پرش به محتوا

ابوموسی

از ویکی ایران
نسخهٔ تاریخ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۱۵ توسط Hasti (بحث | مشارکت‌ها)

ابوموسی، یا بوموسی نام شهرستان و شهری در استان ساحلی هرمزگان.

شهرستان ابوموسی، برابر آخرین تقسیمات كشوری، دارای یك شهر و 2 بخش و 2 دهستان است كه مجموعاً از 6 جزیره تشكیل شده است[۱]. شهرستان ابوموسی از شمال با شهرستان بندرلنگه و قشم، از شرق و جنوب با تنگه هرمز و كشورهای عمان و امارات متحده عربی و از غرب با آب‌های خلیج فارس همسایه است[۲]. ابوموسی به عنوان مركز شهرستان و تنها شهر این شهرستان، در واقع جزیره‌ای است با مختصات جغرافیایی "30 '03  ْ55 طول شرقی و "00 '51  ْ25 عرض شمالی، در فاصله 75 كیلومتری جنوب خاوری بندر لنگه[۳]. ابوموسی از راه زمینی و دریایی (از طریق بندرلنگه) دارای 188 كم فاصله تا مركز استان (بندرعباس) و 1551 كم فاصله تا تهران است[۴]. این جزیره از شمال به جزیره تنب كوچك، از غرب به جزیره سیری، از جنوب و شرق به امارات عربی متحده محدود است و حدود 12 كم وسعت دارد[۵]. پستی و بلندی‌های جزیره ابوموسی به سوی شمال افزایش یافته و به بلندترین نقطه جزیره یعنی كوه حلوا به ارتفاع حدود 110م منتهی می‌شود[۶]. آب و هوای جزیره گرم و مرطوب و به دلیل نزدیكی به خط استوا، هوای آن از هوای سایر جزایر ایرانی خلیج فارس گرم‌تر است. میزان بارندگی آن بیش از 100 میلی‌متر در سال است[۶]. جزیره استراتژیك ابوموسی بر پایه اسناد و مدارك تاریخی موجود در پیش از اسلام و پس از آن همواره متعلق به ایران بوده است[۷].

پیش از اینكه نیروهای ایرانی در 9 آذر 1350ش این جزیره را از تصرف اشغالگران انگلیسی در آوردند، دولت استعماری انگلیس از گذشته‌های دور و به بهانه‌های مختلف و در فواصل سال‌های 1904-1908م، آشكارا و با افراشتن پرچم خود بر جزیره ابوموسی نفوذ و تسلط داشت و این اشغالگری همواره مورد اعتراض دولت ایران بود[۸]. جمعیت ابوموسی در سرشماری 1375ش، تعداد 2272 تن بود كه بنا بر برآوردها در 1384ش به تعداد 3471 تن رسیده است.10


10.  مركز آمار ایران. بازسازی و برآورد جمعیت شهرستان‌های كشور بر اساس محدوده سال 1380. تهران: مركز آمار ایران (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1382، ص 231-232.


شوکت مقیمی

  1. دفتر تقسیمات كشوری. نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری. تهران: دفتر تقسیمات كشوری (وزارت كشور)، 1383.
  2. سازمان نقشه‌برداری كشور. نقشه تقسیمات كشوری. تهران: سازمان نقشه‌برداری كشور (سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی كشور)، 1383.
  3. جعفری، عباس. گیتاشناسی ایران. ج 3، دایره‌المعارف جغرافیایی ایران، چ 1، تهران: گیتاشناسی، 1379، ص 47.
  4. سازمان حمل و نقل و پایانه‌های كشور (وزارت راه و ترابری). اطلس جاده‌های ایران (ویرایش دوم). تهران: همشهری، 1380، ص 134؛ نشریه عناصر و واحدهای تقسیمات كشوری.
  5. مركز آمار ایران. مساحت شهرستان‌های ایران به تفكیك دهستان. تهران: مركز آمار ایران، 1375، ص 39.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ افشار سیستانی، ایرج. جزیره بوموسی و جزایر تنب بزرگ و تنب كوچك. تهران: ناشر (مؤلف)، 1371، ص 49.
  7. افشار سیستانی، ایرج. جزیره بوموسی و جزایر تنب بزرگ و تنب كوچك. تهران: ناشر (مؤلف)، 1371، ص 60-92.
  8. افشار سیستانی، ایرج. جزیره بوموسی و جزایر تنب بزرگ و تنب كوچك. تهران: ناشر (مؤلف)، 1371، ص 69-88.