تعهد
تعهد، رابطه حقوقی که به موجب آن کسی مسئولیت انجام دادن امری را برای دیگری به عهده میگیرد. این رابطه به اعتبار حق متعهدله، «طلب»، و به لحاظ التزام متعهد، «دین» نامیده میشود[۱]. نتیجه پیدایش تعهد الزام است که عبارت است از اجبار قانونی برای انجام مورد تعهد[۲]. اصطلاح تعهد به طور معمول در موردی به کار میرود که مدیون، بنا به اراده خود، انجام یا خودداری از کاری را عهدهدار میشود و دیونی را که به حکم قانون بر او تحمیل شده است الزام مینامند[۱]. اسباب ایجاد تعهد عبارتند از:
1- عقد
2- شبه عقد
3- جرم
4- شبه جرم
5- قانون.
البته باید دانست که، قانون منبع اصلی تمام تعهدها و الزامها است[۳]. تعهد در واقع نتیجه و اثر اعمال و وقایع حقوقی میباشد. برای تصور هر تعهد وجود چند رکن ضروری است:
1- موضوع تعهد: یعنی امری که شخص در برابر دیگری به عهده میگیرد.
2- اطراف تعهد: یعنی وجود یک شخص به عنوان طلبکار و شخص دیگری به عنوان مدیون.
3. رابطه حقوقی: مقصود تسلطی است که طلبکار بر اموال بدهکار پیدا میکند.
مآخذ:
1. کاتوزیان، ناصر. حقوق مدنی. اعمال حقوقی (قرارداد – ایقاع). انتشار برنا، ص3.
2. شهیدی، مهدی. حقوق مدنی (3): تعهدات، انتشارات مجله، ص11.
3. کاتوزیان، همان، ص3.
4. همان، ص5.
علی اکبر اسد زاده