ودیعه
وديعه، عقدي كه به موجب آن كسي مال خود را به ديگري بسپارد تا آن را مجاناً نگاه دارد.1 وديعهگذار را مودع و وديعهگير را مستودع ميگويند. وديعه، در زمرة امانات مالكانه يا قراردادي است در عقد وديعه، دادن نيابت در حفظ مال مقصود اصلي است. اثر اصلي عقد وديعه «اذن» است و اختيار امين نيز از همين اذن ناشي ميشود. وديعه از عقود جايز محسوب ميشود و هيچ الزامي براي حفظ اين رابطة حقوقي وجود ندارد. وديعه از عقود رايگان است و همين امر تفاوت بين اجاره و وديعه آشكار ميسازد. وديعه از عقود رضايي است و قبض در وقوع آن نقشي ندارد. براي انعقاد وديعه، بايد مودع و مستودع (امين) ارادة خود را به گونهاي اعلام كنند و اعلام ارادهها به هم ارتباط پيدا كنند و همينطور اين كه براي انعقاد عقد وديعه، دو طرف عقد بايد اهليت داشته باشند. عقد وديعه علاوه بر اينكه به ارادة هر يك از طرفين فسخ ميشود، به موت و جنون هر يك از آن دو و، همچنين به سَفَه، در مواردي كه رشد معتبر است، مُنفسخ ميشود.2 آثار وديعه عبارتند از: الف: تعهدهاي مستودع؛ 1- تعهد بر حفاظت 2- تعهد بر رد مال به مالك. 2- تعهدهاي مودع؛ 1- لزوم جبران خسارت 2- پرداخت هزينة حفظ و رد مال.3
مآخذ:
1. مادة 607 ق م. (قانون مدني)
2. كاتوزيان، ناصر. درسهايي از عقود. معين، تهران: كتابخانة گنج دانش، جلد دوم، ص3 به بعد.
3. همان، ص21 به بعد.
علی اکبر اسدزاده