پرش به محتوا

استخاره: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
 
خط ۱: خط ۱:
استخاره، آداب دینی که شخص مستقیماً یا وسیله شخص ثالثی با بازکردن قرآن یا شمردن دانه‌های سبحه (تسبیح) انتخاب احسن را از خداوند می‌طلبد. استخاره در لغت طلب و خواستن بهترین در امری‌ست، اما در اصطلاح دینی، واگذاردن انتخاب به خداوند در کاری‌ست که انسان در انجام ‌دادن آن درنگ و تأمل دارد<ref>برقی، احمد. '''''المحاسن'''''. به‌كوشش جلال‌الدین محدث ارموی، تهران: 1328، ص.598</ref> <ref>ابن بابویه. '''''من لا یحضره الفقیه'''''. به‌كوشش علی‌اكبر غفاری، قم: جماعه المدرسین، بی‌تا، 1/562.</ref>. برای استخاره در روایات اسلامی، آدابی از دعا، نماز و ذکر بیان گردیده است. استخاره‌کردن در امری که در شرع حکمی روشن دارد، روا نیست و تنها در کارهای مباح یا در انتخاب میان دو مستحب، نیکو و پسندیده است.
استخاره، آداب دینی که شخص مستقیماً یا وسیله شخص ثالثی با بازکردن قرآن یا شمردن دانه‌های سبحه (تسبیح) انتخاب احسن را از خداوند می‌طلبد. استخاره در لغت طلب و خواستن بهترین در امری‌ست، اما در اصطلاح دینی، واگذاردن انتخاب به خداوند در کاری‌ست که انسان در انجام ‌دادن آن درنگ و تأمل دارد<ref>برقی، احمد. '''''المحاسن'''''. به‌كوشش جلال‌الدین محدث ارموی، تهران: 1328، ص.598</ref> <ref>ابن بابویه. '''''من لا یحضره الفقیه'''''. به‌كوشش علی‌اكبر غفاری، قم: جماعه المدرسین، بی‌تا، 1/562.</ref>. برای استخاره در روایات اسلامی، آدابی از دعا، نماز و ذکر بیان گردیده است. استخاره‌کردن در امری که در شرع حکمی روشن دارد، روا نیست و تنها در کارهای مباح یا در انتخاب میان دو مستحب، نیکو و پسندیده است.


استخاره و طلب‌کردن بهترین از خداوند نزد مذاهب گوناگون اسلامی امری پسندیده شمرده شده و در این‌باره احادیثی چند از پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) نقل شده است<ref>ابن طاووس. '''''فتح‌الابواب'''''. به‌كوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 167ـ168، 172 و 277</ref><ref>بن حجر عسقلانی، احمد. '''''فتح‌الباری'''''. بولاق، 1301 ق، 11/154.</ref>. در استخاره با قرآن، شخص، مصحف را می‌گشاید و مراد خود را از آیه اول همان صفحه می‌جوید و به قولی دیگر، هفت برگ را شمرده، پاسخ خود را در برگ هفتم و سطر یازدهم می‌جوید<ref>طبرسی، حسن. '''''مكارم‌الاخلاق'''''. بیروت: اعملی، 1392ق، ص324.</ref><ref>ابن طاووس. '''''فتح‌الابواب'''''. به‌كوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 277</ref>. در استخاره با رقاع، دو دستور «افعل» و «لاتفعل» بر دو رقعه نوشته می‌شود و شخص به شکل قرعه یکی را بر می‌دارد و به مضمون آ، عمل می‌کند<ref>کلینی، محمد. '''''الکافی'''''. چاپ علی‌اکبر غفاری، تهران: 1391، ج3، ص473.</ref> و در استخاره با سبحه (تسبیح)، شخص به اندازه یک قبضه از تسبیح را جدا می‌کند و دانه‌ها را دو دو می‌شمارد، در صورتی که بازمانده یک دانه باشد نیت را خوب می‌انگارد و اگر نه، آن را بد می‌شمارد<ref>شهید اول، محمد، الذکری. چاپ سنگی، 1271ق.</ref>.
استخاره و طلب‌کردن بهترین از خداوند نزد مذاهب گوناگون اسلامی امری پسندیده شمرده شده و در این‌باره احادیثی چند از پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) نقل شده است<ref>ابن طاووس. '''''فتح‌الابواب'''''. به‌كوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 167ـ168، 172 و 277</ref><ref>بن حجر عسقلانی، احمد. '''''فتح‌الباری'''''. بولاق، 1301 ق، 11/154.</ref>. در استخاره با [[قرآن]]، شخص، مصحف را می‌گشاید و مراد خود را از آیه اول همان صفحه می‌جوید و به قولی دیگر، هفت برگ را شمرده، پاسخ خود را در برگ هفتم و سطر یازدهم می‌جوید<ref>طبرسی، حسن. '''''مكارم‌الاخلاق'''''. بیروت: اعملی، 1392ق، ص324.</ref><ref>ابن طاووس. '''''فتح‌الابواب'''''. به‌كوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 277</ref>. در استخاره با رقاع، دو دستور «افعل» و «لاتفعل» بر دو رقعه نوشته می‌شود و شخص به شکل قرعه یکی را بر می‌دارد و به مضمون آ، عمل می‌کند<ref>کلینی، محمد. '''''الکافی'''''. چاپ علی‌اکبر غفاری، تهران: 1391، ج3، ص473.</ref> و در استخاره با سبحه (تسبیح)، شخص به اندازه یک قبضه از تسبیح را جدا می‌کند و دانه‌ها را دو دو می‌شمارد، در صورتی که بازمانده یک دانه باشد نیت را خوب می‌انگارد و اگر نه، آن را بد می‌شمارد<ref>شهید اول، محمد، الذکری. چاپ سنگی، 1271ق.</ref>.


