عبدالملک جوینی

عبذالملک جوینی برگرفته از وبسایت ویکی وحدت قابل بازیابی ازhttps://fa.wikivahdat.com/wiki/%D8%B9%D8%A8%D8%AF%D8%A7%D9%84%D9%85%D9%84%DA%A9_%D8%AC%D9%88%DB%8C%D9%86%DB%8C

جوینی، عبدالملک، ملقب به امام الحرمین (419- 479هـ.ق / ؟م) فقیه شافعی. وی در شهر کوچک «ازادوار» از شهرهای خراسان زاده شد. پدرش ابومحمد عبدالله رکن‌الاسلام از فقهای به نام روزگار خود بود که در یکی از مدارس نیشابور به تدریس فقه اشتغال داشته است. جوینی نیز نزد پدر دانش اموخت. او به هنگام مرگ پدر کمتر از بیست سال داشت و با این حال در مدرسه‌ای که پدرش در ان‌جا مشغول تدریس بود به اموزش طلاب می‌پرداخت و هم‌زمان برای اتمام تحصیلات خود به مدرسهبیهقی می‌رفت و اصول عقائد و اصول فقه را نزد ابوالقاسم اسکافی اسفراینی فرا می‌گرفت و همچنین در مجلس درس ابوعبدالله خبازی حضور می‌یافت و علوم قران را نزد وی می‌اموخت. چون طغرل بیگ معتزلیان را تحت فشار قرار داد، وی به مکه و مدینه پناه برد و از همین رو به امام‌الحرمین مشهور شد. هنگام بازگشت به نیشابور خواجه نظام‌الملک مدرسهنظامیه را برای تدریس او بنا کرد. نهایهالطلب فی درایهالمذهب در فقه، الشامل و الارشاد از اثار اوست.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،

نویسنده مقاله

منوچهر پزشک