پرش به محتوا

آقا رضا عکاسباشی: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''آقا رضا عكاسباشی'''، (ز 1259- 1307ق/ 1843- 1889م) پیشخدمت خاصه و عكاس رسمی دربار ناصرالدین شاه و نخستین عكاس حرفه‌ای در تاریخ عكاسی ایران. آقا رضا عكاسباشی كه با لقب‌های آجودان مخصوص و اقبال‌السلطنه نیز نامیده می‌شد، در تهران به دنیا آمد. او فرزند آقا اسمعیل جدیدالاسلام و برادر میرزا علینقی حكیم‌الممالك یكی از پزشكان مخصوص ناصرالدین شاه و از غلام بچه‌ها و پیشخدمت‌های ناصرالدین شاه بود. به خاطر داشتن هوش و استعداد مورد توجه شاه قرار گرفت. اعتمادالسلطنه شرح عكاس شدن او را چنین آورده است:<blockquote>«... چون خاطر خطیر همایون به رواج و ترقی این علم [عكاسی] تعلق گرفت، خود ذات ملكوتی صفات... بر این علم اطلاع یافته بر آن شدند كه یكی از چاكران دربار حضرت شاهنشاهی و خاصان همایون نیز در این فن مهارتی تمام یابد كه سَفَراً و حَضَراً به موجب امر ملوكانه آشنا و غریبه و ابنیه و آثار قدیمه را عكس‌ بردارد و خاطر مبارك را در اوقات فراغت بدان مشغول سازد. پس آقارضا پیشخدمت خاصه كه امروز [1295ق] آجودان مخصوص حضور و خازن صرف جیب و محل وثوق و اعتماد و از خانه‌زادان حقیقی است به آموختن این علم شریف، بر حسب امر همایون مأمور گشت و چندی برنیامد كه از یُمن توجهات ملوكانه در این علم تكمیل یافت و شناسایی كامل حاصل نمود و خاطر مبارك خسروانی از این معنی خرسند گشته مشارالیه را به عواطف ملوكانه مفتخر ساخته و از برای انتشار این علم و وسعت‌ در این عمل، یكی از عمارات مخصوص پادشاهی را مخصوصاً ''عكاسخانة مباركه'' فرموده كه گاهی از كارها فراغت حاصل می‌فرمودند، برای تماشا و ترقی این عمل به آن‌جا تشریف می‌بردند. در اسفار بزرگ مثل سفر خراسان و مازندران و كربلای معلّی، عكس جمیع اماكن و ابنیّه قدیمه و آثار ؟ را عكس برداشته و مرقع ساخته به حضور مباركه تقدیم می‌نمودند. كه الآن هم در حضور همایون است<ref>اعتماد‌السلطنه، محمدحسن‌خان(1295ق.). مرآت‌البلدان، چاپ سنگی، ج3، ص.21-22.</ref>».</blockquote>
'''آقا رضا عكاسباشی'''، ملقب به اقبال السلطنه (ز 1259-1307 د ق / 1843-1889م) پیشخدمت خاصّه و عكاس رسمی دربار ناصری و نخستین عكاس حرفه‌ای در تاریخ عكاسی ایران.
 
آقا رضا عكاسباشی كه با لقب‌های آجودان مخصوص و اقبال السلطنه نیز نامیده می‌شد، در تهران به دنیا آمد. او فرزند آقا اسماعیل جدیدالاسلام و برادر میرزا علینقی حكیم‌الممالك، یكی از پزشكان مخصوص ناصرالدین شاه و از غلام بچه‌ها و پیشخدمت‌های او بود. به خاطر داشتن هوش و استعداد، مورد توجه شاه قرار گرفت. دربارة روزنامة دولت علیة ایران شرح عكاس شدن او را چنین نوشته است:
 
«آقا رضای پیشخدمت حضور مِهر ظهور مبارك... در تحصیل و تكمیل عمل فوتوگرافی یعنی عكاسی نهایت اهتمام به عمل آورده، مورد عنایات بلانهایت خسروانه آمده بر حسب فرمان مِهر لُمعان همایون، به اعطای لقب عكاسباشی سرافراز و مباهی گردید».<sup>1</sup>
 
آقا رضا، عكاسی را نزد كارلهیان [1]فرانسوی كه برای ترویج علم و عمل عكاسی به دستور ناصرالدین شاه به ایران آمده بود، فرا گرفت و در 1280ق/ 1863م پس از مهارت یافتن در این فن، به لقب عكاسباشی سرافراز شد.<sup>2</sup>
 
