آخرالزمان(در دین زرتشتی)

آخرالزمان (در دین زرتشتی)، مجموعه‌ای از رویدادها که به پایان جهان مادی و زدودن پلیدی‌ها از آن، بازسازی جهان، و سرانجام، آغاز زندگی آرمانی منجر می‌شود.  

در گاثاها (سروده‌های پیامبر زرتشت) از سئوشینت‌ها (Saošyant) سخن گفته شده و در یک جا (یسنه 3:43) مقصود از سئوشینت احتمالاً منجی آینده است. همچنین در گاثاها واژه فرشوکرتی (Frašo Kereti)، به معنای "تازه ساختن"، "کامل ساختن" آمده که مراد از آن تغییر کیفی جهان در پایان و نابودی دروغ است.

بر پایه اعتقادات زرتشتی که در متون پهلوی آمده، جهان عمری دوازده هزارساله دارد: پس از سه هزار سال اولیه مینوی و آفرینش مادی که سه هزار سال طول کشید، شش هزار سال بعدی عرصه نبرد نیکی و بدی است. در سر سه هزار سال، زرتشت دیده به جهان گشود و پس از آن، بر سر هر هزار سال یک سوشینَت / سوشیَنس از نطفه محفوظ مانده زرتشت در دریاچه کیانسه، برای گسترش نیکی و کاستن از قوای بدی، زاده می‌شوند آن‌ها اوشیدر / هوشیدر و اوشیدرماه / هوشیدرماه نام دارند.

با پیدایی آن دو و نیز جاودانان زرتشتی، نظیر کیخسرو و گرشاسب، موجودات اهریمنی ناتوان خواهند شد و مردم نیز با پرهیز از خوردن گوشت و شیر از نیروی سپاه اهریمن می‌کاهند . با ظهور سوشینت نهایی (منجی آخرالزمان) در انتهای آخرین هزاره وی در رأس سپاه نیکان، به نبرد با بدی می‌رود و واپسین نشانه‌های مادی اهریمن، را از میان می‌برد. از سوی دیگر، دیوان به سبب نیافتن خوراک از مردمان، یکدیگر را می‌خورند و نیرومندترین دیوان، یعنی آز و اهریمن، نیز به دست ایزدان نابود یا ناکار می‌شوند. آن‌گاه مردگان برمی‌خیزند ("تن پسین") و همه در برابر داوری فرجامین قرار می‌گیرند. بر اساس روایات پهلوی، در پایان جهان آتشی بزرگ همه کوه‌ها را خواهد گداخت و فلزات گداخته مانند رودی سوزان بر زمین جاری خواهند شد. همه باید از این رود بگذرند. اما این رود برای پارسایان چونان شیر گرم به نظر خواهد رسید و گنهکاران با گذشتن از آن، از گناه پاک می‌شوند و اورمزد مهربان همه کافران را که قبلاً در دوزخ مجازات شده‌اند، پس از اینکه با گذر از این رود پاک شده‌اند، می‌بخشاید و همه به بهشت می‌روند . از این پس جهان بازسازی شده، در پهلوی فرشگرد(Frašgerd)، جایگاه رستگارانی خواهد بود که تا ابد، در پیشگاه هرمزد و ایزدان، از زندگانی خوش و به دور از رنج و بدی بهره خواهند یافت.

مآخذ:

1. بندهش. ترجمه مهرداد بهار، تهران: توس، 1369، ص 142-143.
2. بهار، مهرداد. پژوهشی در اساطیر ایران. تهران: آگاه، 1381، ص 278 به بعد؛ گزیده‌های زادسپرم. ترجمه محمدتقی راشدمحصل، تهران: مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، 1366، ص 60.
3. بندهش. ص 147؛ نیزنک: تفضلی، احمد. «آخرالزمان»، دایره المعارف بزرگ اسلامی. ج 1، تهران: 1374، ص 145.
4. بویس، مری. زرتشتیان، باورها و آداب دینی آن‌ها. ترجمه عسکر بهرامی، تهران: ققنوس، 1381، ص 53؛ Boyce, M. Zoroastrianism,Their Religious Beliefs and Practices. London: Routledge, 1979, PP. 27-28. [1].

[2].

[3].

عسکر بهرامی