شب احیاء

شب احیاء، سه شب از شب‌های ماه رمضان که مومنان ان شب‌ها را شب قدر می‌دانند و تا بر امدن صبح بیدار می‌مانند و قران و دعا می‌خوانند. روایت است که در تمام سال شبی به خوبی و فضیلت شب قدر نمی‌‌رسد و عمل در ان بهتر است از عمل در هزار ماه. در ان شب تقدیر امور سال می‌شود و ملائکه و روح که اعظم ملائکه است، به اذن پروردگار به زمین فرود می‌ایند و به خدمت امام زمان تشرف می‌یابند و انچه برای هر کس مقدر شده‌است بر امام عرضه می‌کنند. از این رو، شب‌های احیاء پرقدرترین و بهترین شب‌ها برای مومنان هستند. در اینکه کدام شب‌های ماه رمضان شب قدر است، اختلاف وجود دارد لیکن عموماً شب‌های 19، 21، 23 و برخی شب 27 ماه رمضان را شب قدر می‌دانند. این شب‌ها را، به ویژه شب 23 را مومنان همان شب نزول قران که خدا فرموده می‌دانند و احیاء می‌دارند و بعد از نماز عشا در مساجد و تکایا، حسینیه‌ها و زیارتگاه‌ها جمع می‌شوند، عبادت می‌کنند و اداب خاصی را بجای می‌اورند. به سبب مقارن شدن این شب‌ها با شهادت امام علی (ع)، معمولاً شیعیان در این شبها مراسم عزاداری و سینه‌زنی^* نیز برپا می‌کنند.

بهترین اعمال در این شب‌ها طلب امرزش و دعا برای دنیا و اخرت خود، پدر و مادر و خویشان- اعم از مرده و زنده ایشان- است.

منبع اصلی

سازمان فرهنگ و ارتباطات اسلامی، مرکز مطالعات راهبردی روابط فرهنگی (1398). دانشنامه ایران. تهران: موسسه فرهنگی هنری و انتشارات بین المللی الهدی،