ایل چَرام: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''چَرام،''' نام یکی از ایلات لُر [[استان کهگیلویه و بویراحمد]] و از ایلات مستقل چهاربنیچه گروه قومی جاکی. | '''چَرام،''' نام یکی از ایلات لُر [[استان کهگیلویه و بویراحمد]] و از ایلات مستقل چهاربنیچه گروه قومی جاکی. | ||
مردم این ایل در منطقهای از کهگیلویه، شامل نواحی بلاد شاپور و رِوِن در شمال شرقی بهبهان زندگی میکنند که به | مردم این ایل در منطقهای از کهگیلویه، شامل نواحی بلاد شاپور و رِوِن در شمال شرقی بهبهان زندگی میکنند که به منطقه چرام معروف است<ref>باور، محمود. '''''کوهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104.</ref>. منطقه چرام در مرکز کهگیلویه و میان نواحی متعلق به طوایف بویراحمد علیا در شرق، سردسیر بویراحمد سفلا در شمال، گرمسیر بویراحمد سفلا (دهدشت) در غرب، بویراحمد گرمسیر در نیمه غربی و بابویی در نیمه شرقی- جنوبی قرار دارد<ref>صفینژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145.</ref>. قلمرو چرامیها از تمام مناطق [[ایلات و عشایر|ایلات]] دیگر کهگیلویه کوچکتر، لیکن پر آب و حاصلخیزتر است<ref>صفینژاد، جواد. '''''عشایر مرکزی ایران'''''. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179.</ref>. | ||
محمود باور 12 تیره و صفینژاد 13 طایفه با جمعیتی حدود 7500 تن برای ایل چرام برشمرده و نام بردهاند که بایاری، بگلرنباری یا بناری، آرندی، دیلگونی و کشتاس از | محمود باور 12 تیره و صفینژاد 13 طایفه با جمعیتی حدود 7500 تن برای ایل چرام برشمرده و نام بردهاند که بایاری، بگلرنباری یا بناری، آرندی، دیلگونی و کشتاس از جمله آنها بودهاند<ref name=":0">باور، محمود. '''''کوهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104-106.</ref><ref>صفینژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص45.</ref>. هر یک از این طایفهها دارای چند اولاد و یا تَش بودند<ref>'''''جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه'''''. 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341.</ref>. در گذشته مرکز کلانترنشین ایل چرام قلعه تَلگِرد، در گرمسیر و در 500 کیلومتری بهبهان بود که تابستانها به ییلاق تَسوج (طسوج) و اطراف کوه ساورز میرفتند<ref name=":0" />. کلانترهای چرام همیشه از تیره یا طایفه «بگلار» (احتمالاً همان بگلربناری) بودند<ref>دومورینی،ژ. '''''عشایر فارس'''''. ترجمه جلالالدین رفیعفر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.</ref>. 80 درصد چرامیها در اوایل سده 14ش یکجانشین شده بودند و به زراعت میپرداختند. در تاریخ سیاسی [[ایلات کهگیلویه]]، پیوسته ایل چرام با بویراحمد گرمسیری و بابوییها در برابر بویراحمد سردسیری متفق و متحد میشدند<ref>باور، محمود. '''''کوهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص، 105.</ref>. | ||
== نیز نگاه کنید به == | |||
* [[ایلات و عشایر]] | |||
* [[استان کهگیلویه و بویراحمد]] | |||
* [[ایلات کهگیلویه]] | |||
== مآخذ == | |||
1. باور، محمود. '''''کوهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104. | 1. باور، محمود. '''''کوهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104. | ||
2. صفینژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، | 2. صفینژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145. | ||
3. | 3. صفینژاد، جواد. '''''عشایر مرکزی ایران'''''. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179. | ||
4. | 4. باور، محمود. '''''کوهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص104-106. صفینژاد، جواد. '''''اطلس ایلات کهگیلویه'''''. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص45. | ||
5. '''''جمعیت و | 5. '''''جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه'''''. 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341. | ||
6. باور. همانجا، ص104-106. | 6. باور. همانجا، ص104-106. | ||
7. دومورینی،ژ. '''''عشایر فارس'''''. | 7. دومورینی،ژ. '''''عشایر فارس'''''. ترجمه جلالالدین رفیعفر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44. | ||
8. باور، محمود. '''''کوهگیلویه و ایلات آن'''''. گچساران: 1324، ص، 105. | |||
علی بلوکباشی | علی بلوکباشی | ||
نسخهٔ ۱۶ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۲۲:۵۹
چَرام، نام یکی از ایلات لُر استان کهگیلویه و بویراحمد و از ایلات مستقل چهاربنیچه گروه قومی جاکی.
مردم این ایل در منطقهای از کهگیلویه، شامل نواحی بلاد شاپور و رِوِن در شمال شرقی بهبهان زندگی میکنند که به منطقه چرام معروف است[۱]. منطقه چرام در مرکز کهگیلویه و میان نواحی متعلق به طوایف بویراحمد علیا در شرق، سردسیر بویراحمد سفلا در شمال، گرمسیر بویراحمد سفلا (دهدشت) در غرب، بویراحمد گرمسیر در نیمه غربی و بابویی در نیمه شرقی- جنوبی قرار دارد[۲]. قلمرو چرامیها از تمام مناطق ایلات دیگر کهگیلویه کوچکتر، لیکن پر آب و حاصلخیزتر است[۳].
محمود باور 12 تیره و صفینژاد 13 طایفه با جمعیتی حدود 7500 تن برای ایل چرام برشمرده و نام بردهاند که بایاری، بگلرنباری یا بناری، آرندی، دیلگونی و کشتاس از جمله آنها بودهاند[۴][۵]. هر یک از این طایفهها دارای چند اولاد و یا تَش بودند[۶]. در گذشته مرکز کلانترنشین ایل چرام قلعه تَلگِرد، در گرمسیر و در 500 کیلومتری بهبهان بود که تابستانها به ییلاق تَسوج (طسوج) و اطراف کوه ساورز میرفتند[۴]. کلانترهای چرام همیشه از تیره یا طایفه «بگلار» (احتمالاً همان بگلربناری) بودند[۷]. 80 درصد چرامیها در اوایل سده 14ش یکجانشین شده بودند و به زراعت میپرداختند. در تاریخ سیاسی ایلات کهگیلویه، پیوسته ایل چرام با بویراحمد گرمسیری و بابوییها در برابر بویراحمد سردسیری متفق و متحد میشدند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
1. باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104.
2. صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145.
3. صفینژاد، جواد. عشایر مرکزی ایران. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179.
4. باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104-106. صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص45.
5. جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341.
6. باور. همانجا، ص104-106.
7. دومورینی،ژ. عشایر فارس. ترجمه جلالالدین رفیعفر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.
8. باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص، 105.
علی بلوکباشی
- ↑ باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104.
- ↑ صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص145.
- ↑ صفینژاد، جواد. عشایر مرکزی ایران. تهران: 1368، امیرکبیر، ص176-179.
- ↑ ۴٫۰ ۴٫۱ باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص104-106.
- ↑ صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه. تهران: 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص45.
- ↑ جمعیت و شناسنامه ایلات کهگیلویه. 1347، مؤسسه مطالعات و تحقیقات اجتماعی، ص336-341.
- ↑ دومورینی،ژ. عشایر فارس. ترجمه جلالالدین رفیعفر، تهران: 1375، دانشگاه تهران، 44.
- ↑ باور، محمود. کوهگیلویه و ایلات آن. گچساران: 1324، ص، 105.