فروهر: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''فْرَوَهْرْ'''، | '''[[فروهر|فْرَوَهْرْ]]'''، حقیقت مینویی و ازلی هر یک از موجودات مینو و گیتی، اعم از اهورا مزدا، [[امشاسپندان]]، ایزدان، انسانها، گیاهان، جانوران، آب، زمین و... که در ''[[اوستا]]'' و متون پهلوی بارها به وجود آنها اشاره شده است<ref>'''''فروردین یشت'''''؛ نیزنک: '''''مینوی خرد'''''. ترجمه احمد تفضلی، تهران: توس، 1380، 48: 23.</ref>. | ||
برای این واژه که در اوستایی فْرَوَشی، در فارسی باستان فْرَوَرْتی، در فارسی میانه فْرَوَهْرْ و در فارسی فَرْوَر و فَرْوَرد آمده است، معانی گوناگونی ذکر شده که ماحصل آنها ”حمایت کردن“ و ”پناه دادن“ است. واژه فروشی در ''گاثاها'' نیامده، اما در یسنه هفت هاتی<ref>'''''یسنا'''''. 37: 3.</ref> اهورا مزدا همراه با فروشیهای نیکان ستوده شده و هاتهای 23 و 26 یسنه و یشت 13 یا ”فروردین یشت“ به ستایش آنان اختصاص یافته است. فروشیها یا فروهرها عوامل مینویی هستند که همچون یاوران و کارگزاران اهورا مزدا اداره امور گوناگون جهان، از جمله نگهداری از آسمان و زمین، مراقبت از رویش گیاهان و محافظت از مردمان و جانوران را بر عهده دارند. افزون بر آنها، از آفرینش اهورا مزدا در مقابل نیروهای اهریمنی نیز پاسداری میکنند<ref>'''''یشتها'''''. 13: 1-16 و 53-62.</ref>. | |||
اورمزد | اورمزد فروهرهای انسانها را در انتخاب میان جاودانه ماندن در عالم مینویی و صورت مادی پذیرفتن و به نبرد اهریمن رفتن، و سرانجام به گیتی جاودانه پیوستن آزاد گذاشت؛ فروهرها دومین راه را برگزیدند<ref>'''''بندهش'''''. به کوشش مهرداد بهار، تهران: توس، 1380، ص 50.</ref>. | ||
فروهرها پس از مرگ همچنان | فروهرها پس از مرگ همچنان پیوند خویش را با خانواده و دیار خود حفظ میکنند، در ده روز آخر سال دوباره به زمین باز میگردند و به بستگان و خان و مان خود سرکشی میکنند. نخستین ماه سال فروردین، ماه فروردها است<ref>'''''یشتها'''''. 13: 49-52. | ||
نیزنک: پورداود، ابراهیم. مقدمه فروردین یشت، '''''یشتها'''''. ترجمه ابراهیم پورداود، تهران: اساطیر، 1377، ج 1، ص 583-605؛ موله، ماریان. '''''ایران باستان'''''. ترجمه ژاله آموزگار، تهران: توس، 1377، ص 84-85؛ | |||
Boyce, M. '''''Zoroastrianism, Its Antiquity and Constan Vigour'''''. New York: Mazda, 1992, PP. 106-108, 114; Id. '''''Zoroastrians, Their Religious Beliefs and Practices'''''. London: Routledge, 1979, PP. 13, 33-34; Zaehner, R. C. '''''The Dawn and Twilight of Zoroastrianism'''''. London: Weidenfeld, 1975, PP. 146-148.</ref>. | |||
== نیز نگاه کنید به == | |||
[[امشاسپندان]] | [[امشاسپندان]] | ||
[[اوستا]] | |||
== '''مآخذ''' == | |||
نسخهٔ ۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۹:۴۶
فْرَوَهْرْ، حقیقت مینویی و ازلی هر یک از موجودات مینو و گیتی، اعم از اهورا مزدا، امشاسپندان، ایزدان، انسانها، گیاهان، جانوران، آب، زمین و... که در اوستا و متون پهلوی بارها به وجود آنها اشاره شده است[۱].
برای این واژه که در اوستایی فْرَوَشی، در فارسی باستان فْرَوَرْتی، در فارسی میانه فْرَوَهْرْ و در فارسی فَرْوَر و فَرْوَرد آمده است، معانی گوناگونی ذکر شده که ماحصل آنها ”حمایت کردن“ و ”پناه دادن“ است. واژه فروشی در گاثاها نیامده، اما در یسنه هفت هاتی[۲] اهورا مزدا همراه با فروشیهای نیکان ستوده شده و هاتهای 23 و 26 یسنه و یشت 13 یا ”فروردین یشت“ به ستایش آنان اختصاص یافته است. فروشیها یا فروهرها عوامل مینویی هستند که همچون یاوران و کارگزاران اهورا مزدا اداره امور گوناگون جهان، از جمله نگهداری از آسمان و زمین، مراقبت از رویش گیاهان و محافظت از مردمان و جانوران را بر عهده دارند. افزون بر آنها، از آفرینش اهورا مزدا در مقابل نیروهای اهریمنی نیز پاسداری میکنند[۳].
اورمزد فروهرهای انسانها را در انتخاب میان جاودانه ماندن در عالم مینویی و صورت مادی پذیرفتن و به نبرد اهریمن رفتن، و سرانجام به گیتی جاودانه پیوستن آزاد گذاشت؛ فروهرها دومین راه را برگزیدند[۴].
فروهرها پس از مرگ همچنان پیوند خویش را با خانواده و دیار خود حفظ میکنند، در ده روز آخر سال دوباره به زمین باز میگردند و به بستگان و خان و مان خود سرکشی میکنند. نخستین ماه سال فروردین، ماه فروردها است[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ فروردین یشت؛ نیزنک: مینوی خرد. ترجمه احمد تفضلی، تهران: توس، 1380، 48: 23.
- ↑ یسنا. 37: 3.
- ↑ یشتها. 13: 1-16 و 53-62.
- ↑ بندهش. به کوشش مهرداد بهار، تهران: توس، 1380، ص 50.
- ↑ یشتها. 13: 49-52. نیزنک: پورداود، ابراهیم. مقدمه فروردین یشت، یشتها. ترجمه ابراهیم پورداود، تهران: اساطیر، 1377، ج 1، ص 583-605؛ موله، ماریان. ایران باستان. ترجمه ژاله آموزگار، تهران: توس، 1377، ص 84-85؛ Boyce, M. Zoroastrianism, Its Antiquity and Constan Vigour. New York: Mazda, 1992, PP. 106-108, 114; Id. Zoroastrians, Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, PP. 13, 33-34; Zaehner, R. C. The Dawn and Twilight of Zoroastrianism. London: Weidenfeld, 1975, PP. 146-148.