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==
* [[آزادی]]
* [[اجتهاد]]


== مآخذ  ==
== مآخذ  ==
<references />
<references />
== منبع اصلی ==
== منبع اصلی ==
دانشنامه ایران
[https://icro.ir/ سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی] (1398). دانشنامه ایران. تهران: [https://alhoda.ir/ موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی]،


== نویسنده مقاله ==
== نویسنده مقاله ==
سید حسن امین
سید حسن امین
[[رده:علوم اسلامی و حقوق فقهی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۳۱

استخاره، آداب دینی که شخص مستقیماً یا وسیله شخص ثالثی با بازکردن قرآن یا شمردن دانه‌های سبحه (تسبیح) انتخاب احسن را از خداوند می‌طلبد. استخاره در لغت طلب و خواستن بهترین در امری‌ست، اما در اصطلاح دینی، واگذاردن انتخاب به خداوند در کاری‌ست که انسان در انجام ‌دادن آن درنگ و تأمل دارد[۱] [۲]. برای استخاره در روایات اسلامی، آدابی از دعا، نماز و ذکر بیان گردیده است. استخاره‌کردن در امری که در شرع حکمی روشن دارد، روا نیست و تنها در کارهای مباح یا در انتخاب میان دو مستحب، نیکو و پسندیده است.

استخاره و طلب‌کردن بهترین از خداوند نزد مذاهب گوناگون اسلامی امری پسندیده شمرده شده و در این‌باره احادیثی چند از پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) نقل شده است[۳][۴]. در استخاره با قرآن، شخص، مصحف را می‌گشاید و مراد خود را از آیه اول همان صفحه می‌جوید و به قولی دیگر، هفت برگ را شمرده، پاسخ خود را در برگ هفتم و سطر یازدهم می‌جوید[۵][۶]. در استخاره با رقاع، دو دستور «افعل» و «لاتفعل» بر دو رقعه نوشته می‌شود و شخص به شکل قرعه یکی را بر می‌دارد و به مضمون آ، عمل می‌کند[۷] و در استخاره با سبحه (تسبیح)، شخص به اندازه یک قبضه از تسبیح را جدا می‌کند و دانه‌ها را دو دو می‌شمارد، در صورتی که بازمانده یک دانه باشد نیت را خوب می‌انگارد و اگر نه، آن را بد می‌شمارد[۸].

نیز نگاه کنید به

مآخذ 

  1. برقی، احمد. المحاسن. به‌كوشش جلال‌الدین محدث ارموی، تهران: 1328، ص.598
  2. ابن بابویه. من لا یحضره الفقیه. به‌كوشش علی‌اكبر غفاری، قم: جماعه المدرسین، بی‌تا، 1/562.
  3. ابن طاووس. فتح‌الابواب. به‌كوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 167ـ168، 172 و 277
  4. بن حجر عسقلانی، احمد. فتح‌الباری. بولاق، 1301 ق، 11/154.
  5. طبرسی، حسن. مكارم‌الاخلاق. بیروت: اعملی، 1392ق، ص324.
  6. ابن طاووس. فتح‌الابواب. به‌كوشش حامد خفاف، قم: 1409 ق، ص. 277
  7. کلینی، محمد. الکافی. چاپ علی‌اکبر غفاری، تهران: 1391، ج3، ص473.
  8. شهید اول، محمد، الذکری. چاپ سنگی، 1271ق.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

سید حسن امین