آخرت

اخرت، در لغت به معنی همیشه و بازپسین و مؤنث واژه اخر و صفتی است كه جانشین موصوف شده و در اصل «نشأه آخرت» یا «دار آخرت» بوده است. (← قصص 28/83). در اصطلاح دانش كلام، به معنی «ان سرای»، «ان جهان» و نیز به معنی «رستاخیز»^[۱] یا مطلق معاد، اعم از معاد روحانی و جسمانی و كلیه رویدادهایی است كه در رستاخیز رخ می‌دهد^[۲]. به نظر متكلمان، آخرت را از آن رو آخرت خوانده‌اند كه جهانی است پس از این جهان [← معاد].

نیز نگاه کنید به

مآخذ

↑ تهانوی، محمدعلی. كشاف اصطلاحات الفنون و العلوم. تحقیق د. علی دحروج و دیگران، بیروت: مكتبه لبنان ناشرون، 1996م، ص 1/71.
↑ رازی، ابوالفتوح. روح (= روض) الجنان و روح الجنان. تصحیح حاجی میرزا ابوالحسن شعرانی، تهران: كتابفروشی اسلامیه، بی تا، ص 1/67.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

اصغر دادبه

[1] تهانوی، محمدعلی. كشاف اصطلاحات الفنون و العلوم. تحقیق د. علی دحروج و دیگران، بیروت: مكتبه لبنان ناشرون، 1996م، ص 1/71.

[2] رازی، ابوالفتوح. روح (= روض) الجنان و روح الجنان. تصحیح حاجی میرزا ابوالحسن شعرانی، تهران: كتابفروشی اسلامیه، بی تا، ص 1/67.

[۱]

[۲]