پرش به محتوا

میر جاوه: تفاوت میان نسخه‌ها

از ویکی ایران
Samei (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
Maedeh (بحث | مشارکت‌ها)
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۱: خط ۱:
'''میرجاوه'''، شهری مرزی، مرکز بخشی به همین نام از توابع شهرستان زاهدان، در [[استان سیستان و بلوچستان]]، با مختصات جغرافیایی "15 '27  ْ61 طول شرقی و "15 '01  ْ29 عرض شمالی<sup>1</sup> و با ارتفاع 835 متر،<sup>2</sup> در فاصله 86 کیلومتری از مرکز شهرستان و استان (زاهدان) و 1580 کیلومتری از تهران قرار دارد.<sup>3</sup>
میرجاوه، شهری مرزی، مرکز بخشی به همین نام از توابع شهرستان زاهدان، در [[استان سیستان و بلوچستان]]، با مختصات جغرافیایی "15 '27  ْ61 طول شرقی و "15 '01  ْ29 عرض شمالی<ref>جعفری، عباس. '''''نقشه‌خوانی گیتاشناسی'''''. چ 9، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص 118.</ref> و با ارتفاع 835 متر،<sup>2</sup> در فاصله 86 کیلومتری از مرکز شهرستان و استان (زاهدان) و 1580 کیلومتری از تهران قرار دارد.<sup>3</sup>


میرجاوه تا مرز پاکستان حدود 15 کیلومتر از راه شوسه،<sup>4</sup> فاصله دارد و از طریق راه‌آهن نیز با کشور پاکستان و زاهدان مرتبط است. در صورت تکمیل راه‌آهن زاهدان ـ کرمان، به شبکه راه‌آهن کشور خواهد پیوست. میرجاوه به دلیل موقعیت مرزی و ارتباطی خود دارای اهمیت بوده و دروازه ورود به پاکستان و شبه قاره است. میر جاوه دارای دو دهستان و یکی از سه نقطه شهری، شهرستان زاهدان،<sup>5</sup> با آب و هوایی گرم و خشک است. اشتغال مردم بیشتر کشاورزی و مشاغل مرتبط با موقعیت مرزی و رفت و آمد و حمل مسافر و کالا از این نقطه مرزی است.<sup>6</sup>  
میرجاوه تا مرز پاکستان حدود 15 کیلومتر از راه شوسه،<sup>4</sup> فاصله دارد و از طریق راه‌آهن نیز با کشور پاکستان و زاهدان مرتبط است. در صورت تکمیل راه‌آهن زاهدان ـ کرمان، به شبکه راه‌آهن کشور خواهد پیوست. میرجاوه به دلیل موقعیت مرزی و ارتباطی خود دارای اهمیت بوده و دروازه ورود به پاکستان و شبه قاره است. میر جاوه دارای دو دهستان و یکی از سه نقطه شهری، شهرستان زاهدان،<sup>5</sup> با آب و هوایی گرم و خشک است. اشتغال مردم بیشتر کشاورزی و مشاغل مرتبط با موقعیت مرزی و رفت و آمد و حمل مسافر و کالا از این نقطه مرزی است.<sup>6</sup>  
خط ۵: خط ۵:
جمعیت میرجاوه در سال 1375ش تعداد 8113 تن بوده<sup>7</sup> و بر طبق برآوردها در سال 1384ش، به تعداد 18313 رسیده است.<sup>8</sup>   
جمعیت میرجاوه در سال 1375ش تعداد 8113 تن بوده<sup>7</sup> و بر طبق برآوردها در سال 1384ش، به تعداد 18313 رسیده است.<sup>8</sup>   


'''مآخذ'''


1-     جعفری، عباس. '''''نقشه‌خوانی گیتاشناسی'''''. چ 9، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص 118.
1-      


2-     همو. '''''گیتاشناسی ایران'''''. دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، ج 3، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 1248.
2-     همو. '''''گیتاشناسی ایران'''''. دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، ج 3، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 1248.

نسخهٔ ‏۱۲ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۸

میرجاوه، شهری مرزی، مرکز بخشی به همین نام از توابع شهرستان زاهدان، در استان سیستان و بلوچستان، با مختصات جغرافیایی "15 '27  ْ61 طول شرقی و "15 '01  ْ29 عرض شمالی[۱] و با ارتفاع 835 متر،2 در فاصله 86 کیلومتری از مرکز شهرستان و استان (زاهدان) و 1580 کیلومتری از تهران قرار دارد.3

میرجاوه تا مرز پاکستان حدود 15 کیلومتر از راه شوسه،4 فاصله دارد و از طریق راه‌آهن نیز با کشور پاکستان و زاهدان مرتبط است. در صورت تکمیل راه‌آهن زاهدان ـ کرمان، به شبکه راه‌آهن کشور خواهد پیوست. میرجاوه به دلیل موقعیت مرزی و ارتباطی خود دارای اهمیت بوده و دروازه ورود به پاکستان و شبه قاره است. میر جاوه دارای دو دهستان و یکی از سه نقطه شهری، شهرستان زاهدان،5 با آب و هوایی گرم و خشک است. اشتغال مردم بیشتر کشاورزی و مشاغل مرتبط با موقعیت مرزی و رفت و آمد و حمل مسافر و کالا از این نقطه مرزی است.6

جمعیت میرجاوه در سال 1375ش تعداد 8113 تن بوده7 و بر طبق برآوردها در سال 1384ش، به تعداد 18313 رسیده است.8


1-    

2-     همو. گیتاشناسی ایران. دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، ج 3، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 1248.

3-     سازمان حمل و نقل و پایانه‌های کشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 133 و 134.

4-     همان. ص 28.

5-     جعفری. نقشه‌خوانی گیتاشناسی. همانجا.

6-     همو. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، همانجا.

7-     نورالهی، طه. توزیع و طبقه‌بندی جمعیت شهرهای ایران در سرشماری‌های 75-1335. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1382، ص 283.

8-     مرکز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های کشور. تهران: مرکز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور)، 1380، ص 132.


غلامحسین تکمیل همایون

  1. جعفری، عباس. نقشه‌خوانی گیتاشناسی. چ 9، تهران: گیتاشناسی، 1383، ص 118.