ابن سینا، ادبیات: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «'''ابن سينا''' (363 تا 373 ـ 428 ق/973ـ983ـ1037م) فيلسوف و پزشك و شاعر نامدار ايران و معروفترين دانشمند جهان اسلام. ابوعلي حسين بن عبدالله بن سينا، مشهور به ابن سينا و ابوعلي سينا و ملقب به حجةالحق، شرفالملك، شيخالرئيس و امامالحكماء در بخارا به د...» ایجاد کرد |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
'''ابن | '''ابن سینا''' (363 تا 373 ـ 428 ق/973ـ983ـ1037م) فیلسوف و پزشک و شاعر نامدار ایران و معروفترین دانشمند جهان اسلام. | ||
ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا، مشهور به ابن سینا و ابوعلی سینا و ملقب به حجهالحق، شرفالملک، شیخالرئیس و امامالحکماء در بخارا به دنیا آمد<ref>'''''کارنامه بزرگان ایران'''''. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340 ش (تاریخ مقدمه)، ص 139.</ref>. در ده سالگی قرآن، ادب و اصول دین آموخت. سپس فقه، ریاضی، منطق و هندسه و نجوم را فرا گرفت. پس از آن علوم طبیعی و الهیات را نزد خود خواند و در فن پزشکی هم به مهارت رسید<ref>نفیسی، سعید. '''''زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا'''''. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 2.</ref>. در هفده سالگی بیماری امیرنوح بن منصور سامانی (حک 366 ـ 387 ق / ؟م) را مداوا کرد در دوره غزنویان به گرگانج رفت و نزد خوارزمشاه علی بن مأمون و سپس جانشین او مأمون بن محمد خوارزمشاه مقرب شد<ref>'''''دایره المعارف تشیع'''''. زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی، تهران: بنیاد اسلامی طاهر، 1366 ش، ج 1، ص 327.</ref>. سپس به نسا و از آنجا توس، شبقان، سمنگان، جاجرم و گرگان رفت<ref>گوهرین، سیدصادق. '''''حجه الحق ابوعلی سینا'''''. تهران: توس، چ 3، 1356 ش، ص 549.</ref>. در گرگان مورد توجه امیر شمسالمعالی قابوس قرار گرفت و پس از برکناری وی، از آنجا به ری، قزوین، همدان و سرانجام اصفهان رفت. در اصفهان به خدمت علاءالدوله کاکویه پیوست<ref>براون، ادوارد. '''''تاریخ ادبیات ایران، از فردوسی تا سعدی'''''. ترجمه فتحالله مجتبایی، تهران: مروارید، چ 2، 1355 ش، ج 2، ب 1، ص 154، 155.</ref>. سرانجام چند روز پس از ورود به همدان در اثر مرض قولنج درگذشت<ref>مصاحب، غلامحسین. '''''دایره المعارف فارسی'''''. تهران: جیبی، چ 3، 1381 ش، ج 1، ص</ref>. از مهمترین کتابهای فارسی او ''دانشنامه علایی'' و معراج نامه هستند<ref>نفیسی، سعید. '''''زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا'''''. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 36.</ref>. | |||
قصیده ''عینیه'' ابن سینا هم معرف توانایی او در شاعری و نیز ادبیات عرب است. او در ادبیات فارسی هم دستی قوی داشت. کوتاهی جملهها و پرهیز از تکلف و صنایع لفظی از ویژگیهای سبک او به شمار میرود.22 قطعه و رباعی فارسی که جمعاً 65 بیت است، به او نسبت دادهاند<ref>عباسی، شهابالدین. «ابوعلی سینا»، '''''دانشنامه ادب فارسی (1)''. ادب فارسی در آسیای میانه'''، به سرپرستی حسن انوشه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ویرایش 2، 1380 ش، ص 48.</ref>. | |||
نیز نگاه کنید به | |||
== مآخذ == | |||
'''مآخذ:''' | '''مآخذ:''' | ||
1ـ '' | 1ـ ''کارنامه بزرگان ایران''. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340 ش (تاریخ مقدمه)، ص 139. | ||
2ـ | 2ـ نفیسی، سعید. ''زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا''. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 2. | ||
3ـ '' | 3ـ ''دایره المعارف تشیع''. زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی، تهران: بنیاد اسلامی طاهر، 1366 ش، ج 1، ص 327. | ||
4ـ | 4ـ گوهرین، سیدصادق. ''حجهالحق ابوعلی سینا''. تهران: توس، چ 3، 1356 ش، ص 549. | ||
5ـ براون، ادوارد. '' | 5ـ براون، ادوارد. ''تاریخ ادبیات ایران، از فردوسی تا سعدی''. ترجمه فتحالله مجتبایی، تهران: مروارید، چ 2، 1355 ش، ج 2، ب 1، ص 154، 155. | ||
6ـ مصاحب، | 6ـ مصاحب، غلامحسین. ''دایره المعارف فارسی''. تهران: جیبی، چ 3، 1381 ش، ج 1، ص | ||
7ـ | 7ـ نفیسی، سعید. همان، ص 36. | ||
8ـ | 8ـ عباسی، شهابالدین. «ابوعلی سینا»، ''دانشنامه ادب فارسی (1)''. ادب فارسی در آسیای میانه، به سرپرستی حسن انوشه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ویرایش 2، 1380 ش، ص 48. | ||
ابوالقاسم رادفر | ابوالقاسم رادفر | ||
نسخهٔ ۴ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۰۵
ابن سینا (363 تا 373 ـ 428 ق/973ـ983ـ1037م) فیلسوف و پزشک و شاعر نامدار ایران و معروفترین دانشمند جهان اسلام.
