خوانچه عقد
خوانچه عقد، خوان طبق مانندی که معمولاً به شکل مربع مستطیل از چوب یا فلز سازند و درون ان را به خانههایی کوچک تقسیم کنند و با اسفند و کندر رنگین و چیزهای دیگر به نقشهای گوناگون تزئین کنند و سر سفره عقد گذارند.
در قدیم، پیش از مراسم عقدکنان اسباب و خوانچه عقد را همراه خوانچههای آینه و چراغ، اسپند، نان سنگک و میوه بر طبقهایی میچیدند و به خوانچه کشها میدادند تا به خانه دختر ببرند[۱]. در برخی طبقها تنگهای شربت، کیسههای حنا، صابون، کاسه نبات، کلهقند نیز میگذاشتند[۲]. خوانچه اسپند را عطار با قلمههای دارچین زورق زده و خانهبندی میکرد و در هر یک، مقدری اسپند و کندر و گلپر و فوفل و عناب و خشخاش و قلیاب میریخت و یک نان سنگک هم به در ازای خوانچه اسفند به خانه عروس میفرستادند[۳]. طبق کشان خوانچه عقد و خوانچههای دیگر را با نوای ساز مطرب یا اواز مداحی به خانه عروس میبردند و خانواده عروس با قربان کردن یک گوسفند در پای طبقها و دود کردن اسفند، خوانچهها را تحویل میگرفتند[۴].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،