بامری
بامری، از طوایف شیعه مذهب بزرگ بلوچ ساكن در جنوب شرق ایران.
زیستگاه اصلی این طایفه غرب شهرستان بمپور تا هامون جازموریان و جلگه چاه هاشم در منطقه جنوبی دشت دلگان است[۱]. پس از رانده شدن بامریها به دشت دلگان گروههایی از بامریها در مناطق باهوكلات و دشتیاری، دشت كهنو، كارواندر، حوزه رودخانه بمپور، ایرانشهر و خاش و گوهر پشت سكنی گزیدند[۲].
بامریها به چند تیره مانند، شهدادزایی، عبدالهی، رودینزایی، درّكی، شابكی، (سابكی)، شاه ولی بر تقسیم میشوند[۳].
تیره رودینزایی بالاترین لایه اجتماعی بامریهای دلگان است كه سرداران بامری از ان برخاستهاند[۴].
جمعیت بامریهای بمپور در اخر سده 13ش 250 خانوار و بامریهای دلگان در 1364ش 2170 خانوار بودهاند. امروزه شماری از بامریها در مناطق ایرانشهر و خاش ییلاق و قشلاق میكنند. در 1377ش عشایر كوچنده بامری 266 خانوار بوده است[۵].
بامریها اغلب به دامپروری و زارعت مشغولند. پرورش بهترین شتران تیزرو منطقه مهمترین مشغله انهاست[۶].
نیز نگاه کنید به
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
معصومه ابراهیمی
تلخیص از مقاله بامری دایرهالمعارف بزرگ اسلامی
- ↑ فیروزان، ت. ایلات و عشایر ایران. تهران، 1364، ص 33؛ غراب، كمالالدین، بلوچستان یادگار مطرود قرون. تهران: 1364، ص 17؛ طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. سازمان برنامه و بودجه. تهران: 1356، ص 1 و 17.
- ↑ مروی، محمدكاظم، عالم ارای نادری. به كوشش محمد امین ریاحی، تهران: 1364، ص 1/46؛ عبدالله گروسی، عباس، جغرافیای تاریخی ناحیه بمپور بلوچستان. تهران: 1374، ص 60.
- ↑ جهانبانی، امانالله. سرگذشت بلوچستان و مرزهای ان. تهران: 1338، ص 25.
- ↑ طرح اقتصادی و اجتماعی دلگان. ص 78، 79، 135، 137.
- ↑ اعتمادالسلطنه، محمدحسن، مرات البلدان. به كوشش عبدالحسین نوایی و هاشم محدث، تهران: 1368؛ ص 1/454؛ جغرافیای استان سیستان و بلوچستان. تهران: 1364، ص 28؛ سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر كوچنده (1377)، نتایج تفصیلی، تهران: 1378، ص 25.
- ↑ Iranica, III/605.