنگی گسترش هنر، 1368، ص 16.</ref>. به همین سبب است که برخی ورقههای پُستی بر جای مانده از عهد قاجار، بی نوشتار و تمبر پُستی نیز بر جای مانده است<ref name=":1" />. مجموعهای از کارت پُستالهای تاریخی ایران توسط قاسم صافی در کتابی به نام ''کارت پستالهای تاریخی ایران'' گردآوری و انتشار یافته است. | ||
1. دهخدا، | == مآخذ == | ||
1. دهخدا، علیاکبر. '''''لغتنامه دهخدا'''''. ذیل مدخل کارت پُستال. | |||
2. | 2. نجمآبادی، مهرداد. ورقههای پُستی عهد قاجار، '''''فصلنامه عکسنامه'''''. س اول، ش 1، اردیبهشت 1377، ص5. | ||
3. همان. ص5. | 3. همان. ص5. | ||
| خط ۱۴: | خط ۱۵: | ||
4. همان. ص7. | 4. همان. ص7. | ||
5. | 5. صافی، قاسم. '''''کارت پستالهای تاریخی ایران'''''. تهران: مؤسسه فرهنگی گسترش هنر، 1368، ص 16. | ||
6. | 6. نجمآبادی. همان. ص7. | ||
محمدرضا طهماسب پور | محمدرضا طهماسب پور | ||
----[1]. Carte Postal / Post Card | ----[1]. Carte Postal / Post Card | ||
نسخهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۵۹
کارت پستال(Carte Postal / Post Card)، مأخوذ از فرانسه، ورقه پُستی یا برگ مقوایی که روی آن چیزی نویسند و به مقصد فرستند[۱].
در ایران به کارت پُستال، ورقه پستی نیز گفتهاند. نخستین کارت پستالها عبارت بودند از کارتهایی که بر روی آنها طرحهای تزئینی و تصاویر نقاشی شده چاپ شده بود و بعدها بر روی آنها عکس چاپ شد[۲].2 رواج کارت پستال، به سبب تعرفه ناچیز پُستی و سهولت جابجاییشان در پایان دهه هفتم سده نوزدهم (1869) بود که نخست، در اتریش و پس از آن در انگلستان و فرانسه و ... عرضه شدند[۲].
رواج کارت پستال از دهههای آغازین سده بیستم در ایران آغاز شد و تصاویر آنها منظرهها و چشماندازهای شهری و بین شهری یادمانهای تاریخی، چهره رجال سرشناس[۳] و تصاویر زیادی از وقایع انقلاب مشروطه را شامل میشد. جمعآوری کارت پستالهای عکسدار در بین مردم بسیار شایع و هیجانانگیز بوده است[۴]. به همین سبب است که برخی ورقههای پُستی بر جای مانده از عهد قاجار، بی نوشتار و تمبر پُستی نیز بر جای مانده است[۳]. مجموعهای از کارت پُستالهای تاریخی ایران توسط قاسم صافی در کتابی به نام کارت پستالهای تاریخی ایران گردآوری و انتشار یافته است.
مآخذ
1. دهخدا، علیاکبر. لغتنامه دهخدا. ذیل مدخل کارت پُستال.
2. نجمآبادی، مهرداد. ورقههای پُستی عهد قاجار، فصلنامه عکسنامه. س اول، ش 1، اردیبهشت 1377، ص5.
3. همان. ص5.
4. همان. ص7.
5. صافی، قاسم. کارت پستالهای تاریخی ایران. تهران: مؤسسه فرهنگی گسترش هنر، 1368، ص 16.
6. نجمآبادی. همان. ص7.
محمدرضا طهماسب پور
[1]. Carte Postal / Post Card
- ↑ دهخدا، علیاکبر. لغتنامه دهخدا. ذیل مدخل کارت پُستال.
- ↑ ۲٫۰ ۲٫۱ نجمآبادی، مهرداد. ورقههای پُستی عهد قاجار، فصلنامه عکسنامه. س اول، ش 1، اردیبهشت 1377، ص5.
- ↑ ۳٫۰ ۳٫۱ نجمآبادی، مهرداد. ورقههای پُستی عهد قاجار، فصلنامه عکسنامه. س اول، ش 1، اردیبهشت 1377، ص7.
- ↑ صافی، قاسم. کارت پستالهای تاریخی ایران. تهران: مؤسسه فرهنگی گسترش هنر، 1368، ص 16.