حقوق جزا
حقوق جزا، یا حقوق كیفری مجموعه قواعد الزام آوری است كه دولت حاكمه در مقابل اعمال ضد اجتماعی افراد جامعه به كار می‌برد و از طریق تهدید به مجازات، یا اجرای مجازات، یا اقدمات تأمینی و یا تربیتی از اعمال مخل نظم جامعه پیشگیری و عدالت نسبی و نظم و امنیت را برقرار می‌كند[۱]. حقوق جزا بخشی از حقوق داخلی و دارای ویژگی‌های زیر می‌باشد: 1- وجود ضمانت اجراهای خاص در قواعد حقوق جزا 2- الزامی بودن قواعد حقوق جزا 3- كلی و عام بودن قوانین كیفری 4- سرزمینی و شخصی بودن قواعد حقوق جزا.[۲]. حقوق جزای داخلی را می‌توان به حقوق جزای عموی، حقوق جزای اختصاصی و آئین دادرسی كیفری، و با توجه به روابط بین‌المللی، به حقوق جزای بین‌الملل نیز تقسیم كرد.[۳] حقوق جزای عمومی به قواعد كلی و مشترك جرایم و مجازات‌ها و به طور كلی، شروط تحقق بزه و عناصر جرم می‌پردازد.[۴] حقوق جزای اختصاصی به تعریف و بررسی هر جرم و شرایط و اركان متشكله آن، خصوصیات و جزئیات بزه و واكنش مشخص و مقرر در برابر هر جرم، می‌پردازد.[۵] آئین دادرسی كیفری به قواعد راجع به كشف، تحقیق بزه و تعیین مسئولیت بزهكاران می‌پردازد.[۶] حقوق جزای بین‌الملل نحوه مبارزه علیه جرائم بین‌الملل را تنظیم می‌كند و قواعد آن از حقوق قواعدی است كه از اراده دولت‌ها ناشی می‌شود[۷].
مآخذ
- ↑ گلدوزیان، ایرج. حقوق جزای عمومی. انتشارات دانشگاه تهران، جلد اول، ص35.
- ↑ گلدوزیان، ایرج. حقوق جزای عمومی. انتشارات دانشگاه تهران، جلد اول، ص39 به بعد.
- ↑ گلدوزیان، ایرج. حقوق جزای عمومی. انتشارات دانشگاه تهران، جلد اول، ص158.
- ↑ اردبیلی، محمدعلی. حقوق جزای عمومی. نشر میزان، جلد اول، ص48.
- ↑ صادقی، هادی. حقوق جزای اختصاصی. جرایم علیه اشخاص، ص12.
- ↑ صادقی، هادی. حقوق جزای اختصاصی. جرایم علیه اشخاص، ص5.
- ↑ گلدوزیان، ایرج. حقوق جزای عمومی. انتشارات دانشگاه تهران، جلد اول، ص172.