علی بن ربن طبری: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
علی بن ربن طبری، ابوالحسن، فرزند سهل، | علی بن ربن طبری، ابوالحسن، فرزند سهل، پزشک، داروشناس و متکلم ایرانی سده 3ق/9م. در خانوادهای مسیحی و احتمالا در مرو زاده شد. پزشکی را نزد پدر آموخت و از آثار پزشکان یونانی نیز (احتمالا به واسطه ترجمههای سریانی و نه عربی) بهره برد. در جوانی به مازیار فرزند قارن، فرمانروای طبرستان پیوست و پس از پایان کار او، به بغداد رفت و در روزگار معتصم، واثق و متوکل از نزدیکان خلفای بغداد بود. در حدود 240ق / ؟م به اسلام گروید و کتاب الدین و الدوله فی اثبات نبوه النبی محمد (ص) را در اثبات برتری اسلام بر دیگر ادیان نوشت<ref>ابن ابی اصیبعه. '''''عیون الأنباء'''''. به کوشش آگوست مولر، قاهره: 1299ق، ج1 ، ص 308-309.</ref><ref>علی بن ربن. '''''الدین و الدوله فی اثبات نبوه النبی محمد (ص)'''''. به کوشش عادل نویهض، بیروت: 1977م، ص 32، 98-99.</ref><ref>ابن ندیم. '''''الفهرست'''''. به کوشش گوستاو فلوگل، لایپزیک: 1872م، ص 296.</ref>. مهمترین اثر وی فردوس الحکمه، یک دایره المعارف علوم طبیعی است که در آن از حکمت طبیعی، تاریخ تکامل، پزشکی و روانپزشکی (طب الابدان و الانفس)، داروسازی، تغذیه، اقلیم شناسی. کیهان شناسی و نجوم نیز سخن گفته شده است<ref>علی بن ربن. '''''فردوس الحکمه'''''. به کوشش محمد زبیر صدیقی، برلین: 1928م.</ref>. مطالب این کتاب از دیدگاه دانش پزشکی ارزش چندانی ندارد و به هیچ روی به پای آثار [[زکریا رازی|رازی]]<sup>*</sup>، [[علی بن عباس اهوازی|اهوازی]]<sup>*</sup>، [[ابوالحسن طبری]]<sup>*</sup>، [[ابن سینا، پزشک|ابن سینا]]<sup>*</sup> و دیگر پزشکان برجسته ایرانی نمیرسد<ref>Browne, E. G., '''''Arabian Medicine''''', Cambridge, 1962, p 37-44.</ref><ref>Meyerhof, M., “Ali ibn Rabban at.Tabari ein Persischer Arzt des 9. Jahrhundert n. Chr.”, ZDMG, 1937, vol 85, pp 38-68</ref>. گرچه از تجربیات پزشکی خود و پدرش سخن میگوید، اما چنین مینماید که تجربیات درمانی چندان ارزشمندی نداشته است. علی بن ربن بیش از همه از پزشکان و فیلسوفان یونانی و در درجه نخست از ارسطو و اسکندر افرودیسی، بقراط و جالینوس نقل قول میکند. مطالبی که وی درباره پزشکی هندی آورده است، به نظر مایرهوف از ترجمه عربی آثار هندی برگرفته شده است<ref>Sezgin, F., '''''Geschichte des Arabischen schrifttums''''', Leiden, vol 3, 1970, pp 236-240.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[زکریا رازی]] | |||
* [[علی بن عباس اهوازی]] | |||
* [[ابوالحسن طبری]] | |||
* [[ابن سینا، پزشک]] | |||
== مآخذ == | |||
نسخهٔ ۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۱۵
علی بن ربن طبری، ابوالحسن، فرزند سهل، پزشک، داروشناس و متکلم ایرانی سده 3ق/9م. در خانوادهای مسیحی و احتمالا در مرو زاده شد. پزشکی را نزد پدر آموخت و از آثار پزشکان یونانی نیز (احتمالا به واسطه ترجمههای سریانی و نه عربی) بهره برد. در جوانی به مازیار فرزند قارن، فرمانروای طبرستان پیوست و پس از پایان کار او، به بغداد رفت و در روزگار معتصم، واثق و متوکل از نزدیکان خلفای بغداد بود. در حدود 240ق / ؟م به اسلام گروید و کتاب الدین و الدوله فی اثبات نبوه النبی محمد (ص) را در اثبات برتری اسلام بر دیگر ادیان نوشت[۱][۲][۳]. مهمترین اثر وی فردوس الحکمه، یک دایره المعارف علوم طبیعی است که در آن از حکمت طبیعی، تاریخ تکامل، پزشکی و روانپزشکی (طب الابدان و الانفس)، داروسازی، تغذیه، اقلیم شناسی. کیهان شناسی و نجوم نیز سخن گفته شده است[۴]. مطالب این کتاب از دیدگاه دانش پزشکی ارزش چندانی ندارد و به هیچ روی به پای آثار رازی*، اهوازی*، ابوالحسن طبری*، ابن سینا* و دیگر پزشکان برجسته ایرانی نمیرسد[۵][۶]. گرچه از تجربیات پزشکی خود و پدرش سخن میگوید، اما چنین مینماید که تجربیات درمانی چندان ارزشمندی نداشته است. علی بن ربن بیش از همه از پزشکان و فیلسوفان یونانی و در درجه نخست از ارسطو و اسکندر افرودیسی، بقراط و جالینوس نقل قول میکند. مطالبی که وی درباره پزشکی هندی آورده است، به نظر مایرهوف از ترجمه عربی آثار هندی برگرفته شده است[۷].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ ابن ابی اصیبعه. عیون الأنباء. به کوشش آگوست مولر، قاهره: 1299ق، ج1 ، ص 308-309.
- ↑ علی بن ربن. الدین و الدوله فی اثبات نبوه النبی محمد (ص). به کوشش عادل نویهض، بیروت: 1977م، ص 32، 98-99.
- ↑ ابن ندیم. الفهرست. به کوشش گوستاو فلوگل، لایپزیک: 1872م، ص 296.
- ↑ علی بن ربن. فردوس الحکمه. به کوشش محمد زبیر صدیقی، برلین: 1928م.
- ↑ Browne, E. G., Arabian Medicine, Cambridge, 1962, p 37-44.
- ↑ Meyerhof, M., “Ali ibn Rabban at.Tabari ein Persischer Arzt des 9. Jahrhundert n. Chr.”, ZDMG, 1937, vol 85, pp 38-68
- ↑ Sezgin, F., Geschichte des Arabischen schrifttums, Leiden, vol 3, 1970, pp 236-240.