نیشکر
نیشکر معمولاً در نواحی گرم و مرطوب و معتدل و مرطوب به عمل میآید. کشت نیشکر در ایران سابقهای طولانی دارد. بنا به شواهد تاریخی، زراعت آن از زمان سلسله اشکانیان و خاصه ساسانیان در خوزستان رواج داشته است ولی مدتها به علت عدم توجه به امر آبیاری متروک ماند. در سال ۱۳۳۳ ه ش نمونههایی از نیشکر هندوستان، پاکستان و چندکشور دیگر به ایران آورده شد و در نزدیکی اهواز و هفت تپه کشت شد. در حقیقت، از این تاریخ کشت نوین نیشکر در ایران پایهگذاری شد. این محصول در استان خوزستان به خوبی بعمل میآید و در صورت مراقبت و تحقیقات کافی، قادر خواهد بود تمام مصرف قند و شکر کشور را تأمین کند. به علت حاصلخیزی این منطقه برای کشت نیشکر، کارخانه تولید قند و شکر «هفت تپه» (با ظرفیت ۴۵۰ تن در روز و قابل توسعه تا ۷۰۰ تن) در خوزستان دایرگردید. اینکارخانه علاوه بر شکر محصولات دیگری تولید میکند که در کاغذ، مقوا و فیبرسازی به کار میروند. به همین منظور در مجاورت کارخانه مذکور،کارخانه کاغذسازی «پارس» راهاندازی شد.
بر اساس گزارش اقتصادی بانک مرکزی ایران میزان کل تولید این محصول در سال ۱۳۵۶، حدوداً یک میلیون تن بوده که این رقم با افزایش سطح زیر کشت به حدود ۲۵,۰۱۵ هکتار در سال زراعی 1373 تا 1374، به ۱,۸۵۸,۵۴۷ تن در سال مذکور افزایش پیدا کرده است[۱][۲].