دونده
دونده (امير نادري، 1363)
نخستين فيلم «سينماي نوين» ايران كه در جشنوارههاي خارجي درخشيد، و با موفقيت آن پرچم ايران بارها بر فراز كاخهاي جشنوارهها به اهتزاز درآمد. دريافت جايزه از جشنوارة «نانت» (1364 ش) مهمترين موفقيت اين فيلم بود. دونده براساس خاطرات نادري از سالهاي كودكياش در جنوب كشور ساخته شده و جلوههاي تنهايي، عشق به سفر، كوشش براي آموختن و اينكه چهگونه ميتوان «مرد» شد در آن نمايان است. شخصيت اصلي فيلم (اميرو) زير بار مشكلات سهمگين اجتماع شكست نميخورد، بلكه پيروز و موفق ميشود. حركت اميرو از نظر منتقدان تأييد شور زندگي و تعارض با فقر و جهل و تنهايي تعبير شده است.(1)
مآخذ:
1ـ كوتاه شده از «معرفي و نقد فيلمهاي امير نادري»، غلام حيدري، نشر سهيل، 1370، ص 85 تا 88.
همچنين نك: «ماهنامة سينمايي فيلم»، شمارههاي 32، آذر 1364 و 33، دي 1363.
و: «معرفي و نقد فيلمهاي امير نادري»، غلام حيدري، نشر سهيل، 1370، ص 463 تا 500.
عباس بهارلو