باوی
باوی، یا بابوی، بابویی، از ایلات لُر شیعی مذهب استان کهگیلویه و بویراحمد. برخی نام ایل را برگرفته از نام باویه از قبایل عرب خوزستان می دانند و به اشتباه ان را ”عرب“ دانستهاند[۱].
قلمرو باویها منطقهباشت و باوی در جنوب کهگیلویه و بویراحمد است که در تقسیمبندی کشوری جزو شهرستان گچساران دارد[۲]. ایل باوی از 4 تیرهبزرگ: شیخ جلیل، دولیاری (دولتیاری)، عالیشی (عالیشاهی) و گشین و 15 تیره کوچک تشکیل شده است[۳]. ردهبندی اجتماعی باویها از کوچکترین واحد تا بزرگترین به صورت: حونه (خانواده) ← اولاد ← طایفه ← تیره ← ایل است.
امار جمعیت باویها را در 150 سال گذشته به اختلاف بین 1200 تا حدود 4000 خانوار گزارش کردهاند[۴]. در 1347ش امار دقیق جمعیت باویها 5461 خانوار داده شده است[۵]. جمعیت کوچندهایل باشت و بابویی را در هم سرشماری 1377ش، خانوار اوردهاند[۶].
شیوه معیشت سنتی باویها مبتنی بر دامداری، باغداری و کشاورزی است.
نیز نگاه کنید به
ماخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
سکندر امان اللهی بهارمند
تلخیص معصومه ابراهیمی
تلخیص از مقاله باوی دایرةالمعارف بزرگ اسلامی
- ↑ حسینی فسایی، حسن. فارسنامهناصری. به کوشش منصور رستگار فسایی، تهران: 1367، ص 2/1479؛ پورکاظم، کاظم. مدخلی بر شناخت قبایل عرب خوزستان. تهران: 1376، ص 114-116.
- ↑ فرهنگ ابادیهای کشور، سرشماری عمومی نفوس و مسکن (1365)، استان کهگیلویه و بویراحمد. تهران: 1367، ص 145.
- ↑ باور، محمود. کوه گیلویه و ایلات ان، تهران: 1324، 116- 117؛ صفینژاد، جواد. اطلس ایلات کهگیلویه تهران: 1347، 112 با اماناللهی بهاروند، سگندر. قوم لُر، تهران: 137ش، 216- 217.
- ↑ امام شوشتری، محمدعلی. تاریخ جغرافیای خوزستان. تهران: 1331، ص 86. حسینی فسایی، همانجا؛ باور، محمود. کوه گیلویه و ایلات ان. تهران: 1324، ص 118؛ دوبد، س. سفرنامهلرستان و خوزستان. ترجمهمحمدحسین اریا، تهران: 1371، ص 176؛
- ↑ جمعیت و شناسنامهایلات کهگیلویه. مؤسسهمطالعات و تحقیقات اجتماعی دانشگاه تهران، 1347، ص 13؛
- ↑ سرشماری اجتماعی ـ اقتصادی عشایر کوچنده 1377، نتایج تفصیلی. تهران: 1378، ص ؟ .