باب، سید علی محمد شیرازی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''باب، | '''باب، سید علی محمد''' '''شیرازی'''، (محرم 1235 ـ شعبان 1266ق / نوامبر 1819 ـ ژوئیه 1850م)، مدعی بابیّت و مهدویت<sup>*</sup> و سپس آورنده آیینی تازه. | ||
علی محمد در شیراز به دنیا آمد. در 19 سالگی به کربلا رفت و نزد سید کاظم رشتی، جانشین شیخ احمد احسایی، پیشوای مکتب شیخیه، به تحصیل علوم دینی پرداخت<ref>میرزاجانی کاشانی. '''''نقطه الکاف'''''. به کوشش ادوارد براون، لیدن: 1328ق / 1910م، ص 109-110؛ زعیمالدوله'''''. مفتاح باب الابواب.''''' ترجمه حسن فرید گلپایگانی، تبریز: 1335، ص 73-74؛ آقاخان کرمانی و روحی کرمانی. '''''هشت بهشت.''''' بی جا، بی تا، ص 276-277. </ref>. پس از وفات سید کاظم با این ادعا که «باب» یا واسطه امام زمان است، توانست در [[شیراز]] گروهی از پیروان او را گرد خویش آورد<ref>میرزاجانی کاشانی. '''''نقطه الکاف'''''. به کوشش ادوارد براون، لیدن: 1328ق / 1910م، ص 105-106؛ اعتضادالسلطنه. '''''فتنه باب'''''. به کوشش عبدالحسین نوایی، تهران: نشر علم، 1377، ص 10-14.</ref>. | |||
وی به همراه یارانش به مکه و سپس به بوشهر سفر کرد و آنجا در 1260ق / 1844م خود را قائم منتظر خواند و پس از چندی زبان به دعوی پیامبری گشود<ref>میرزاجانی کاشانی. '''''نقطه الکاف'''''. به کوشش ادوارد براون، لیدن: 1328ق / 1910م، ص 135؛ '''''بیان عربی'''''. ص 3.</ref>. در شیراز او را دستگیر کرده به مجلس مناظرهای با حضور علمای اسلامی بردند و به توبه واداشتند. باب پس از رهایی به اصفهان رفت و سپس به قلعه چَهریق در حوالی خوی تبعید شد<ref>اعتضادالسلطنه. '''''فتنه باب'''''. به کوشش عبدالحسین نوایی، تهران: نشر علم، 1377، ص 15-29؛ کسروی. احمد. '''''بهاییگری'''''. تهران: بامداد آزادگان، ص 36-42.</ref>. در این زمان کار پیروان او بالا گرفته بود و جنبشهای بابیان در نواحی مختلف ایران به درگیریهای مسلحانه و سرکوب آنان انجامید. در نتیجه باب را که در محاکمهای دیگر در تبریز توبهنامه نوشته بود، به دستور حکومت مرکزی دوباره از چهریق به تبریز بردند و در آنجا اعدام کردند<ref>اعتضادالسلطنه. '''''فتنه باب'''''. به کوشش عبدالحسین نوایی، تهران: نشر علم، 1377، ص 96 به بعد؛ کسروی. احمد. '''''بهاییگری'''''. تهران: بامداد آزادگان، ص 42-52؛ برای شرح مناظره علما با او، نک: نیرممقانی محمدتقی، ''گفت و شنود سید علی محمد باب با روحانیون تبریز''، تهران: نشر تاریخ ایران، 1374؛ نیز: | |||
Brown, E, G., '''''Materials for the Study of the Babi Religion,''''' Cambridge, 1961, P. 283 ff.</ref>. مسلک باب بعدها زمینه پیدایش آئینی به نام بهائی<sup>*</sup> یا بهائیت گردید. | |||
''' | تعالیم باب مشتمل بر تأویلهای باطنی غریب از ''قرآن'' و احادیث بود. مشهورترین اثر او کتاب ''بیان'' است که دو تحریر داشته است به عربی و فارسی<ref>درباره آثار باب نک: Ibid. PP. 200-211.</ref>.باب در این کتاب که آن را ناسخ ''قرآن'' میشمرد،<ref> '''''بیان فارسی'''''. ص 54. </ref> از مقام خویش و استمرار ظهورات الهی سخن گفته است<ref>نیزنک: همان. ص 3-4؛ براون. مقدمه '''''نقطه الکاف'''''. کا ـ کر؛ آقاخان کرمانی و روحی کرمانی. '''''هشت بهشت'''''. ص 273-275.</ref>. | ||
== '''نیز نگاه کنید به''' == | |||
== '''مآخذ''' == | |||
نسخهٔ ۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۳
باب، سید علی محمد شیرازی، (محرم 1235 ـ شعبان 1266ق / نوامبر 1819 ـ ژوئیه 1850م)، مدعی بابیّت و مهدویت* و سپس آورنده آیینی تازه.