ابوعلی حسین بن عبدالله بن سینا، مشهور به ابن سینا و ابوعلی سینا و ملقب به حجهالحق، شرفالملک، شیخالرئیس و امامالحکماء در بخارا به دنیا آمد[۱]. در ده سالگی قرآن، ادب و اصول دین آموخت. سپس فقه، ریاضی، منطق و هندسه و نجوم را فرا گرفت. پس از آن علوم طبیعی و الهیات را نزد خود خواند و در فن پزشکی هم به مهارت رسید[۲]. در هفده سالگی بیماری امیرنوح بن منصور سامانی (حک 366 ـ 387 ق / ؟م) را مداوا کرد در دوره غزنویان به گرگانج رفت و نزد خوارزمشاه علی بن مأمون و سپس جانشین او مأمون بن محمد خوارزمشاه مقرب شد[۳]. سپس به نسا و از آنجا توس، شبقان، سمنگان، جاجرم و گرگان رفت[۴]. در گرگان مورد توجه امیر شمسالمعالی قابوس قرار گرفت و پس از برکناری وی، از آنجا به ری، قزوین، همدان و سرانجام اصفهان رفت. در اصفهان به خدمت علاءالدوله کاکویه پیوست[۵]. سرانجام چند روز پس از ورود به همدان در اثر مرض قولنج درگذشت[۶]. از مهمترین کتابهای فارسی او دانشنامه علایی و معراج نامه هستند[۷].
قصیده عینیه ابن سینا هم معرف توانایی او در شاعری و نیز ادبیات عرب است. او در ادبیات فارسی هم دستی قوی داشت. کوتاهی جملهها و پرهیز از تکلف و صنایع لفظی از ویژگیهای سبک او به شمار میرود.22 قطعه و رباعی فارسی که جمعاً 65 بیت است، به او نسبت دادهاند[۸].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
مآخذ:
1ـ کارنامه بزرگان ایران. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340 ش (تاریخ مقدمه)، ص 139.
2ـ نفیسی، سعید. زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 2.
3ـ دایره المعارف تشیع. زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی، تهران: بنیاد اسلامی طاهر، 1366 ش، ج 1، ص 327.
4ـ گوهرین، سیدصادق. حجهالحق ابوعلی سینا. تهران: توس، چ 3، 1356 ش، ص 549.
5ـ براون، ادوارد. تاریخ ادبیات ایران، از فردوسی تا سعدی. ترجمه فتحالله مجتبایی، تهران: مروارید، چ 2، 1355 ش، ج 2، ب 1، ص 154، 155.
6ـ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: جیبی، چ 3، 1381 ش، ج 1، ص
7ـ نفیسی، سعید. همان، ص 36.
8ـ عباسی، شهابالدین. «ابوعلی سینا»، دانشنامه ادب فارسی (1). ادب فارسی در آسیای میانه، به سرپرستی حسن انوشه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ویرایش 2، 1380 ش، ص 48.
ابوالقاسم رادفر
- ↑ کارنامه بزرگان ایران. تهران: اداره کل انتشارات و رادیو، 1340 ش (تاریخ مقدمه)، ص 139.
- ↑ نفیسی، سعید. زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 2.
- ↑ دایره المعارف تشیع. زیر نظر احمد صدر حاج سیدجوادی، کامران فانی و بهاءالدین خرمشاهی، تهران: بنیاد اسلامی طاهر، 1366 ش، ج 1، ص 327.
- ↑ گوهرین، سیدصادق. حجه الحق ابوعلی سینا. تهران: توس، چ 3، 1356 ش، ص 549.
- ↑ براون، ادوارد. تاریخ ادبیات ایران، از فردوسی تا سعدی. ترجمه فتحالله مجتبایی، تهران: مروارید، چ 2، 1355 ش، ج 2، ب 1، ص 154، 155.
- ↑ مصاحب، غلامحسین. دایره المعارف فارسی. تهران: جیبی، چ 3، 1381 ش، ج 1، ص
- ↑ نفیسی، سعید. زندگی و کار و اندیشه و روزگار پورسینا. تهران: دانش ـ سعدی، 1355 ش، ص 36.
- ↑ عباسی، شهابالدین. «ابوعلی سینا»، دانشنامه ادب فارسی (1). ادب فارسی در آسیای میانه، به سرپرستی حسن انوشه، تهران: سازمان چاپ و انتشارات وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ویرایش 2، 1380 ش، ص 48.