مجله موسیقی
موسیقی، قدیمترین نشریة موسیقی (ماهنامه) به زبان فارسی كه با مدیریت غلامحسین مین باشیان از 1318ش شروع به انتشار كرد. ناشر این مجله ادارة موسیقی كشور بود. موسیقی در طول دوران انتشار چندین بار دچار وقفه گردید و آنگاه پس از تعطیل شدن چند ساله مجدداً انتشار خود را آغاز میكرد. دورة نخست مجله تا 1320ش ادامه پیدا كرد و سپس برای مدت 8 سال متوقف شد. دورة دوّم مجله در 1329ش شروع به انتشار كرد و چند ماه بعد تعطیل شد. ناشر مجله این بار هنرستان موسیقی بود. در 1335ش سومین دورة انتشار مجلة موسیقی با مدیریت دكتر زاون هاكوپیان آغاز گردید و این بار تا 1352ش انتشار آن ادامه پیدا كرد و در این سال مجلة موسیقی تغییر نام داد و با مدیریت دكتر سعدی حسنی با نام جدید ژونس موزیكال ایران انتشار آن آغاز گردید و تا 1357ش مداوماً منتشر شد.1
مجلة موسیقی دردورة نخست انتشار مطالعات و پژوهشهای خود را بیشتر بر روی موسیقی غرب متمركز كرده بود، لیكن در دورة دوم به بررسی ارزشهای موسیقی ملی پرداخت2 و در دورة سوم، دوباره به موسیقی غربی توجه خاص میشد.
مینباشیان بنیانگذار مجله و مدیر آن در دورة نخستین، تحصیل كردة اروپا بود و پس از بازگشت به كشور، عقاید نوگرایانة خود را زمینة موسیقی عرضه میداشت و از همین رو به نشر مجلة موسیقی بینهایت علاقمند بود. از جمله همكاران اصلی او در این زمان باید از صادق هدایت، محمدضیاء هشترودی، عبدالحسین نوشین، نیما یوشیج، مسعود فرزاد و مجتبی مینوی نام برد.3 هدایت در این مجله به ترانههای عامیانه میپرداخت و نیما شعرهایش را در آن چاپ میكرد.
در دورة سوم سردبیری مجله به ترتیب به امیراشرف آریانپور، محمود خوشنام و سعید خدیری تعلق داشت. دكتر هاكوپیان علاقمند بود كه سطح مجله را بالا نگه دارد، همچنین بخش عمدة مقالات اختصاص به موسیقی غربی داشت.4 درین دوره از شماره مسلسل 97 [فروردین 1344] به بعد مجله هر دو ماه یكبار انتشار مییافت.
در مجلة موسیقی مطالب آموزنده و نو، فراوان درج شده، از جمله در هر شماره نت و اشعار یك سرود میهنی و اخلاقی چاپ شده است.5
مآخذ:
1. اتحاد، هوشنگ. پژوهشگران معاصر ایران. تهران: فرهنگ معاصر، 1382، ج6، ص 562.
2. همان. ج 6، ص563.
3. آرینپور، یحیی. از نیما تا روزگار ما. تهران: زوّار، 1374، ص72- 73؛ اتحاد. همانجا.
4. اتحاد. همانجا.
5. همان. ج 6، ص1046.
نیزنك: افشار، ایرج. فهرست مقالات فارسی. تهران: فرانكلین، 1348، ج1، ص سی و چهار مقدّمه.
فاطمه ارغوان یغمائی