آتش افروز
اتشافروز، بازیگری دورهگرد از دسته پیک های نوروزی كه هر سال از چند روز پیش از سال نو راه میافتاد و تا سیزده فروردین در كوی و خیابان شهرها می گشت و بازی در میاورد.
اتشافروزان به تنهایی یا جمعی با نوازندهای به راه میافتادند. هر یك از انان خود را به شكلی میاراست: یكی صورت و گردن خود را سیاه میكرد و جامه سرخ میپوشید و كلاهی شیپوری منگولهدار بر سر میگذاشت و شعله مشعلی را در دهان میكرد و یا با دهان پر از نفت بر ان میدمید؛ دیگری صورتكی سیاه بر چهره میزد و چانهای خمیر با پنبه یا كهنه اغشته به نفت فروزان را بر سر میگذاشت و... انها با اتشبازی و تقلید در اوردن و شعر و تصنیف خواندن مردم را سرگرم میكردند و از انها انعامی میگرفتند.
اتش افروزان از كهنترین دستههای بازیگر نوروزی بودند كه پیشینه انها به دوران باستان میرسد. در این زمان حاجیفیروزها جای انها را گرفتهاند. حاجیفیروزها با چهرهای سیاه كرده و در لباسی سرخ و رنگارنگ با نواختن دایره زنگی و خواندن شعرهای مخصوص نوروزی: «حاجی فیروزه، سالی یه روزه...» امدن سال نو را به مردم اعلام میكنند[۱].
مآخذ
نیز نگاه کنید به
منبع اصلی
دانشنامه ایران
نویسنده مقاله
علی بلوکباشی
- ↑ تلخیص: بلوكباشی، علی. «اتشافروز»، فرهنگنامه كودكان و نوجوانان. ج 1، تهران: 1371، شورای كتاب كودك، ص 46؛ همو. نوروز: جشن نوزایی افرینش. تهران: 1380، دفتر پژوهشهای فرهنگی، ص 37-40.