آلبوم‌های بسیاری از عكس‌های آقا رضا در كاخ گلستان و نزد برخی اشخاص نگهداری می‌شود. در بسیاری از سفرهای داخلی و خارجی ناصرالدین شاه، به عنوان عكاس وی را همراهی می‌كرد و به صورت گزارش‌های تصویری از سفرها عكس تهیه می‌كرد. مانند عكس‌هایی كه در سفر خراسان شاه در 1284ق / 1867م، از حاج ملا هادی سبزواری، فیلسوف مشهور برداشته است.<sup>3</sup>
 
آقا رضا، نخستین سرپرست عكاسخانة همایونی<sup>4</sup> در كاخ گلستان بود كه بیش از سی سال در این سمت خدمت كرده‌ است.<sup>5</sup> در 1301ق / 1883م به منصب ریاست قورخانه و آجودانی مخصوص ناصرالدین شاه گمارده شد و در 1302ق / 1884م به اقبال‌السلطنه ملقب شد. در 1306ق / 1888م نیز ریاست توپخانه را عهده‌دار شد. آثار عكاسی آقا رضا از نظر نخستین برخوردهای یك عكاس ایرانی با پدیدة عكاسی، بسیار با اهمیت و دارای ویژگی‌های زیبایی شناختی ممتازی است.<sup>6</sup> او شاگردانی را برای عكسبرداری در دربار ناصرالدین شاه تربیت كرد.<sup>7</sup> در اواسط سال 1307ق / 1889م در باغ شخصی خود در آجودانیة شمیران درگذشت. می‌گویند حاج حسین علی خان حاجب الدوله، به دستور شاه او را به سبب مُراودة عاشقانه با فروغ‌الدوله دختر ناصرالدین شاه و همسر ظهیرالدوله، با نوشاندن قهوة قجری مسموم كرد.<sup>8</sup>
 
 
'''مآخذ:'''
 
# '''''روزنامة دولت علیة ایران'''''. به كوشش جمشید كیان‌فر و عنایت‌الله رحمانی، تهران: كتابخانة ملی، 1372، ج 2، ص 641.
# افشار، ایرج. '''''گنجینة عكس‌های ایران'''''. تهران: نشر فرهنگ ایران، 1370، ص 37.
# همان. ص 33.
# همان. ص38.
# به كوشش افشار، ایرج. '''''چهل سال تاریخ ایران در دورة پادشاهی ناصرالدین شاه'''''. المآثر و الآثار. تهران: اساطیر، 1374، ج‌ 1، چ 2، ص48.
# ستاری، محمد. «آقا رضا اولین عكاس حرفه‌ای پُرتره در ایران»، '''''نشریة هنرهای تجسمی'''''. دورة جدید، ش 23، شهریورماه 1384، ص23.
# طهماسب‌پور، محمدرضا. '''''ناصرالدین، شاهِ عكاس'''''. تهران: نشر تاریخ ایران،1381، ص118. نیز: آلبوم‌خانة كاخ گلستان، آلبوم شمارة 293 عكس‌های عتبات، یادداشتی از آقا رضا عكاسباشی است كه «به فرمودة ناصرالدین شاه، وی می‌بایست یك نفر عكاس قابل را روانة عتبات عالیات كرده و عكس‌هایی را از اماكن مقدسه تهیه نماید. «... خانه‌زاد هم عباسعلی بیك را كه در این عمل [عكاسی] سال‌ها بود در عكاسخانة مباركه مشغول خدمت و تعلیم عكاسی بود، با مخارج دولتی و عزت تمام روانه و مأمور این خدمت نمود...».  
# بامداد، مهدی. '''''تاریخ رجال ایران'''''. تهران: زوّار، 1347، ج 1، ص 514- 515.
 
[1]. Carlhian, Francis (1818-1870)  
 
<blockquote></blockquote>


== نیز نگاه کنید به ==
== نیز نگاه کنید به ==

نسخهٔ ‏۷ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۰۵

آقا رضا عكاسباشی، ملقب به اقبال السلطنه (ز 1259-1307 د ق / 1843-1889م) پیشخدمت خاصّه و عكاس رسمی دربار ناصری و نخستین عكاس حرفه‌ای در تاریخ عكاسی ایران.

