آخرت

اخرت، در لغت به معنی همیشه و بازپسین و مؤنث واژه اخر و صفتی است كه جانشین موصوف شده و در اصل «نشأه اخرت» یا «دار اخرت» بوده است. (← قصص 28/83). در اصطلاح دانش كلام، به معنی «ان سرای»، «ان جهان» و نیز به معنی «رستاخیز» یا مطلق معاد، اعم از معاد روحانی و جسمانی و كلیه رویدادهایی است كه در رستاخیز رخ می‌دهد. به نظر متكلمان، اخرت را از ان رو اخرت خوانده‌اند كه جهانی است پس از این جهان ]← معاد[

منبع اصلی

دانشنامه ایران

نویسنده مقاله

اصغر دادبه