پرش به محتوا

سبک نثر فارسی در دوره بازگشت ادبی

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۵ سپتامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۵ توسط Samei (بحث | مشارکت‌ها) (صفحه‌ای تازه حاوی « ۵) '''سبک نثر فارسی در دوره‌ی پنجم. بازگشت ادبی (۱۳۰۰ - ۱۲۰۰ق)''' پس از انقراض صفویه در نیمه‌ی اول قرن دوازدهم، شاهد سه نوع نثر هستیم: ۱-نثر ساده مانند تذکره‌ی حزین و آثار آذر بیگدلی. ۲-نثر مصنوع و متکلف مانند آثار میرزا مهدی خان، منشی نادر چون در...» ایجاد کرد)
(تفاوت) → نسخهٔ قدیمی‌تر | نمایش نسخهٔ فعلی (تفاوت) | نسخهٔ جدیدتر ← (تفاوت)


۵) سبک نثر فارسی در دوره‌ی پنجم. بازگشت ادبی (۱۳۰۰ - ۱۲۰۰ق)

پس از انقراض صفویه در نیمه‌ی اول قرن دوازدهم، شاهد سه نوع نثر هستیم: ۱-نثر ساده مانند تذکره‌ی حزین و آثار آذر بیگدلی. ۲-نثر مصنوع و متکلف مانند آثار میرزا مهدی خان، منشی نادر چون درّه‌ی نادره و جهانگشای نادری؛ آثار میرزا صادق نامی ۳-نثر بین‌بین مثل آثار ابوالحسن‌گلستانه چون مجمل التواریخ.

از بررسی سبک شناسی در این دوره به‌این نتیجه می‌رسیم که نویسندگان این دوره، ثبات سبکی ندارند و در آثارشان اضطراب سبکی دیده می‌شود. از آن جمله میرزا مهدی‌خان، منشی نادر هم به سبک فنی و متکلف نگاشته و هم به نثر میانه و بین‌بین و اندکی هم به نثر ساده. البته در این دوره اشتباه در به‌کارگیری دستور زبان یا اصطلاحاً ضعف تألیف هم مشاهده می شود. عبدالرزاق دنبلی، عبدالوهاب نشاط از جمله‌ی کسانی هستند که در قرن ۱۲ و ۱۳ به سبک مصنوع می‌نگاشتند.