مرقع گلشن
مرقع گلشن، گنجینه مرقع نگارهها و خوشنویسیهای دربار گورکانی هند.
همایون ـ پادشاه گورکانی ـ که برای مدتی مهمان شاه طهماسب صفوی در ایران بود، در هنگام بازگشت تنی چند از نگارگران ایرانی، از جمله: عبدالصمد، میر سید علی و ... را همراه خود به هند برد و ایشان در هند مکتب نقاشی گورکانی را پایهریزی کردند. مرقع گلشن گنجینهای از آثار این هنرمندان و شاگردان ایشان است.
این مرقع که مشتمل بر 176 صفحه یا 88 ورق است، در واقع بازمانده دو مرقع گلشن و گلستان میباشد. متأسفانه برخی از صفحات این مرقعات، از جمله صفحات آغازین و انجامین مرقع گلشن، پراکنده شده ولی حدس غالب پژوهشگران آن است که تاریخ آغاز این کار، واپسین سالهای پادشاهی جهانگیر (1014-1037ق) و پایان کار 1046ق در دوران شاه جهان است. با استناد به مقدمه مرقع گلستان به قلم محمدحسین زرین قلم جهانگیرشاهی، این مرقع در تاریخ 1019ق / 1610م به پایان رسیده است.
گرچه نام مصوران و خوشنویسان این مجموعه معلوم نیست ولی میتوان ردپای خوشنویسانی چون جعفر بایسنقری، اظهر تبریزی، میر علی هروی، سلطان علی مشهدی و نگارگرانی چون کمالالدین بهزاد، عبدالصمد، ابوالحسن نادرالزمان، منصور و ... را در این مجموعه مشاهده کرد. این مجموعه اکنون در کتابخانه کاخ گلستان محفوظ است[۱].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
- ↑ سمسار، محمدحسن. کاخ گلستان. تهران: انتشارات زرین و سیمین، ص 281- 252.
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،
نویسنده مقاله
علی بوذری