علی محمد در شیراز به دنیا آمد. در 19 سالگی به کربلا رفت و نزد سید کاظم رشتی، جانشین شیخ احمد احسایی، پیشوای مکتب شیخیه، به تحصیل علوم دینی پرداخت[۱]. پس از وفات سید کاظم با این ادعا که «باب» یا واسطه امام زمان است، توانست در شیراز گروهی از پیروان او را گرد خویش آورد[۲].
وی به همراه یارانش به مکه و سپس به بوشهر سفر کرد و آنجا در 1260ق / 1844م خود را قائم منتظر خواند و پس از چندی زبان به دعوی پیامبری گشود[۳]. در شیراز او را دستگیر کرده به مجلس مناظرهای با حضور علمای اسلامی بردند و به توبه واداشتند. باب پس از رهایی به اصفهان رفت و سپس به قلعه چَهریق در حوالی خوی تبعید شد[۴]. در این زمان کار پیروان او بالا گرفته بود و جنبشهای بابیان در نواحی مختلف ایران به درگیریهای مسلحانه و سرکوب آنان انجامید. در نتیجه باب را که در محاکمهای دیگر در تبریز توبهنامه نوشته بود، به دستور حکومت مرکزی دوباره از چهریق به تبریز بردند و در آنجا اعدام کردند[۵]. مسلک باب بعدها زمینه پیدایش آئینی به نام بهائی* یا بهائیت گردید.
تعالیم باب مشتمل بر تأویلهای باطنی غریب از قرآن و احادیث بود. مشهورترین اثر او کتاب بیان است که دو تحریر داشته است به عربی و فارسی[۶].باب در این کتاب که آن را ناسخ قرآن میشمرد،[۷] از مقام خویش و استمرار ظهورات الهی سخن گفته است[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ میرزاجانی کاشانی. نقطه الکاف. به کوشش ادوارد براون، لیدن: 1328ق / 1910م، ص 109-110؛ زعیمالدوله. مفتاح باب الابواب. ترجمه حسن فرید گلپایگانی، تبریز: 1335، ص 73-74؛ آقاخان کرمانی و روحی کرمانی. هشت بهشت. بی جا، بی تا، ص 276-277.
- ↑ میرزاجانی کاشانی. نقطه الکاف. به کوشش ادوارد براون، لیدن: 1328ق / 1910م، ص 105-106؛ اعتضادالسلطنه. فتنه باب. به کوشش عبدالحسین نوایی، تهران: نشر علم، 1377، ص 10-14.
- ↑ میرزاجانی کاشانی. نقطه الکاف. به کوشش ادوارد براون، لیدن: 1328ق / 1910م، ص 135؛ بیان عربی. ص 3.
- ↑ اعتضادالسلطنه. فتنه باب. به کوشش عبدالحسین نوایی، تهران: نشر علم، 1377، ص 15-29؛ کسروی. احمد. بهاییگری. تهران: بامداد آزادگان، ص 36-42.
- ↑ اعتضادالسلطنه. فتنه باب. به کوشش عبدالحسین نوایی، تهران: نشر علم، 1377، ص 96 به بعد؛ کسروی. احمد. بهاییگری. تهران: بامداد آزادگان، ص 42-52؛ برای شرح مناظره علما با او، نک: نیرممقانی محمدتقی، گفت و شنود سید علی محمد باب با روحانیون تبریز، تهران: نشر تاریخ ایران، 1374؛ نیز: Brown, E, G., Materials for the Study of the Babi Religion, Cambridge, 1961, P. 283 ff.
- ↑ درباره آثار باب نک: Ibid. PP. 200-211.
- ↑ بیان فارسی. ص 54.
- ↑ نیزنک: همان. ص 3-4؛ براون. مقدمه نقطه الکاف. کا ـ کر؛ آقاخان کرمانی و روحی کرمانی. هشت بهشت. ص 273-275.