آقا رضا عكاسباشی كه با لقب‌های آجودان مخصوص و اقبال السلطنه نیز نامیده می‌شد، در تهران به دنیا آمد. او فرزند آقا اسماعیل جدیدالاسلام و برادر میرزا علینقی حكیم‌الممالك، یكی از پزشكان مخصوص ناصرالدین شاه و از غلام بچه‌ها و پیشخدمت‌های او بود. به خاطر داشتن هوش و استعداد، مورد توجه شاه قرار گرفت. دربارة روزنامة دولت علیة ایران شرح عكاس شدن او را چنین نوشته است:

«آقا رضای پیشخدمت حضور مِهر ظهور مبارك... در تحصیل و تكمیل عمل فوتوگرافی یعنی عكاسی نهایت اهتمام به عمل آورده، مورد عنایات بلانهایت خسروانه آمده بر حسب فرمان مِهر لُمعان همایون، به اعطای لقب عكاسباشی سرافراز و مباهی گردید».1

آقا رضا، عكاسی را نزد كارلهیان [1]فرانسوی كه برای ترویج علم و عمل عكاسی به دستور ناصرالدین شاه به ایران آمده بود، فرا گرفت و در 1280ق/ 1863م پس از مهارت یافتن در این فن، به لقب عكاسباشی سرافراز شد.2

آلبوم‌های بسیاری از عكس‌های آقا رضا در كاخ گلستان و نزد برخی اشخاص نگهداری می‌شود. در بسیاری از سفرهای داخلی و خارجی ناصرالدین شاه، به عنوان عكاس وی را همراهی می‌كرد و به صورت گزارش‌های تصویری از سفرها عكس تهیه می‌كرد. مانند عكس‌هایی كه در سفر خراسان شاه در 1284ق / 1867م، از حاج ملا هادی سبزواری، فیلسوف مشهور برداشته است.3

آقا رضا، نخستین سرپرست عكاسخانة همایونی4 در كاخ گلستان بود كه بیش از سی سال در این سمت خدمت كرده‌ است.5 در 1301ق / 1883م به منصب ریاست قورخانه و آجودانی مخصوص ناصرالدین شاه گمارده شد و در 1302ق / 1884م به اقبال‌السلطنه ملقب شد. در 1306ق / 1888م نیز ریاست توپخانه را عهده‌دار شد. آثار عكاسی آقا رضا از نظر نخستین برخوردهای یك عكاس ایرانی با پدیدة عكاسی، بسیار با اهمیت و دارای ویژگی‌های زیبایی شناختی ممتازی است.6 او شاگردانی را برای عكسبرداری در دربار ناصرالدین شاه تربیت كرد.7 در اواسط سال 1307ق / 1889م در باغ شخصی خود در آجودانیة شمیران درگذشت. می‌گویند حاج حسین علی خان حاجب الدوله، به دستور شاه او را به سبب مُراودة عاشقانه با فروغ‌الدوله دختر ناصرالدین شاه و همسر ظهیرالدوله، با نوشاندن قهوة قجری مسموم كرد.8


مآخذ:

  1. روزنامة دولت علیة ایران. به كوشش جمشید كیان‌فر و عنایت‌الله رحمانی، تهران: كتابخانة ملی، 1372، ج 2، ص 641.
  2. افشار، ایرج. گنجینة عكس‌های ایران. تهران: نشر فرهنگ ایران، 1370، ص 37.
  3. همان. ص 33.
  4. همان. ص38.
  5. به كوشش افشار، ایرج. چهل سال تاریخ ایران در دورة پادشاهی ناصرالدین شاه. المآثر و الآثار. تهران: اساطیر، 1374، ج‌ 1، چ 2، ص48.
  6. ستاری، محمد. «آقا رضا اولین عكاس حرفه‌ای پُرتره در ایران»، نشریة هنرهای تجسمی. دورة جدید، ش 23، شهریورماه 1384، ص23.
  7. طهماسب‌پور، محمدرضا. ناصرالدین، شاهِ عكاس. تهران: نشر تاریخ ایران،1381، ص118. نیز: آلبوم‌خانة كاخ گلستان، آلبوم شمارة 293 عكس‌های عتبات، یادداشتی از آقا رضا عكاسباشی است كه «به فرمودة ناصرالدین شاه، وی می‌بایست یك نفر عكاس قابل را روانة عتبات عالیات كرده و عكس‌هایی را از اماكن مقدسه تهیه نماید. «... خانه‌زاد هم عباسعلی بیك را كه در این عمل [عكاسی] سال‌ها بود در عكاسخانة مباركه مشغول خدمت و تعلیم عكاسی بود، با مخارج دولتی و عزت تمام روانه و مأمور این خدمت نمود...».  
  8. بامداد، مهدی. تاریخ رجال ایران. تهران: زوّار، 1347، ج 1، ص 514- 515.

[1]. Carlhian, Francis (1818-1870)  

نیز نگاه کنید به

کتابشناسی

محمدرضا طهماسب‌پور