اردشیر بابکان
اردشير بابكان، (ارتخشير پاپكان 180-241م)، بنيانگذار و نخستين شاهنشاه سلسله ساسانيان. اردشير پسر بابك و نوه ساسان موبد معبد آناهيتای شهر استخر فارس بود[۱].
اردشير با مهارت در سواركاری و فنون جنگی ابتدا فرمانده پادگان نظامیو سپس شاه شهر دارابگرد (200م) [۲]و چندی بعد با از ميان برداشتن برادرانش شاه پارس شد و توانست كرمان، اصفهان، خوزستان و با شكست دادن اردوان پنجم آخرين پادشاه اشكانی در نبرد هرمزدگان (224م) سلسله اشكانيان را برچيد. با تاجگذاری سلسله ساسانيان را تأسيس كرد[۳] و با لشكركشی به شرق (مرو و خوارزم) و متصرفات روم در غرب (نصيبين، دوراه حران) و ارمنستان در شمال غرب قلمرو پادشاهی ساسانيان را يكپارچه كرد... اواخر عمر پادشاهی را به فرزندش شاپور واگذاشت و در عزلت درگذشت. متمركز كردن حكومت، بنيان شهرهای بسيار،[۴] گردآوری كتاب اوستا و رسمی شدن دين زردشت در ايران در زمان و انجام گرفت[۵].
نیز نگاه کنید به
مآخذ
منبع اصلی
نویسنده مقاله
میرحواس احمدزاده
- ↑ زرينكوب، عبدالحسين. تاريخ مردم ايران. تهران: انتشارات اميركبير، ج 1، 1364، ص 415.
- ↑ كارنامه اردشير بابكان. ترجمه محمدجواد مشكور، تهران: كتابفروشیدانش، 1329، ص 5.
- ↑ گيرشمن، رومن. ايران از آغاز تا اسلام. ترجمه محمود بهفروزي، تهران: جامي، 1379، ص 285.
- ↑ كريستنسن، آرتور. ايران در زمان ساسانيان. ترجمه رشيد ياسمي. تهران: دنيایكتاب، 1377، ص 146.
- ↑ Shahpour Shahbazi, Alireza. «Ardeshir» Encyclopedia Iranica. London and New York, Routladge and Kegan, 1986, Vol 3, P.