ودیعه
ودیعه، عقدی که به موجب آن کسی مال خود را به دیگری بسپارد تا آن را مجاناً نگاه دارد[۱]. ودیعهگذار را مودع و ودیعهگیر را مستودع میگویند. ودیعه، در زمره امانات مالکانه یا قراردادی است در عقد ودیعه، دادن نیابت در حفظ مال مقصود اصلی است. اثر اصلی عقد ودیعه «اذن» است و اختیار امین نیز از همین اذن ناشی میشود. ودیعه از عقود جایز محسوب میشود و هیچ الزامی برای حفظ این رابطه حقوقی وجود ندارد. ودیعه از عقود رایگان است و همین امر تفاوت بین اجاره و ودیعه آشکار میسازد. ودیعه از عقود رضایی است و قبض در وقوع آن نقشی ندارد. برای انعقاد ودیعه، باید مودع و مستودع (امین) اراده خود را به گونهای اعلام کنند و اعلام ارادهها به هم ارتباط پیدا کنند و همینطور این که برای انعقاد عقد ودیعه، دو طرف عقد باید اهلیت داشته باشند. عقد ودیعه علاوه بر اینکه به اراده هر یک از طرفین فسخ میشود، به موت و جنون هر یک از آن دو و، همچنین به سَفَه، در مواردی که رشد معتبر است، مُنفسخ میشود[۲]. آثار ودیعه عبارتند از:
- تعهدهای مستودع شامل
- تعهد بر حفاظت؛
- تعهد بر رد مال به مالک.
- تعهدهای مودع شامل
- لزوم جبران خسارت؛
- پرداخت هزینه حفظ و رد مال[۳].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
علی اکبر اسدزاده